Χωρίς πυξίδα η Ευρώπη , χωρίς μέλλον ο αγροτικός της κόσμος 

Η Ευρώπη εγκαταλείπει τις αροτραίες καλλιέργειες  στρέφεται σε δενδρώδεις και λαχανικά, αφού θα κατακλυστεί από φθηνό καλαμπόκι και σιτάρι από Ουκρανία και κρέας και βαμβάκι  από Βραζιλία, Αργεντινή

 Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται στα πρόθυρα πανικού για πιθανό πόλεμο με τη Ρωσία και το διευθυντήριο των Βρυξελλών διακατέχεται από μια νέου τύπου γραφειοκρατική φεουδαρχία, που εξωθεί στα πρόθυρα φτωχοποίησης την ύπαιθρο στις εσχατιές της.

Αποστολή στις Βρυξέλλες Γιάννης Κολλάτος, Ράνια Αλεξίου

 Αυτό είναι το αβίαστο συμπέρασμα που βγήκε από την πρόσφατη επίσκεψή μας στις Βρυξέλλες. Όλοι  πλέον στα δαιδαλώδη γραφεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου  και της Κομισιόν  λειτουργούν –περισσότερο από ποτέ - σε έναν εικονικό «γυάλινο κόσμο» που δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι οι κρίσιμες αποφάσεις που λαμβάνουν τεχνοκρατικά της στελέχη  στηριζόμενοι σε πορίσματα από μελέτες που οι ίδιοι εκπονούν για να δικαιολογήσουν τους υπέρογκους μισθούς τους, επηρεάζουν τις τύχες εκατομμυρίων αγροτών, τις δυνάμεις της πραγματικής οικονομίας και παραγωγής , στη δε Ελλάδα όλη την περιφέρεια η οποία πλέον ερημώνει και συρρικνώνεται πληθυσμιακά  με γεωμετρική  πρόοδο… 
Όσο για το πολιτικό της προσωπικό, ευρωβουλευτές και επιτρόπους, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, άγεται και φέρεται από τα διάφορα «λόμπι» και οι αποφάσεις του απέχουν παρασάγγας από το συμφέρον των πολιτών από τους οποίους εκλέχτηκε υποτίθεται για να τους εξυπηρετεί.  
Μετά την «τραγική εξέλιξη» με τη λεγόμενη «πράσινη συμφωνία» (Green Deal) για την ΚΑΠ που αποφασίστηκε το 2018 και είχε ως συνέπεια να εκτοξευτεί δραματικά το κόστος παραγωγής, λόγω των απαγορεύσεων σε χρήση λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων, δήθεν για την προστασία των καταναλωτών του κλίματος και του περιβάλλοντος, τώρα το νέο αφήγημα είναι φθηνά τρόφιμα για τους Ευρωπαίους καταναλωτές, αφού  η ακρίβεια των τροφίμων δεν γονατίζει πλέον μόνο τα ελληνικά αλλά και τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά…
 Για να επιτευχθεί αυτό η Ε.Ε. προχωρά σε συμφωνίες τύπου Mercosur με χώρες της Λατινικής Αμερικής για την εισαγωγή αδασμολόγητων αγροτικών προϊόντων (χαμηλότερης ποιότητας και ασφάλειας για τη δημόσια υγεία, λόγω των δραστικών που χρησιμοποιούν όπου εκεί δεν απαγορεύονται αλλά και των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών) και των φθηνότερων εργατικών χεριών που ενσωματώνουν και την παιδική εργασία που απαγορεύεται στην Ε.Ε. όπως και η καλλιέργεια ΓΤΟ. Με το αζημίωτο φυσικά για το λόμπι των αυτοκινητοβιομηχανιών της Ευρώπης
Το επιχείρημα που ακούμε ακόμη και από τους Έλληνες πολιτικούς και ευρωβουλευτές είναι ότι αυτή η συμφωνία επηρεάζει ελάχιστα τις χώρες του Μεσογειακού νότου αφού τα παραγόμενα αγροτικά προϊόντα σε αυτές είναι κυρίως βοδινό κρέας που αφορά τις χώρες του Ευρωπαϊκού Βορρά, ενώ και στο βαμβάκι που έρχεται από Βραζιλία δεν υπάρχουν επιπτώσεις αφού το ελληνικό προστατεύεται από τις συνδεδεμένες ενισχύσεις. Προφανώς πρόκειται για τη μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι η βραζιλιάνικη και αργεντίνικη μεταλλαγμένη σόγια θα κυριαρχήσει στις ζωοτροφές εκτοπίζοντας το βαμβακόσπορο, ενώ και τα εσπεριδοειδή της χώρας θα δεχτούν πλήγμα και γενικότερα όλα τα αγροτικά προϊόντα αφού θα έρχονται φθηνά και αδασμολόγητα από τις χώρες της Λατινικής Αερικής
  Το επόμενο είναι η στήριξη της γεωργίας της Ουκρανίας που έχει τέτοιες τεράστιες καλλιεργούμενες εκτάσεις που μπορεί να κατακλύσει τις αγορές της Ευρώπης με φθηνό σιτάρι και καλαμπόκι ακόμη πιο επισφαλών για την υγεία λόγω των πολέμων με τη Ρωσία αλλά και του Τσέρνομπιλ, οι επιπτώσεις του οποίου δεν έχουν ακόμη εξαλειφθεί λόγω της άνω των 80 ετών δραστικότητας του ραδιενεργού Καισίου που παραμένει στα εδάφη της.
 Και όλα αυτά αποφασίζονται σε μια χρονιά που έχουν καταρρεύσει οι τιμές στις αροτραίες ετήσιες καλλιέργειες, στο καλαμπόκι, το σιτάρι, το κριθάρι και το βαμβάκι. Η συζήτηση πλέον για τη γεωργία στην Ευρώπη έχει περάσει στο στάδιο της εγκατάλειψης των αροτραίων καλλιεργειών που θα είναι ασύμφορες μετά τις συμφωνίες με Ουκρανία, Βραζιλία και Αργεντινή και στη στροφή στις δενδρώδεις και τα λαχανικά.
 Αυτή θα έπρεπε να είναι βέβαια και η τάση στη χώρα μας όπου ακόμη δυστυχώς ασχολούμαστε με σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, αντί να σχεδιάζουμε το μέλλον. Στη Θεσσαλία ειδικότερα αυτή θα έπρεπε να είναι η πυξίδα μόνο που η στροφή σε αυτές τις καλλιέργειες δεντροκομικές και λαχανικών, απαιτεί κεφάλαια εκκίνησης και κυρίως νερό που λείπει και θα λείπει για πολλά χρόνια ακόμη από το θεσσαλικό κάμπο. Και φθηνή ενέργεια προφανώς την άλλη μεγάλη πληγή της πραγματικής οικονομίας της χώρας…