Η συμβολαιακή στο σιτάρι από τη «Μέλισσα» δείχνει στο μέλλον…

 Ο θεσσαλικός κάμπος αποτελεί για εκατοντάδες χρόνια το σιτοβολώνα της ελληνικής επικράτειας και όχι μόνο, αφού η δραστηριότητα αυτή αναφέρεται και από τους Ομηρικούς χρόνους, μέχρι και την περίοδο της τη Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Αρχικά ως παραγωγός αλεύρων για το ψωμί και τις τελευταίες δεκαετίες έχοντας στραφεί στα σκληρά σιτηρά, ως βάση για τη βιομηχανία ζυμαρικών, τόσο την εγχώρια όσο και την Ιταλική. Από την άποψη αυτή, η προστιθέμενη αξία των εξαιρετικής ποιότητας σκληρών σιτηρών της Θεσσαλίας, αποτελεί στοίχημα να επιστρέφει στην εγχώρια αγορά.
 Στο θεσσαλικό σιμιγδάλι επενδύει και φέτος, για 3η συνεχόμενη χρονιά η βιομηχανία ζυμαρικών «Μέλισσα - Κίκιζας» μέσω της συμβολαιακής γεωργίας, δίνοντας έμφαση στην ποιότητα, αλλά και σε συγκεκριμένες ποικιλίες που περιέχουν υψηλά ποσοστά πρωτεΐνης… Η συνεργασία ξεκίνησε με βάση  το δραστήριο αγροτικό συνεταιρισμό Νίκαιας Λάρισας, όπου και η έδρα του εργοστασίου ζυμαρικών και επεκτάθηκε και σε άλλους παραγωγούς από την ευρύτερη περιοχή του θεσσαλικού κάμπου.
 Η συμφωνία παραγωγών και βιομηχανίας με ενδιάμεσο χρηματοδότη την Τράπεζα Πειραιώς περιλαμβάνει την καλλιέργεια συγκεκριμένης ποικιλίας με ποιοτικά χαρακτηριστικά σε γλουτένη και πρωτεΐνη που δίνουν εξαιρετική ποιότητα και γεύση στα ζυμαρικά.

 Υψηλές τιμές
 Σε ότι αφορά τις τιμές που απολαμβάνουν οι παραγωγοί είναι πάντα 10% τουλάχιστον παραπάνω από τα μεσοσταθμικά επίπεδα των ετήσιων τιμών, δίνοντας έτσι στους αγρότες την άνεση να σχεδιάσουν το «στήσιμο» των καλλιεργειών τους, απομακρύνοντας το ρίσκο από τις διακυμάνσεις στις διεθνείς αγορές. Το σιτάρι όπως και άλλα αγροτικά προϊόντα διαμορφώνει τιμή ανάλογα με τα διεθνή χρηματιστήρια (εν προκειμένω τιμή μπούσελ στο χρηματιστήριο του Σικάγο για τα μαλακά σιτηρά) και ανάλογα με την ισοτιμία του δολαρίου έναντι του ευρώ.
 Φέτος είχαμε αύξηση της καλλιέργειας σιτηρών τόσο στην επικράτεια, όσο και στο θεσσαλικό κάμπο, κατά τουλάχιστο 15%. Αιτία οι εξαιρετικές τιμές αφενός της τελευταίας διετίας και αφετέρου η κάθετη πτώση των τιμών άλλων προϊόντων όπως το βαμβάκι, η βιομηχανική τομάτα  και το καλαμπόκι. Σε ένα βαθμό στην αύξηση της καλλιέργειας συνέτεινε και το γεγονός της έλλειψης ρευστότητας στον αγροτικό κόσμο ( οι εαρινές καλλιέργειες έχουν αυξημένο κόστος παραγωγής, εν αντιθέσει με τα χειμερινά σιτηρά), ενώ μέσω της συμβολαιακής στο σιτάρι πέτυχαν να μειώσουν τα καλλιεργητικά έξοδα τουλάχιστο σε ότι αφορά την προμήθεια του πολλαπλασιαστικού υλικού (σπόροι).
 Με σταθερές τιμές πάνω από τα 25 λεπτά την τελευταία διετία το σκληρό σιτάρι κέρδισε την μάχη της προτίμησης των παραγωγών, ενώ πέρυσι συγκυριακά η τιμή εκτοξεύθηκε μέχρι και τα 40 λεπτά. Φέτος δύο μήνες μετά τον αλωνισμό, οι τρέχουσες τιμές πώλησης στον κάμπο φτάνουν μέχρι και τα 30 λεπτά το κιλό.
 Βέβαια συγκυρίες όπως το Ρωσικό εμπάργκο, ή κακές καιρικές συνθήκες σε άλλες περιοχές του πλανήτη, έχουν διαμορφώσει αυτά τα εξαιρετικά επίπεδα τιμών της τελευταίας διετίας. Για παράδειγμα στη γειτονική Ιταλία φέτος, χώρα που κάνει εισαγωγές κάθε χρόνο θεσσαλικού σκληρού σίτου, η παραγωγή έφτασε στα 2,3 εκατομμύρια τόνους, έναντι 2,8 εκατομμύρια πέρυσι.

 Το μέλλον είναι η συμβολαιακή γεωργία
 Το σημαντικό ωστόσο με την συμβολαιακή γεωργία της «Μέλισσας» με τους Θεσσαλούς παραγωγούς, είναι ότι όλη η προστιθέμενη αξία από το παραγόμενο προϊόν παραμένει στη χώρα και έτσι βγαίνει πολλαπλά κερδισμένη και η εθνική οικονομία. Καθώς ένα μεγάλο μέρος των σκληρών σιτηρών της Ελλάδας (πάνω από 800.000 τόνους ετησίως , έναντι συνολικής εγχώριας παραγωγής 1,3 έως 1,5 εκατομμύρια τόνους) εξάγεται, με το φρενάρισμα των εισαγωγών που αναμένεται τους προσεχείς μήνες, η εγχώρια βιομηχανία ζυμαρικών αποτελεί μία εναλλακτική λύση για την εθνική οικονομία.
 Οι χώρες λόγω της «κινεζικής γρίπης» στα χρηματιστήρια υψώνουν τείχη προστατευτισμού στις εισαγωγές, το παγκόσμιο εμπόριο «φρενάρει» αυτή την περίοδο και μόνο χώρες που έχουν καθετοποιημένη την παραγωγή και απολαμβάνουν όλη την προστιθέμενη αξία από τα παραγόμενα προϊόντα τους, μπορούν να επιβιώσουν.
 Το δυστύχημα για το θεσσαλικό κάμπο, είναι ότι ένα μεγάλο μέρος από τα παραγόμενα αγροτικά προϊόντα εξάγεται χωρίς μεταποίηση και έτσι χάνει μεγάλο μέρος της προστιθέμενης αξίας. Το βαμβάκι με μία πρωτογενή μεταποίηση ως εκκοκκισμένο στα Τουρκικά κλωστήρια και επιστρέφει ως ένδυμα στην ελληνική αγορά και το σιτάρι ως πρώτη ύλη για τις Ιταλικές βιομηχανίες ζυμαρικών και επιστρέφει ως μακαρόνι στον έλληνα καταναλωτή…

 Έστω και καθυστερημένα λοιπόν οι εγχώριες δυνάμεις της παραγωγής, αγρότες και μεταποιητές , έστω και με βάση το σιτάρι, αρχίζουν να συνεννοούνται και αυτό είναι ελπιδοφόρο για το μέλλον της εθνικής οικονομίας…