Αρνητικά επιτόκια δανεισμού: Ελληνική επιτυχία ή παγκόσμια ανασφάλεια;

Βιάστηκαν πολλοί να δουν το δέντρο, αγνοώντας τη μεγάλη εικόνα, το δάσος, στην περίπτωση του δανεισμού της Ελλάδας με αρνητικό επιτόκιο την περασμένη εβδομάδα. Οι εγχώριοι πανηγυρισμοί, ότι η ελληνική οικονομία ανακάμπτει, ότι αποδίδει το πρόγραμμα της κυβέρνησης με τις ιδιωτικοποιήσεις (βλέπε επένδυση στο Ελληνικό) ότι οι αγορές και το «έξυπνο χρήμα» ψηφίζουν πλέον Ελλάδα, είναι η μισή αλήθεια…

Η άλλη μισή είναι πως η παγκόσμια οικονομία έχει μπει σε ένα νέο κύκλο ύφεσης και ανασφάλειας, με την επάνοδο του προστατευτισμού από την πολιτική δασμών του Τραμπ και πλέον τα κρατικά ομόλογα, μαζί με το χρυσό αποτελούν ένα ασφαλές καταφύγιο…
Και δυστυχώς σε αυτή τη νέα παγκόσμια οικονομική κρίση, όταν όλοι οι μεγάλοι «παγκόσμιοι παίχτες» (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία κλπ) σπεύδουν να κρατήσουν ομπρέλα για να προστατευτούν από τη νέα καταιγίδα, στην εγχώρια σφαίρα ασχολούμαστε μόνο με την κατεδάφιση όπως έγινε με την πλήρη υιοθέτηση της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ που πρώτος θιασώτης ήταν ο σημερινός υπουργός Ενέργειας και Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης και στη συνέχεια ήρθε να την εφαρμόσει στο ακέραιο η ..αριστερή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, διαλύοντας την παραγωγική βάση της χώρας Αντί λοιπόν της ανοικοδόμησης προστατευτικών τειχών για την ασθενική μας οικονομία, εμείς πανηγυρίζουμε γιατί καταρρέει η παγκόσμια….

Πως φτάσαμε όμως ως εδώ; Γράφαμε σε παλαιότερο άρθρο μας (6-9-2011) με τίτλο «τρίτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος» :
Το πρόβλημα της παγκόσμιας οικονομίας είναι ότι τα δυτικά κράτη είναι υπερδανεισμένα, με ελάχιστες εξαιρέσεις πλεονασματικών οικονομιών όπως της Γερμανίας, της Ιαπωνίας, της Ολλανδίας, της Νορβηγίας ή του Καναδά. Πρώτη βέβαια σε πλεονάσματα χώρα έχει αναδειχτεί η Κίνα η οποία περιμένει στη γωνία να επωφεληθεί από την μέχρις εσχάτων μάχη των δύο πόλων της δύσης των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Και ακολουθούν οι άλλες χώρες του λεγόμενου BRIC (Brazil, Russia, India, China) οι οποίες επιζητούν ρόλο μετά τη λήξη του πολέμου που όπως δείχνουν τα πράγματα δεν θα έχει νικητές παρά μόνον ηττημένους. Μόνο που για την Κίνα το ανέξοδο μοντέλο της επεκτατικής πολιτικής εξαγωγών με το συνεχή δανεισμό των καταναλωτών από τα πλεονάσματά της έχει ως αποτέλεσμα να «φρενάρει» την βιομηχανική της παραγωγή και μαζί την παγκόσμια οικονομία… Και όπως συμβαίνει και στους ηλεκτρικούς συρμούς η απότομη πέδηση, δημιουργεί συνθήκες ανατροφοδότησης της κρίσης αφού η ηλεκτρική μηχανή μετατρέπεται σε γεννήτρια!

