Αλλάζει χρώμα η Γη: Τι είναι η λευκαύγεια - Η σχέση με την υπερθέρμανση του πλανήτη

Οι δορυφόροι της NASA μετρούν την ενεργειακή ανισορροπία του πλανήτη εδώ και δεκαετίες, μία από τις πολλές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής 

• Η λευκαύγεια της Γης μειώνεται, καθώς ο πλανήτης αποροφά περισσότερο ηλιακό φως αντί να το αντανακλά στο διάστημα.
• Η μείωση της λευκαύγειας οφείλεται κυρίως στο λιώσιμο των πάγων και του χιονιού, την αλλαγή στη νεφοκάλυψη και τη μείωση ορισμένων ατμοσφαιρικών αερολυμάτων.
• Η μείωση των φυσικών ανακλαστικών επιφανειών, όπως οι πάγοι, οδηγεί σε αύξηση της απορρόφησης θερμότητας από πιο σκοτεινές επιφάνειες, ενισχύοντας την υπερθέρμανση του πλανήτη.
• Το φαινόμενο δημιουργεί έναν μηχανισμό θετικής ανάδρασης, όπου η θέρμανση μειώνει την ανακλαστικότητα και η μειωμένη ανακλαστικότητα επιταχύνει περαιτέρω την υπερθέρμανση.
• Οι δορυφόροι της NASA παρακολουθούν αυτό το φαινόμενο μέσω του προγράμματος Ceres από τα τέλη της δεκαετίας του 1990.

Έχουμε συνηθίσει να μετράμε την κλιματική αλλαγή με βάση τις θερμοκρασίες. Ωστόσο, αν κοιτάξουμε προσεκτικά, η υπερθέρμανση του πλανήτη οδηγεί και σε ένα άλλο φαινόμενο: μια αλλαγή στο χρώμα του πλανήτη. 

Εκτός από τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα, που θεωρούνται από την επιστημονική κοινότητα ως ο κύριος ένοχος πίσω από την κλιματική κρίση, ένας άλλος παράγοντας είναι η μεταβολή του ενεργειακού ισοζυγίου του πλανήτη και πρόσφατα έχει τραβήξει την προσοχή των επιστημόνων: η Γη σκουραίνει και χάνει μέρος της φυσικής της ικανότητας να αντανακλά το ηλιακό φως πίσω στο διάστημα.

Τεχνικά, αυτό ονομάζεται μείωση της λευκαύγειας της Γης, μια αλλαγή που παρατηρείται από δορυφόρους της NASA και θα μπορούσε να συμβάλει στην επιτάχυνση της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Τι είναι η λευκαύγεια και γιατί είναι τόσο σημαντική;

Μια ανάλυση του The Economist, η οποία βασίζεται σε αρκετές πρόσφατες επιστημονικές μελέτες και παρατηρήσεις από το πρόγραμμα Ceres της NASA, το οποίο μετρά το ενεργειακό ισοζύγιο της Γης μέσω μιας σειράς δορυφόρων από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, αναζωπυρώνει τον συναγερμό. Οι παρατηρήσεις που συλλέχθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες δείχνουν ότι ο πλανήτης διατηρεί ένα αυξανόμενο μερίδιο της ηλιακής ακτινοβολίας, απορροφώντας την αντί να την εκπέμπει πίσω στο διάστημα. Αυτός ο μηχανισμός περιλαμβάνει διάφορους παράγοντες: το λιώσιμο των πάγων και του χιονιού , τη μεταμόρφωση της νεφοκάλυψης και τη μείωση ορισμένων ατμοσφαιρικών αερολυμάτων που συνδέονται με τη ρύπανση.

Αυτά είναι πολύ διαφορετικά στοιχεία, αλλά συμβάλλουν στο να γίνει η Γη λιγότερο ανακλαστική και πιο επιρρεπής στη συσσώρευση θερμότητας. Φυσικά, αυτή η αλλαγή δεν είναι αντιληπτή με γυμνό μάτι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να μετρηθεί. Η θεμελιώδης παράμετρος που μας επιτρέπει να ποσοτικοποιήσουμε αυτό το φαινόμενο είναι η λευκαύγεια, ή η ικανότητα μιας επιφάνειας να αντανακλά το φως. Η έννοια είναι απλή, τουλάχιστον στην επιφάνεια: μια ανοιχτόχρωμη επιφάνεια, όπως μια καλυμμένη με χιόνι ή πάγο, αντανακλά μεγάλη ποσότητα ηλιακού φωτός. μια σκοτεινή επιφάνεια, όπως ένας ωκεανός, απορροφά περισσότερη ενέργεια και θερμαίνεται.

Ο φαύλος κύκλος της κλιματικής αλλαγής και της λευκαύγειας

Το πρόβλημα είναι ότι η κλιματική αλλαγή μεταβάλλει αυτές ακριβώς τις επιφάνειες. Με τη μείωση του θαλάσσιου πάγου και των παγετώνων, ορισμένοι από τους μεγάλους φυσικούς «καθρέφτες» του πλανήτη μειώνονται. Στη θέση τους, αναδύονται πιο σκοτεινοί ωκεανοί και χερσαίες επιφάνειες, απορροφώντας θερμότητα και συμβάλλοντας σε περαιτέρω άνοδο της θερμοκρασίας. Με λίγα λόγια, ένας φαύλος κύκλος. Ή, για να το θέσουμε σε τεχνική ορολογία, ένας μηχανισμός θετικής ανάδρασης : η θέρμανση μειώνει την ανακλαστικότητα, η μειωμένη ανάκλαση αυξάνει την απορροφούμενη ενέργεια και αυτό με τη σειρά του τροφοδοτεί περαιτέρω θέρμανση.