Το παράδειγμα της Ινδίας και της Ελλάδας στο βαμβάκι

Η Καρδίτσα έχασε το 30% της βαμβακοκαλλιέργειας την τελευταία τριετία και η Λάρισα το 40%.

 Σε φθίνουσα πορεία βρίσκεται η βαμβακοκαλλιέργεια τόσο στο Νομό Καρδίτσας που παραμένει πρώτος σε καλλιεργούμενη έκταση βαμβακιού, όσο και στη Θεσσαλία και στη χώρα με βάση τις δηλώσεις καλλιέργειας στο ΟΣΔΕ την τριετία 2022-2025.
Συγκεκριμένα το 2022 η συνολικά καλλιεργούμενη έκταση με βαμβάκι στη χώρα ήταν 2.541.081 στρέμματα, ενώ το 2025 «έπεσε» κάτω από τα 2 εκατομμύρια στρέμματα και συγκεκριμένα στα 1.955.056 στρεμ.
 Στην αντίστοιχή περίοδο οι αγρότες στο Ν. Καρδίτσας καλλιεργούσαν 412.147 στρέμματα το 2022 ενώ το 2025 καλλιέργησαν μόλις 324.534 στρέμματα (μείωση 30% περίπου στην τριετία). 
Επίσης σημαντική ήταν και η μείωση της βαμβακοκαλλιέργειας και στο Νομό Λάρισας όπου από 275.706 στρέμματα το 2022 φτάσαμε πέρυσι το 2025 να καλλιεργηθούν μόλις 168.956 στρέμματα με βαμβάκι (μείωση 40%).
Το σημαντικό είναι ότι οι εκτάσεις αυτές αντικαταστάθηκαν κυρίως με καλαμπόκι ή σκληρό σιτάρι, αλλά αρκετές τέθηκαν σε αγρανάπαυση. Αιτία για τη σημαντική αυτή μείωση στην καλλιέργεια του πάλαι ποτέ «λευκού χρυσού» της Θεσσαλίας είναι οι χαμηλές έως απογοητευτικές τιμές για τους παραγωγούς, ενώ για τη γειτονική Λάρισα έπαιξε ρόλο και η έλλειψη «φθηνού» επιφανειακού νερού.
Είναι προφανές ότι η βαμβακοκαλλιέργεια στη χώρα χρειάζεται rebranding και αυτό πρέπει να το αναλάβουν οι εκκοκκιστές και η Διεπαγγελματική βάμβακος ώστε να μπορέσουν να θέσουν όρους ποιότητας και σεβασμού προς το περιβάλλον που να γίνουν κτήμα των καταναλωτών. 
Αξίζει να τονιστεί ότι το βαμβάκι είναι βιοδιασπώμενο σε 6 μήνες ενώ ο ανταγωνιστικός πολυεστέρας για τα συνθετικά υφάσματα πέραν του ότι είναι ανθυγιεινός αφού δεν αφήνει να αναπνεύσει το δέρμα, διασπάται στο περιβάλλον σε 200 χρόνια!
Το ελληνικό επίσης είναι το μοναδικό  Non GMO (μη γενετικά τροποποιημένο) βαμβάκι παγκοσμίως, αλλά αυτό δεν έχουμε κατορθώσει να το «πουλήσουμε» στις ιδιαίτερα απαιτητικές ευρωπαϊκές αλλά και παγκόσμιες αγορές και έτσι φεύγει στο σωρό ως εκκοκκισμένο για τα Τουρκικά και πλέον τα Αιγυπτιακά κλωστήρια.
Το παράδειγμα της Ινδίας
 Αξίζει να τονιστεί ότι πλέον και η Ινδία από παραγωγός έγινε σημαντικός εισαγωγέας βάμβακος για τα κλωστήριά της , αλλά στην πρόσφατη διακρατική συμφωνία Ε.Ε. με την Ινδία δεν ετέθη καν το θέμα εισαγωγής του ελληνικού βαμβακιού από τους εταίρους μας, ενώ δεν γνωρίζουμε αν αυτό ετέθη από τον Έλληνα πρωθυπουργό στην προχθεσινή του επίσκεψη στον Ινδό πρωθυπουργό Μόντι.
