Το παραγωγικό μοντέλο της χώρας πάσχει-ήρθε η ώρα των αποφάσεων

 Είναι σαφές ότι η χώρα πάσχει στο παραγωγικό της μοντέλο και παρά τις κατά καιρούς εξαγγελίες των πολιτικών ελίτ ιδιαίτερα όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση ότι θα το διορθώσουν και θα καταστήσουν ξανά ανταγωνιστική την ελληνική οικονομία, εντούτοις όταν έρχονται στην εξουσία προσγειώνονται ανώμαλα στην γραφειοκρατία και αιχμαλωτίζονται από τις δυνάμεις της αδράνειας, 

 Μετά τη χρεοκοπία του 2010  τα στενά  δημοσιονομικά πλαίσια  που ετέθησαν από τους δανειστές μέσω των μνημονίων και συνεχίζουν να υφίστανται -με κάποιους βαθμούς ελευθερίας από το 2018 και μετά -μέχρι σήμερα, αναγκάζουν το εκάστοτε οικονομικό επιτελείο να συμπεριφέρεται με στενά λογιστικά κριτήρια, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στους  μικροοικονομικούς δείκτες  παρά στους  «μάκρο» και την ανάπτυξη… Έτσι όμως στριφογυρίζουμε γύρω από έναν φαύλο κύκλο που δεν δίνει προοπτική ανάκαμψης και δίνουμε έμφαση στα άμεσα έσοδα που μπορεί να μη διαρκέσουν στο διηνεκές, όπως είναι ο ευμετάβλητος από τη γεωπολιτική αστάθεια στην περιοχή μας τουρισμός

 Πως φτάσαμε όμως στη χρεοκοπία και τι πρέπει να γίνει για να μην οδηγηθούμε ξανά σε μια νέα στο μέλλον;
Σημαντικό ρόλο έπαιξε το συνταξιοδοτικό κόστος στην χρεοκοπία του 2010 αφού τα 2/3 του χρέους προερχόταν  από τα 240 περίπου δισ. ευρώ με τα οποία ο κρατικός προϋπολογισμός επιδότησε τα ασφαλιστικά ταμεία για να καταβάλουν συντάξεις. Η κρατική επιδότηση στις συντάξεις παραμένει ακόμη και σήμερα περίπου στο 50% της συνταξιοδοτικής δαπάνης.
Από την αγορά εργασίας λόγω συνταξιοδότησης εντωμεταξύ αποχωρούν περισσότεροι από όσους εισέρχονται λόγω του δημογραφικού προβλήματος της χώρας, αφού ως λαός γερνάμε , ενώ μειώνονται οι γεννήσεις και εξακολουθεί να αιμορραγεί η χώρα από το brain drain.
 Η μόνη λύση για να ανατραπεί αυτή η εικόνα είναι η ενίσχυση της υπαίθρου και του πρωτογενούς τομέα που αποτελεί τη βάση της παραγωγικής πυραμίδας ακόμη και για το τουριστικό προϊόν  που αποκτά άλλη προστιθέμενη αξία όταν συνδυάζεται με εγχώρια παραγωγή διατροφικών προϊόντων.

Η ελληνική πρωτογενής παραγωγή (γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων)  και ιδιαίτερα αυτή της Θεσσαλίας πάσχουν από έλλειψη ανταγωνιστικότητας και marketing.
 Δηλαδή με απλά λόγια παράγουμε ακριβά προϊόντα και δεν έχουμε βρει τους τρόπους να τα προωθούμε όπως οι ανταγωνιστές μας στις διεθνείς ακόμη μερικές φορές και στις εγχώριες αγορές.
Το ότι παράγουμε ακριβά  προϊόντα ή αν θέλετε διαφορετικά έχουμε υψηλό κόστος παραγωγής οφείλεται αφενός στην έλλειψη εργατών γης, στη γήρανση του αγροτικού πληθυσμού, στον μικρό κλήρο (ιδιαίτερα στην Καρδίτσα) και αφετέρου στην έλλειψη συλλογικών συνεργατικών σχημάτων που θα επιτυγχάνουν οικονομίες κλίμακας, τόσο στην παραγωγή, ενώ θα προωθούν με πιο συστηματικό τρόπο τα προϊόντα τους στις αγορές επιτυγχάνοντας βέλτιστες τιμές για τους παραγωγούς.

