Οι εκλογές τελείωσαν στη Θεσσαλία, αρχίζει ο αγώνας για την επιβίωσή της

 Συνηθίζουν οι πολιτικοί να φέρνουν μια νέα ιδέα στο τραπέζι επικοινωνιακού συνήθως χαρακτήρα –κάτι σαν να «βγάζουν λαγό από το καπέλο»-για να αντιμετωπίσουν οξυμένα και πολύπλοκα προβλήματα που απαιτούν μελέτη, συνεργασίες και κυρίως πόρους και πολιτική βούληση για να επιλυθούν. Ο λόγος για την ίδρυση Ενιαίου Φορέα Διαχείρισης Υδάτων στη Θεσσαλία που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός από τη Θεσσαλονίκη και όπως πληροφορούμαστε ήδη το σχετικό νομοσχέδιο επεξεργάζεται το υπουργείο Υποδομών.
 Φυσικά στη Θεσσαλία όπως και σε όλα τα υδατικά διαμερίσματα της χώρας υπάρχει Διεύθυνση Υδάτων που υπάγεται στην Αποκεντρωμένη περιφέρεια, άρα στην κυβέρνηση.

Προφανώς για να μην αδικούμε το μέτρο θα έρθει να λύσει δυσλειτουργίες που διαφάνηκαν με τις δύο πρόσφατες θεομηνίες, να επικαιροποιήσει τα σχέδια διαχείρισης κινδύνου και την ορεινή υδρονομία, αν και αυτά υπάρχουν από το 2018. Μόνο που αυτά δεν ανταποκρίνονται στα νέα κλιματικά δεδομένα. Τα φαινόμενα τύπου «Ιανός», «Ντάνιελ» και «Ηλίας» ξεπερνούν τις σημερινές παραδοχές των μελετών.

 Ακόμη και αν είχαν ολοκληρωθεί όλα τα φράγματα (Σκοπιάς, Μουζακίου, Πύλης, Νεοχωρίτη κλπ), ακόμη και αν ήταν όλα τα ποτάμια καθαρισμένα και οι κοίτες τους διευρυμένες ο κάμπος δεν τις γλίτωνε τις πλημμύρες. Τα 8 δις κυβικά μέτρα νερού που συσσωρεύτηκαν μέσα σε λίγα 24ωρα στη Θεσσαλία δεν μπορεί καμιά από τις υπάρχουσες μελέτες να τα διαχειριστεί. Τα μεσαία φράγματα που έπρεπε να έχουν κατασκευαστεί εδώ και δεκαετίες περιμετρικά του κάμπου θα συγκρατούσαν στα βουνά περί τα 500 εκατομμύρια κυβικά. Τα υπόλοιπα 7,5 δις που συσσώρευσε ο «Daniel» θα έκαναν εξίσου το καταστροφικό τους έργο και θα διέλυαν οικισμούς, υποδομές, αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή. Και πιθανό θα είχαμε και πάλι νεκρούς…

Ασφαλώς αν είχαν προχωρήσει έγκαιρα τα έργα μετά τον Ιανό, αν δεν είχαν καθυστερήσει οι μεγάλες εργολαβίες καθαρισμού ποταμών και ενίσχυσης αναχωμάτων σε Παλαμά και Φάρσαλα, ίσως να ήταν μικρότερη η συμφορά, αλλά πάλι θα ήταν ΣΥΜΦΟΡΑ.
 Αν θέλουμε λοιπόν να είμαστε ειλικρινείς στους πολίτες της Θεσσαλίας και να μη «λαϊκίζουμε» τώρα που τέλειωσαν και οι εκλογές, θα πρέπει να κάνουμε κάποιες παραδοχές. Περιοχές όπως η Μεταμόρφωση, ο Βλοχός , το Κεραμίδι και η Φαρκαδόνα, ή τα παρακάρλια χωριά από εδώ και στο εξής θα πλημμυρίζουν σε κάθε νέα θεομηνία, όσα έργα και να γίνουν, εκτός και αν ξοδευτούν πολλά δις ευρώ που δεν υπάρχουν  και αν υπήρχαν  δύσκολα θα αποσβένονταν…

Ο σχεδιασμός λοιπόν θα πρέπει να γίνει με τη λογική κόστους- οφέλους. Με δεδομένο ότι ένα μέρος του θεσσαλικού κάμπου δύσκολα θα καταστεί γόνιμο τα επόμενα χρόνια θα πρέπει να αναταχθεί το υπάρχον πρόσφορο έδαφος και να δοθεί η δυνατότητα να αποδώσει πλούτο που θα καλύπτει και την απώλεια από την οριστική «απόσυρση» μέχρι πρότινος γόνιμων γαιών. Χωράφια σε επικλινή εδάφη έχασαν τη γονιμότητα τους οριστικά και άλλα γύρω από την Κάρλα «απαλλοτριώθηκαν» από την ίδια τη φύση. Οι μελέτες του ΕΛΓΟ- Δήμητρα  (πρώην ΕΘΙΑΓΕ) θα δώσουν το τελικό πόρισμα, το τι καλλιεργείται και τι όχι.

Αυτά που θα απομείνουν απαιτούν νερό για να παράγουν πλούτο. Συνεπώς και τα μεσαία φράγματα, αλλά και το μεγάλο της Συκιάς που θα μεταφέρει την περίσσεια των χειμέριων νερών του Αχελώου στο θεσσαλικό κάμπο, πρέπει να ξεκινήσουν ΤΩΡΑ, ώστε να γεννηθεί η ελπίδα και να μην έχουμε μαζική μετανάστευση από τα χωριά του κάμπου. Ενδεικτικά ένα νέο master plan για τα νερά στη Θεσσαλία θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη ότι φράγματα όπως αυτό της Συκιάς έχουν κόστος κατασκευής προς απόδοση στο 1 ευρώ το κυβικό, όπως της Σκοπιάς στα 2,5 ευρώ και όπως του Ληθαίου 10 ευρώ το κυβικό. Τέλος σε ότι αφορά την επανάκτηση των κτηνοτροφικών μονάδων αυτές θα πρέπει να γίνουν με νέο σχεδιασμό, μακριά από μπαγκίνες και διευρυμένες κοίτες ποταμών.

Και φυσικά θα πρέπει να ξεκινήσει η συζήτηση για τον πολεοδομικό αναδασμό χωριών που βρίσκονται σε ευρύτερες πλημμυρικές ζώνες. Όλα τα παραπάνω απαιτούν συνένωση δυνάμεων, συλλογική αφύπνιση και κοινή στόχευση όλων των Θεσσαλών. Οι εκλογές τελείωσαν, η Θεσσαλία πλέον βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πρόκληση στη σύγχρονη ιστορία της. Παίζεται η επιβίωση και η ύπαρξή της… Απαιτείται πλέον σοβαρότητα, δουλειά ομαδική και στοχοπροσήλωση.

Και κυρίως να μην ξεχαστεί η συμφορά από το «κράτος των Αθηνών» μην αναλωθεί η κυβέρνηση μόνο στις αποζημιώσεις (από τη ζημιά ποτέ δεν βγαίνει κέρδος) , όπως έγινε και με τον Ιανό… Αναμένουμε με ενδιαφέρον λοιπόν αν θα υπάρξει ένα σχέδιο οικονομικής ανόρθωσης του τόπου μας. Διαφορετικά ας ετοιμάζουμε διαβατήρια…