Η αποθέωση του κυνισμού

Η κοινωνία μας έγινε κυνική. Τον κυνισμό αυτό εκφράζει η μουσική που ακούν οι νέοι μας με τους trappers που πλακώνονται στο ξύλο σε μουσικά βραβεία για να κάνουν ντόρο για την παρουσία τους. Στίχοι γεμάτοι σεξισμό, αναδεικνύουν το μπάφο και τις κόντρες, οργή για τους μεγαλύτερους που τους απογοήτευσαν παραδίδοντάς τους ένα κόσμο δυστοπικό, με τον εφιάλτη της ανεργίας και της κλιματικής κρίσης, της αναξιοκρατίας και της διαφθοράς να κυριαρχούν…

Οι νέοι μας βαρέθηκαν να αγωνίζονται για ιδανικά και όνειρα για συλλογική αφύπνιση της κοινωνίας και βελτίωση της ποιότητας ζωής τους και αποφάσισαν να γυρίσουν την πλάτη στην πολιτική. Προσπαθούν με τις δικές τους δεξιότητες να επιβιώσουν, παρακολουθούν ένα κόσμο άδικο που επιδιώκει μέσα από ένα πελατειακό σύστημα κολλητών και αρεστών να δώσει εργασία ή καλύτερα αργομισθία στους λίγους συνήθως ανάξιους, αγνοώντας τους πολλούς και άξιους.

Που δίνει ευκαιρίες σε όσους λίγους νεόπλουτους αναδεικνύονται ανάμεσα στους πολλούς νεόπτωχους με μόνο προσόν το κομματικό θράσος. Ο κυνισμός αποθεώνει τους «πετυχημένους» ακόμη και όταν συμπεριφέρονται ως μπράβοι, αδιαφορώντας για την τήρηση της νομιμότητας. Οι νόμοι είναι για τους πολλούς για τα κορόιδα. Η κοινωνία μας περιθωριοποιεί την αξία και την άοκνη προσπάθεια και αναδεικνύει την κομπίνα, την «αρπαχτή». Αν ξέρεις να ταΐζεις το αδηφάγο πολιτικό σύστημα μοιράζεσαι το φιλέτο και τα κόκκαλα που περισσεύουν ας τα φάνε οι πολλοί, οι άνθρωποι του μόχθου. Για τούτο υπάρχουν άλλωστε τα επιδόματα. Με την οικονομική εξαθλίωση έρχεται και η εξαγορά ψήφων και συνειδήσεων…Και αν δεν περισσεύει ο άρτος, υπάρχουν και τα θεάματα.

Η αποθέωση του κυνισμού

Εκλογές έρχονται οσονούπω, αλλά ουδείς από τους νέους τις παίρνει σοβαρά. Πώς να πείσεις ένα πτυχιούχο με δύο μεταπτυχιακά που δουλεύει γκαρσόν στον τουρισμό, ή ντελιβεράς για να πηγαίνει καφέδες και σουβλάκια σε κάποιο δημόσιο υπάλληλο που ως μόνο προσόν είχε την αφισοκόλληση, ότι τα κόμματα δεν εξυπηρετούν αυτό που εύστοχα είχε παρατηρήσει ο Ροΐδης πριν από 140 χρόνια στον ορισμό που είχε δώσει για το κόμμα.. «να τους παρέχει τα προς το ζειν δίχως να σκάπτωσιν!»

Η κοινωνία μας λοιπόν έγινε πολύ κυνική.. Άντε μετά να πείσεις τα παιδιά αυτά πουν με κόπους και κλεισμένα δύο χρόνια σε καραντίνα, αρίστευσαν στις πανελλαδικές, ότι αξίζει μετά το πέρας των σπουδών τους να δοκιμάσουν την τύχη τους σε αυτή τη χώρα, της αναξιοκρατίας. Ότι αξίζει τον κόπο να μείνουν και να δοκιμάσουν να κάνουν καριέρα στον τόπο τους...