Άσπαρτα χωράφια στον θεσσαλικό κάμπο: Οι αγρότες γυρίζουν την πλάτη στο σιτάρι, τα φωτοβολταϊκά κερδίζουν έδαφος(video)

Σήμα αποεπένδυσης από τον πρωτογενή τομέα εκπέμπει ο θεσσαλικός κάμπος. Οι χαμηλές τιμές, το ακριβό πετρέλαιο και τα εφόδια διώχνουν τους αγρότες από τη γη τους, ενώ τα «λαμπόγυαλα» των φωτοβολταϊκών γίνονται ολοένα και πιο δελεαστικά.

Εικόνα εγκατάλειψης αρχίζει να παρουσιάζει ο θεσσαλικός κάμπος, ακόμη και στην καρδιά του σιτοβολώνα της χώρας. Όπως ανέφερε στο «Μαγκαζίνο της Θεσσαλίας» ο γεωπόνος και υπεύθυνος ΚΥΔ Ντίνος Μπλιάτσος, ελάχιστα χωράφια είχαν οργωθεί τις τελευταίες ημέρες στον άξονα Νίκαιας – Φαρσάλων. Μια εικόνα που, κατά τον ίδιο, αποτελεί σαφές μήνυμα αποεπένδυσης από την αγροτική παραγωγή, καθώς αρκετοί αγρότες δηλώνουν φέτος στο ΟΣΔΕ αγρανάπαυση.

Ο λόγος είναι απλός και σκληρός: με τιμή στο σιτάρι που δεν καλύπτει το κόστος παραγωγής, με πανάκριβο πετρέλαιο, λιπάσματα και εφόδια, ο αγρότης καλείται να επενδύσει ξανά σε μια καλλιέργεια χωρίς να γνωρίζει αν στο τέλος της χρονιάς θα έχει κάτι να βάλει στην τσέπη του. Και όταν η αριθμητική της επιβίωσης δεν βγαίνει, η εγκατάλειψη δεν είναι επιλογή πολυτελείας, αλλά αναγκαστική διέξοδος.

Η Θεσσαλία έχει ήδη πληρώσει βαρύ τίμημα από την υποχώρηση δυναμικών καλλιεργειών. Τα καπνά και τα σακχαρότευτλα αποτελούν πλέον παρελθόν σε μεγάλο βαθμό, ενώ η καλλιέργεια βιομηχανικής ντομάτας και βαμβακιού συρρικνώνεται χρόνο με τον χρόνο. Τώρα κινδυνεύουν να χάσουν έδαφος ακόμη και τα σιτοχώραφα, σε μια περιοχή που ιστορικά τροφοδοτεί τη χώρα με σιτηρά.

Και κάπου εδώ εμφανίζονται τα «λαμπόγυαλα», όπως αποκαλούν σκωπτικά οι αγρότες τα φωτοβολταϊκά. Για πολλούς ιδιοκτήτες γης, η παραχώρηση ή η εκμίσθωση χωραφιών για ενεργειακές εγκαταστάσεις μοιάζει πλέον οικονομικά ασφαλέστερη από την καλλιέργεια. Το πρόβλημα, όμως, είναι βαθύτερο: όταν η παραγωγή δεν αποδίδει, η γη αλλάζει χέρια ή χρήση και ο αγροτικός πληθυσμός απομακρύνεται σταδιακά από την ύπαιθρο.

Ο κίνδυνος είναι ο θεσσαλικός κάμπος να μετατραπεί από παραγωγική γη σε πεδίο ενεργειακών επενδύσεων, με τα αγροτικά νοικοκυριά να χάνουν τον ρόλο τους και τη διατροφική παραγωγή να υποχωρεί. Και τότε, όπως προειδοποιεί ο κ. Μπλιάτσος, μπορεί να βρεθούμε μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα, όπου μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια θα ελέγχουν ολοένα μεγαλύτερες εκτάσεις και θα διεκδικούν υποδομές άρδευσης για τις δικές τους ανάγκες.

Το ερώτημα είναι αν η Πολιτεία θα αντιληφθεί εγκαίρως ότι δεν κινδυνεύει μόνο το εισόδημα των αγροτών, αλλά ο ίδιος ο παραγωγικός χαρακτήρας της Θεσσαλίας. Και όλα αυτά ενώ η Θεσσαλία εμφανίζεται τα τελευταία χρόνια με μεγάλο πλεόνασμα στις εξαγωγές λόγω της μεταποίησης των αγροτικών της προϊόντων.