Θύμησες: Δουλειά από ήλιο μέχρι ήλιο στον κάμπο... (ΦΩΤΟ)

 

Ξεκινούσαν με τα λιγοστά προσωπικά τους πράγματα δεμένα σε τσουβάλια, γιατί πολλές φορές δεν είχαν καν βαλίτσες για να τα βάλουν, και έτσι φορτωμένοι περπατούσαν ή στοιβάζονταν σε καρότσες κάτω από αντίξοες συνθήκες. Πήγαιναν να δουλέψουν για να εξασφαλίσουν λίγα χρήματα και να μπορέσουν να ξεχειμωνιάσουν οι οικογένειές τους, και αυτή η ανάγκη τους έδινε αντοχή.

Εκεί στον κάμπο κοιμόντουσαν συνήθως σε αποθήκες με τσιμεντένιο πάτωμα, δίπλα σε εργαλεία και σακιά, και δούλευαν όλη μέρα από ήλιο σε ήλιο με τα δάχτυλα πληγωμένα από το βαμβάκι, ασφαλώς ανασφάλιστοι και χωρίς κανείς να τους ρωτάει αν αντέχουν κι όμως αυτοί οι εργάτες γης, άντρες και γυναίκες μαζί, κατάφεραν με αυτό το εξαντλητικό μεροκάματο να ζήσουν τα σπίτια τους και να σπουδάσουν τα παιδιά τους, κουβαλώντας την ευθύνη σαν φυσικό βάρος.

 

Ήταν πραγματικοί ήρωες της καθημερινότητας γιατί την επανάστασή τους την έκαναν κάθε λεπτό που έμεναν όρθιοι μέσα στο αυλάκι, χωρίς να περιμένουν βοήθεια. Δεν πήραν ποτέ επιδοτήσεις, δεν έκλεισαν ποτέ δρόμους γιατί δεν είχαν με τι να τους κλείσουν, δεν μίλησε ποτέ κανένας γι- αυτούς και δεν διεκδίκησαν ποτέ κάτι παραπάνω από το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή.

Τίποτα δεν τους χαρίστηκε ποτέ, και ξεχασμένοι από όλους έδιναν μόνοι τους τη μάχη της επιβίωσης τραγουδώντας χαμηλόφωνα μέσα στο αυλάκι για να ξορκίσουν την κούραση, και εκ των πραγμάτων, με αυτόν τον τρόπο, τα κατάφεραν.