 Οφείλεται όμως κυρίως και στο υψηλό κόστος ενέργειας και καυσίμων και το ακόμη υψηλότερο κόστος αγροτικής πίστης, σε σύγκριση πάντα με τους ανταγωνιστές μας (τους γεωργούς των άλλων χωρών της Ε.Ε. εν προκειμένω) λόγω των υψηλών ειδικών φόρων κατανάλωσης και αυτό εντάσσεται στο στενά «δημοσιονομικό κορσέ» που μας επιβλήθηκε από τους δανειστές μας. Για το κόστος του χρήματος ωστόσο ευθύνεται και το τραπεζικό σύστημα που ενώ αυξάνει τα κέρδη δεν λέει να μειώσει τα επιτόκια δανεισμού κι αυτό αποτελεί βραχνά και για τις επιχειρήσεις, άρα γενικότερα για την παραγωγή πλούτου στη χώρα

 Είναι γεγονός ότι στον κάμπο φέτος επικρατεί έντονος προβληματισμός αφού  μια σειρά από καλλιέργειες ήταν οριακές πέρυσι από πλευράς εσόδων σε σχέση με τα έξοδα.  Πολλές αγροτικές εκμεταλλεύσεις μάλιστα «κοκκίνισαν» και χρεώθηκαν εκ νέου κι αυτό προοιωνίζεται ένα απαισιόδοξο μέλλον για τη βιωσιμότητα της αγροτικής οικονομίας τόσο της Θεσσαλίας όσο και εν γένει της χώρας.
Για δε τη Θεσσαλία το μεγάλο πρόβλημα στο κόστος παραγωγής έχει να κάνει και με το κόστος του νερού λόγω της απουσίας σημαντικών συλλογικών έργων άρδευσης τις τελευταίες δεκαετίες. Το τελευταίο σημαντικό έργο που κατασκευάστηκε στην περιοχή μας ήταν πριν από 30 περίπου χρόνια το φράγμα Σμοκόβου και το αμέσως προηγούμενο πριν από 80 χρόνια το φράγμα Πλαστήρα!

 Ως εκ τούτου η επίσπευση της κατασκευής των μεσαίων φραγμάτων (Σκοπιάς, Μουζακίου, Πύλης) που εξήγγειλε τον περασμένο Σεπτέμβρη ο πρωθυπουργός αποτελούν αναγκαία και ικανή συνθήκη για την επιβίωση της περιφέρειάς μας, ενώ η ολοκλήρωση του έργου της μεταφοράς νερού από το φράγμα της Συκιάς στον Αχελώο προς το θεσσαλικό κάμπο είναι το μόνο έργο που μπορεί να εγγυηθεί ότι η Θεσσαλία θα συνεχίσει να διαδραματίζει τον ρόλο που της αναλογεί στην παραγωγική διαδικασία της χώρας.

 Όλα τα υπόλοιπα είναι ημίμετρα και εντάσσονται στη διαχειριστική μικρολογιστική πρακτική που την εξαντλούν τα εκάστοτε κυβερνητικά οικονομικά επιτελεία αδιαφορώντας για την προοπτική αυτού του τόπου και την μεσομακροπρόθεσμη επιβίωση της εθνικής μας οικονομίας…
Κοντολογίς το παραγωγικό μοντέλο της χώρας πάσχει, η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας φθίνει και μαζί της φθίνει και η χώρα πληθυσμιακά, η μετανάστευση των «λαμπρών μυαλών» εξακολουθεί να αποτελεί «ανοιχτή πληγή». Είναι λοιπόν προφανές ότι ήρθε η ώρα να αφήσουμε κάτω τα «excel» και τις λογιστικές πλατφόρμες και να κάνουμε χρήση της τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ) για να σχεδιάσουμε ένα βιώσιμο μοντέλο για τη χώρα.
 Ήρθε η ώρα των αποφάσεων για το ποια Ελλάδα θέλουμε στο μέλλον και αν αυτή θα μπορεί να ανταποκριθεί σε ένα απαιτητικό παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον. Ήρθε η ώρα να ανταποκριθούμε στις νέες προκλήσεις πριν να είναι αργά…