Παρουσιάστηκε το βιβλίο της Κατερίνας Χατζημαρκάκη «Ακούσια Συνενοχή» στη Λάρισα (ΦΩΤΟ)

Το βιβλίο της Κατερίνας Χατζημαρκάκη «Ακούσια Συνενοχή» παρουσίασαν η Περιφέρεια Θεσσαλίας, ο Δήμος Λαρισαίων, ο Σύλλογος Κρητικών Ν. Λάρισας «Ο Ψηλορείτης», ο Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών Θεσσαλίας, ο Σύλλογος Εικαστικών Ν. Λάρισας, ο Σύλλογος Βερδικουσιωτών Ν. Λάρισας και ο εκδοτικός οίκος «Ελκυστής», σήμερα Παρασκευή 14 Μαρτίου, στις 7 μ.μ., στο «Χατζηγιάννειο» Πνευματικό Κέντρο Λάρισας 

Για το βιβλίο μίλησαν οι: Αλέξης Καλέσης (δρ Συγκριτικής Γραμματολογίας) και Θεανώ Αστερίου (εκπαιδευτικός – απόφοιτος Γερμανικής Φιλολογίας του Α.Π.Θ., με ερευνητικό και διδακτικό αντικείμενο της κατεύθυνσης Λογοτεχνίας-Πολιτισμού).

Η Κατερίνα Χατζημαρκάκη ζει στη Λάρισα με τα δυο της παιδιά και είναι υπάλληλος της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων. Πτυχιούχος της σχολής «Ελληνικού Πολιτισμού-Τμήμα Ανθρωπιστικών Σπουδών» από το «Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο» και του ΤΕΙ Λάρισας «Στελεχών Επιχειρήσεων-Τμήμα Λογιστών», ενώ μαθήτευσε στο πλευρό γνωστών ζωγράφων της Λάρισας και συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής σε θεσσαλικές πόλεις και στην Αθήνα. Ασχολείται ενεργά με το θέατρο καθώς συμμετείχε σε πολλές παραστάσεις του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου και έχει συνεργαστεί με καταξιωμένους ηθοποιούς και σκηνοθέτες.

Είναι θεατρικός συγγραφέας και έχει έχουν εκδοθεί τα θεατρικά της έργα: «Για ένα σπίτι στον Παράδεισο», το οποίο ανέβηκε στο «Θέατρο Τεχνών» Λάρισας το 2016, «Αχαρτογράφητη Διαδρομή», το οποίο απέσπασε το βραβείο του «Βιβλίου χρονιάς 2017» στον 8 ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό διαγωνισμό από τον Ε.Π.Ο.Κ. (Ελληνικό Πολιτισμικό Όμιλο Κυπρίων Ελλάδας) και «Το Μήνυμα στο Μενταγιόν», το οποίο απέσπασε το Α΄ βραβείο θεατρικού έργου στον 9 ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό διαγωνισμό από τον Ε.Π.Ο.Κ. (Ελληνικό Πολιτισμικό Όμιλο Κυπρίων Ελλάδας) και ανέβηκε το 2020 στο «Θέατρο Τεχνών» Λάρισας.

Το βιβλίο «Ακούσια συνενοχή» των Εκδόσεων «Ελκυστής» είναι το πρώτο της μυθιστόρημα 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Υπάρχουν δυο χωριά κρυμμένα μέσα στις δασωμένες πλαγιές του Ασπροποτάμου Καλαμπάκας. Το ένα, παγιδευμένο μέσα σ’ έναν όρκο σιωπής, αποκόπτοντας τη μικρή του κοινωνία από τον υπόλοιπο κόσμο και σέρνοντας τους κατοίκους του αργά, αλλά σταθερά, στη σήψη και την αποσύνθεση. Το άλλο, εγκαταλελειμμένο. Τα σπίτια του έχουν ρημάξει και έχουν γίνει βορά στην πλούσια χλωρίδα της περιοχής, καθώς οι κισσοί πλέκουν δίχτυα στους τοίχους τους και τα χόρτα φυτρώνουν στις στέγες τους. Οι κάτοικοι αυτού του χωριού το εγκατέλειψαν μέσα σ’ ένα βράδυ, χωρίς ποτέ να πουν στις αρμόδιες αρχές τον λόγο που τους έκανε να το εγκαταλείψουν έτσι ξαφνικά. Δυο κυρίαρχες οικογένειες της περιοχής είναι ενωμένες από την ειμαρμένη, με αγάπη, μίσος και έντονες στιγμές που πέρασαν απαρατήρητες, γιατί δεν μπόρεσαν να συνειδητοποιήσουν την αξία τους τη στιγμή που έπρεπε. Δυο αδελφές ζουν στο ένα από αυτά τα χωριά, βαδίζοντας σε επικίνδυνες ατραπούς. Η Μάρθα, με τη ζήλεια της, να ταΐζει με οργή και θυμό την ψυχή της, μεταμορφώνοντάς τη σε δυνάστη, δολοπλόκο και δολοφόνο, και η Κορίνα, η οποία επιλέγοντας την ανοχή και τη συγκάλυψη των πεπραγμένων της αδελφής της, να αλυσοδένεται με την κατάρα της ΑΚΟΥΣΙΑΣ ΣΥΝΕΝΟΧΗΣ. Γύρω από αυτά τα χωριά, τους κατοίκους τους, τις δυο οικογένειες και τις δυο αδελφές, περιφέρονται ακαθόριστες μορφές, οι οποίες κάποιες φορές διαγράφονται προσπαθώντας ν’ αποκτήσουν σχήμα και άλλες εξαφανίζονται. Είναι φάσματα αδικημένων ψυχών που γυρεύουν δικαιοσύνη και εκδίκηση. Άραγε, οι νεκροί εκδικούνται;