Αιτία αυτής της υπερχρέωσης των κρατών της δύσης και ιδιαίτερα των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας είναι ότι ενέδωσαν οι ηγεσίες τους (πολιτικές και οικονομικές) στον χρηματοοικονομικό καπιταλισμό της μόχλευσης και της δημιουργίας εικονικού πλούτου (φούσκες) και αντί τα χρήματα που δανείζονταν από τις αναδυόμενες και παραγωγικές οικονομίες της Γερμανίας, της Ιαπωνίας και πρωτίστως της Κίνας να τα χρησιμοποιούν για παραγωγικές επενδύσεις τα μετέτρεπαν σε χρηματιστικά προϊόντα…
Αυτή τη στιγμή το πραγματικό χρέος των ΗΠΑ (κεντρικής και γενικής διοίκησης) είναι περίπου όσο το παγκόσμιο ΑΕΠ φτάνει δηλαδή στο αστρονομικό ποσό των 100 τρις δολαρίων! Όπως σημειώνει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν, παρά την αφθονία ξένων κεφαλαίων στις ΗΠΑ, μικρό μόνον μέρος αυτών επενδύθηκε σε πάγιο κεφάλαιο, ενώ το μέγιστο μέρος επιδίδεται στην αναζήτηση άμεσης αποδοτικότητας μέσω χρηματοπιστωτικών τοποθετήσεων. Έτσι έχουμε την εικόνα της βιβλικής καταστροφής στο αποβιομηχανοποιημένο Ντητρόιτ όπου παραμένουν στους δρόμους πτώματα ανέργων άταφα γιατί αδυνατούν οι συγγενείς να αναλάβουν το κόστος της κηδείας… Ποτέ στη σύγχρονη ιστορία με εξαίρεση τα κρεματόρια του Άουσβιτς ή την ανθρωποσφαγή του Βερντέν η ανθρώπινη ζωή δεν είχε τόση ελάχιστη αξία…

Για να λήξει αναίμακτα αυτός ο ανελέητος οικονομικός πόλεμος θα πρέπει να καθίσουν στο τραπέζι οι ηγέτες των κρατών της Δύσης μαζί με τους πραγματικούς ηγέτες του πλανήτη τους τραπεζίτες και να αποφασίσουν μία παγκόσμια «σεισάχθεια» μία γενναία δηλαδή διαγραφή των χρεών. Αυτό προφανώς επιδιώκει η Αμερική και αποφεύγουν η Γερμανία, η Κίνα και η Ιαπωνία… Είναι τυχαίο άραγε ότι οι δύο από τις τρεις παγκόσμια πλεονασματικές χώρες είναι οι ηττημένοι του Β΄Παγκόσμιου πολέμου;

Η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση υπερβαίνει αυτή του κραχ του 1929 σύμφωνα με τους οικονομολόγους Μπάρυ Άικεγκρην του Μπέρκλεϋ και Κέβιν Ο Ρουρκ του πανεπιστημίου του Δουβλίνου. Η πτώση της παγκόσμιας παραγωγής, ιδίως της βιομηχανικής, υπερβαίνει ήδη την αντίστοιχη της πρώτης περιόδου του 1930: -42% στην διάρκεια των πρώτων 14 μηνών…
Σύμφωνα με το περιοδικό New Yorker αυτό που χρειάζεται η παγκόσμια οικονομία για να επανέλθει στην ευθεία οδό και να ξεφουσκώσουν οι «φούσκες» ώστε το εισόδημα να ανταποκρίνεται στην πραγματική παραγωγή πλούτου συνοψίζεται σε τρεις λέξεις: «Απομόχλευση, αποπαγκοσμιοποίηση, επαναρρύθμιση»…
Η μόχλευση ειδικά είναι το πυρηνικό όπλο στα χέρια των τραπεζιτών και των golden boys που τους υπηρετούν (και όχι φυσικά η «τζούφια» βόμβα υδρογόνου της Β. Κορέας) αφού κάνει την παγκόσμια οικονομία τόσο πολύπλοκη με τα χαοτικά μαθηματικά μοντέλα που χρησιμοποιεί και τόσο αλληλοεξαρτώμενη ώστε να καθιστά αναγκαία και την ύπαρξη τους όσο κανείς ηγέτης δεν αναλαμβάνει το ρίσκο να λύσει το γόρδιο δεσμό με το ξίφος, όπως ο Μεγαλέξανδρος…

Συμπερασματικά μπαίνουμε σε μία νέα φάση παγκόσμιας ύφεσης, την ίδια ώρα που η οικονομία της χώρας μας διανύει τον 10ο χρόνο της δικής της συνεχούς ύφεσης, ως αποτέλεσμα λανθασμένων πολιτικών και των δανειστών, αλλά κυρίως του εγχώριου πολιτικού συστήματος που εντελώς μυωπικά ενέδωσε στο λαϊκισμό.. Ο θεός λοιπόν να μας λυπηθεί!