Όταν ψηφίζουμε αυτούς που ...γνωρίζουμε και όχι αυτούς που γνωρίζουν-Μια πικρή ιστορία γεμάτη ήττες στην Ευρώπη

Συνηθίζουμε να λέμε την επομένη  ευρωεκλογών για το σημαντικό ρόλο που διαδραματίζουν το ευρωκοινοβούλιο και τα όργανα της Κομισιόν στην καθημερινότητά μας, ιδίως σε περιοχές με ανεπτυγμένη αγροτική οικονομία όπως αυτή της Θεσσαλίας, μιας και η μοναδική κοινή πολιτική της Ευρώπης παραμένει αυτή της ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική).

Η αλήθεια είναι όμως ότι λείπει η λογοδοσία των εκπροσώπων που με την ψήφο μας στέλνουμε στις Βρυξέλλες, που αποτελεί την πεμπτουσία της δημοκρατίας. Οι πολίτες αισθάνονται ότι μια σειρά από αποφάσεις που επηρεάζουν το μέλλον τους λαμβάνονται πίσω από κλειστές ή καλύτερα «περιστρεφόμενες (lobby) πόρτες», όπου διάφοροι «λομπίστες» προωθούν συμφέροντα ισχυρών εις βάρος των αδυνάτων.
 Πίσω από την πολυδαίδαλη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και του Στρασβούργου ή του Λουξεμβούργου (οι τρεις πόλεις όπου συνεδριάζουν τα ευρωπαϊκά όργανα) κρύβονται αποφάσεις για τις οποίες ελάχιστα ενημερώνονται οι πολίτες και όχι πάντα με δική τους ευθύνη και φυσικά σχεδόν ποτέ δεν ερωτώνται…
 Σε ότι αφορά δε τον αγροτικό τομέα, υπάρχει μια επικοινωνιακού τύπου διάθεση από τα διάφορα «ευρωπαϊκά φόρα» να συναρτώνται όλα με τις «γενναίες επιδοτήσεις» που για την Ελλάδα παραμένουν σημαντικές, ασχέτως αν αυτό όπως λένε και οι αγρότες μας συχνά είναι το «τυρί στη φάκα».

 Η σκληρή αλήθεια είναι πως παρότι η Ελλάδα μαζί με την Πορτογαλία εξαρτούν σε μεγάλο βαθμό το αγροτικό εισόδημα (πάνω από το 50%) από τις επιδοτήσεις της ΚΑΠ, σε σχέση με πιο προηγμένες οικονομικά χώρες που ενισχύουν με έμμεσο τρόπο από εθνικούς πόρους τη γεωργία τους (είτε με αφορολόγητο πετρέλαιο, είτε με αγροτικό ρεύμα, είτε με ενίσχυση του μεταφορικού κόστους για εξαγωγές νωπών προϊόντων κλπ), η χώρα μας έχει γνωρίσει μια σειρά από ήττες σε κεφαλαιώδους σημασίας ζητήματα που αφορούν εθνικά προϊόντα, κυρίως γιατί ελάχιστοι από τους πολιτικούς τους οποίους με την ψήφο μας στέλνουμε να μας εκπροσωπήσουν έχουν ιδέα από αγροτική παραγωγή, ή επηρεάζονται από λομπίστες και στο τέλος εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα

 Να αναφέρουμε εδώ ενδεικτικά μερικές από τις ήττες που σημειώθηκαν διαχρονικά στον αγροτικό τομέα για τη χώρα μας από το 1981 που ενταχθήκαμε στην τότε ΕΟΚ και μετέπειτα  Ευρωπαϊκή Ένωση.
 Το 1986 όταν η Τουρκία διαπραγματευόταν την τελωνειακή σύνδεσή της με την Ε.Ε. Ισπανία και Πορτογαλία που μόλις είχαν ενταχθεί επέτυχαν να υπάρξουν κονδύλια προστασίας της εγχώριας κλωστοϋφαντουργίας τους και αντίστοιχων δασμών για τα τουρκικά κλωστήρια, σε αντίθεση με την Ελλάδα που αδιαφόρησε (;). Αποτέλεσμα αυτού ήταν η χώρα μας από 350.000 εργαζόμενους στην κλωστοϋφαντουργία να απομείνει με λιγότερους από 3.000 ενώ στις δύο χώρες της Ιβηρικής ο κλάδος να ανθεί ακόμη και να είναι ιδιαίτερα εξαγωγικός. Και φυσικά το ελληνικό και θεσσαλικό βαμβάκι καταλήγει στα τουρκικά κλωστήρια και επιστρέφει ως ένδυμα με πολλαπλάσια αξία στην ελληνική αγορά και κάπως έτσι και οι Ολλανδοί μας προτρέπουν να το ξεριζώσουμε από τη Θεσσαλία