Όπως ανέφερε στην προχθεσινή εσπερίδα της Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Βάμβακος στη Λάρισα, ο έμπορος εκκοκκισμένου βαμβακιού Κωνσταντίνος Δημητρίου η Ινδία δίνει επιδότηση στους παραγωγούς που ανέρχεται στα 80 σεντς το κιλό, αλλά και στα κλωστήριά της, με αποτέλεσμα να έχει το πιο ακριβό σύσπορο και την πιο φθηνή κλωστή….! 
Ο πρόεδρος Τραμπ από την άλλη επιδοτεί το Αμερικάνικο εκκοκκισμένο βαμβάκι πολλαπλά με μείωση δασμών (ως 20%) σε χώρες που το εισάγουν για τα κλωστήριά τους και επιπλέον μείωση έως μηδενισμό της φορολογίας στους πωλητές ρούχων στη λιανική αν αυτό προέρχεται από αμερικανικό βαμβάκι σε όποια χώρα και αν έχει κατασκευαστεί. Έτσι ακόμη και αν το αμερικανικό βαμβάκι είναι από τα πιο ακριβά έχει παγκόσμια ζήτηση.
 Γίνεται αντιληπτό όπως ανέφερε στην ίδια ημερίδα και ο πρόεδρος των Ελλήνων Εκκοκκιστών Πρόδρομος Ουσουτζόγλου ότι δεν υπάρχει χώρα στην υφήλιο που να καλλιεργεί βαμβάκι και να μην το επιδοτεί στις περισσότερες δε των περιπτώσεων περισσότερο από ότι η Ε.Ε.
 Εκκοκκιστές και έμποροι παρουσίασαν διαγράμματα για τους οικονομικούς κύκλους που κάνει στις διεθνείς αγορές το βαμβάκι θεωρώντας ότι είναι ζήτημα χρόνου να ανακάμψει η τιμή του που είναι καθηλωμένη την τελευταία τριετία σε επίπεδα απαγορευτικά για τον Έλληνα παραγωγό και για αυτό εγκαταλείπεται
 Σε ότι αφορά το θεσσαλικό βαμβάκι εξακολουθεί να παραμένει το πιο ποιοτικό στη χώρα με βάση τα στοιχεία του Κέντρου Ποιοτικού Ελέγχου και Ταξινόμησης Βάμβακος για το 2025 καθώς είχε το μεγαλύτερο μήκος ίνας , τη μεγαλύτερη αντοχή και λευκότητα…
 Το συμπέρασμα είναι ότι το ελληνικό και δη το θεσσαλικό βαμβάκι έχουν μέλλον, αρκεί να γίνει οργάνωση της παραγωγής με ταυτόχρονη μείωση του κόστους ανά στέμμα. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί όπως ανέφερε και ο καθηγητής της Γεωπονικής του Παν. Θεσσαλίας Νίκος Δαναλάτος με ταυτόχρονη επιδότηση της στάγδην άρδευσης (στο Νομό Καρδίτσας για παράδειγμα η διείσδυσή της είναι μόλις στο 40% των αρδευόμενων εκτάσεων) αλλά και τη χλωρή λίπανση και την αμειψισπορά ώστε και να επιτευχθεί η μείωση των πανάκριβων λιπασμάτων και τα χωράφια να γίνουν πιο εύφορα.  Και φυσικά όποιος συνεχίσει να το καλλιεργεί έχοντας περιορίσει το κόστος και καθιστώντας μη ζημιογόνα την καλλιέργειά του θα πρέπει να αναμένει μια από τις επόμενες χρονιές η τιμή του να εκτιναχτεί σαν ελατήριο….

Γ.Κ.