 Το 1982 δεχτήκαμε ένα πρόγραμμα εκρίζωσης της ελιάς με επιδότηση (απόσυρση ονομάστηκε) σε μια χώρα όπου σύμφωνα με το νομπελίστα μας ποιητή Ελύτη, «αν διαλύσεις την Ελλάδα και την ξανασυνθέσεις θα έχει απομείνει μια βάρκα, μια ελιά και ένα αμπέλι». Σήμερα leader στον κλάδο του ελαιολάδου είναι η Ισπανία και η Ιταλία με τους Έλληνες καταναλωτές να αγοράζουν πανάκριβα το λάδι. Παρόμοια προγράμματα εκρίζωσης με επιδότηση είχαμε και για τα αμπέλια, ενώ το 2009  δεχτήκαμε στο ευρωκοινοβούλιο στην ΚΟΑ αμπελοοινικών οι βόρειες χώρες να βάζουν ζάχαρη στο κρασί για να επιτυγχάνουν τον αλκοολικό βαθμό, κάτι που είναι σε βάρος φυσικά των ελληνικών κρασιών, που τον επιτυγχάνουν με φυσικό τρόπο, λόγω του κλίματος και της ηλιοφάνειας.

 Νωρίτερα το 2006 είχαμε δεχτεί το κλείσιμο των εργοστασίων  ζάχαρης με αποτέλεσμα να εξαφανιστεί η τευτλοκαλλιέργεια από Θεσσαλία, Μακεδονία  και τώρα αγοράζουμε τη ζάχαρη πανάκριβα από τη Σερβία.
 Το 2014 δεχθήκαμε τη συμφωνία CETA για τη φέτα που επέτρεπε σε χώρες όπως ο Καναδάς να παράγουν λευκό τυρί με την ονομασία φέτα, με ότι αυτό συνεπάγεται για το εθνικό μας αυτό προϊόν.

Τελευταίο ήταν αυτό που συνέβη με την «πράσινη συμφωνία» της νέας ΚΑΠ που πολλοί Έλληνες ευρωβουλευτές είτε τη δέχτηκαν και την ψήφισαν είτε δεν ήταν καν παρόντες όταν αυτή ψηφιζόταν και είχε ως αποτέλεσμα την απόσυρση δραστικών ουσιών όπως εντομοκτόνα που σύμφωνα με μελέτη της ΕΣΥΦ ανεβάζει δραματικά το κόστος παραγωγής σε μια σειρά από εθνικά προϊόντα όπως το βαμβάκι, την ελιά, τα μήλα, τα αμπέλια  και το καλαμπόκι. Τα αποτελέσματα τα «γευτήκαμε» ήδη φέτος με τις συνεχείς επανασπορές στο βαμβάκι καθώς αποσύρθηκε ένα σημαντικό μυκητοκτόνο που έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην απολύμανση άρα και τη βλαστικότητα του σπόρου
 Κάποιοι βέβαια θα πουν πήραμε «πακέτα στήριξης» και ΜΟΠ (Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα)  και ΕΣΠΑ και Ταμεία Ανάκαμψης ως αντιστάθμισμα και αν δεν τα αξιοποιήσαμε σωστά γιατί έγινε διασπάθιση των πόρων και φτάσαμε στην πτώχευση, τότε εμείς ευθυνόμαστε και όχι η Ευρώπη. Και δεν θα  έχουν άδικο. Μόνο που ίσως να μη γνωρίζουν ότι με το που ενταχθήκαμε στην τότε ΕΟΚ και καταργήθηκαν οι δασμοί στις εισαγωγές ευρωπαϊκών προϊόντων, χάσαμε μια σειρά από εργοστάσια (άρα και χιλιάδες εργαζόμενους)  που προμήθευαν την εγχώρια κατανάλωση π.χ με ηλεκτρικές συσκευές όπως ΠΙΤΣΟΣ, ΙΖΟΛΑ, ΕΣΚΙΜΟ κλπ

 Και φυσικά πάντα θα ηχεί στα αυτιά μας η ρήση του αείμνηστου Βαγγέλη Μπούτα : «Πως πριν το 1980 με 20 τόνους μη επιδοτούμενο βαμβάκι αγοράζαμε ένα τρακτέρ και σήμερα δεν φτάνουν ούτε 120 επιδοτούμενου»…
 Φυσικά ισχύει πως όσο ψηφίζουμε αυτόν που γνωρίζουμε (πολλές φορές κάποιον celebrity)  και όχι αυτόν που γνωρίζει τότε θα συνεχίσουμε να έχουμε ήττες στην Ευρώπη…