Έγκλημα διαρκείας…

Έγκλημα διαρκείας χωρίς τιμωρία. Παρακολουθώντας τις τιμές του φυσικού αερίου καθημερινά να καταγράφουν νέα ρεκόρ αύξησης και συνεπακόλουθα την τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας, να «πετά στα ύψη» αφού η «πράσινη μετάβαση» έγινε πρόχειρα και με αρκετή σπουδή με ενδιάμεσο στάδιο την παραγωγή ενέργειας από το φυσικό αέριο, δεν μπορεί κανείς να μην διαπιστώσει ότι όλα αυτά θα είχαν αποφευχθεί, αν η χώρα είχε εκμεταλλευτεί τον πλούτο των βουνών της από τις υδατοπτώσεις.

Το κάνουν άλλα προηγμένα ευρωπαϊκά κράτη όπως η Ελβετία και η Νορβηγία. Η χώρα μας δεν έχει πολλές πεδιάδες, όπως η δυτική και κεντρική Ευρώπη, έχει όμως την οροσειρά της Πίνδου που της δίνει τη δυνατότητα να εκμεταλλεύεται τη ροή των ποταμών, αφού τα βουνά σημαίνουν χιόνια, ρυάκια, χείμαρρους, ποτάμια… Κυρίως ορεινό είναι το ανάγλυφο αυτής της αρχαίας γωνιάς του πλανήτη…
Τα ημιτελή υδροηλεκτρικά έργα του Αχελώου αποτελούν «καρφί στο μάτι» για κάθε ελληνική οικογένεια που εν μέσω ψύχους, τρέμει στην ιδέα να ανεβάσει λίγο τη θερμοκρασία στο θερμοστάτη του διαμερίσματος. Αποτελούν «γροθιά στο στομάχι» για κάθε αγρότη και έμπορο στη Θεσσαλία, γιατί θα μπορούσαν να λειτουργούν για την παραγωγή τροφίμων, για την αύξηση του πλούτου της περιοχής και του εθνικού εν γένει, σε μία περίοδο που πλανάται παγκόσμια επισιτιστική ανασφάλεια. Αποτελούν όνειδος για ένα πολιτικό σύστημα που αντιμετωπίζει χωρίς σχεδιασμό και μυωπικά, θέματα που σχετίζονται με την κλιματική κρίση και τη διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος αποεπένδυσης και περιβαλλοντικής υποβάθμισης του πιο παραγωγικού τμήματος της χώρας.

Οι ανακοινώσεις του πρωθυπουργού από το βήμα της Βουλής στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, ότι θα καλυφθεί το 80% της ρήτρας αναπροσαρμογής στα αγροτικά τιμολόγια ρεύματος, ήρθαν καθυστερημένα. Και αυτό γιατί ήδη χιλιάδες παραγωγοί έκαναν τον προγραμματισμό καλλιεργειών, φεύγοντας από δυναμικές αρδευόμενες καλλιέργειες και γυρνώντας σε χειμερινά σιτηρά. Αν είχαν γίνει ένα μήνα νωρίτερα θα μπορούσε να αποφευχθεί το κακό. Μόνο στη Θεσσαλία εκτιμάται ότι εγκαταλείπονται περί τα 200.000 στρέμματα ανοιξιάτικες καλλιέργειες, όπως βαμβακιού, καλαμποκιού, μηδικής και βιομηχανικής τομάτας. Εγκαταλείπονται δηλαδή 300 ευρώ τζίρος περίπου το στρέμμα για επιστροφή σε τζίρους των 100 ευρώ που είναι ο κύκλος για τα σιτηρά.

Η πρωτογενής απώλεια για την τοπική οικονομία ανέρχεται σε περίπου 40 εκατομμύρια ευρώ και με δεδομένο ότι οι αυξημένες τιμές σε λιπάσματα, πετρέλαιο , εφόδια, σπόρους και ενέργεια δεν πρόκειται να υποχωρήσουν σε λιγότερο από δύο χρόνια, ο τζίρος αυτός δεν ανακτάται.
Φυσικά την τελευταία 20ετία η Θεσσαλική και η εθνική οικονομία έχουν απολέσει πάνω από 4 δις ευρώ από τη μετατροπή 1 εκατομμυρίου στρεμμάτων από εαρινές καλλιέργειες σε σιτηρά ή αφήνοντας τα ακαλλιέργητα τα χωράφια, λόγω του ασύμφορου κόστους άρδευσης

Στην κυβέρνηση αγνοούν ότι η πρωτογενής παραγωγή είναι πολύ ευαίσθητη και δεκτική στις αλλαγές που συντελούνται στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι, και το timming των όποιων παρεμβάσεων μπορεί να είναι καθοριστικό…
Ήδη λόγω της κοινωνικής αποστασιοποίησης οι παραγωγοί γνώρισαν μέσα στην πανδημία ένα πρώτο πλήγμα από το αυξημένο κόστος στα δυσεύρετα εργατικά χέρια, καθώς οι αλλοδαποί εργάτες γης, με τις απαγορεύσεις στις μετακινήσεις εξαφανίστηκαν από την ελληνική ύπαιθρο.

Το δεύτερο πλήγμα ήρθε με την κατακόρυφη άνοδο του πετρελαίου και το τρίτο με το διπλασιασμό της τιμής της ηλεκτρικής ενέργειας. Ακόμη μεγαλύτερο όμως πλήγμα για την ελληνική γεωργία θα επέλθει με την εφαρμογή της «πράσινης συμφωνίας» της νέας ΚΑΠ. Ο περιορισμός των δραστικών ουσιών, όπως ανέφεραν οι μελετητές Δημήτρης Σταυρίδης και Δημήτρης Σοφολόγης που ανέλαβαν να εκπονήσουν μελέτη για τις επιπτώσεις στη βαμβακοκαλλιέργεια από τη νέα ΚΑΠ για λογαριασμό του ΕΣΥΦ, θα είναι δραματικές. Για το βαμβάκι προβλέπεται μείωση της παραγωγής κατά 30% τα προσεχή χρόνια, για το αμπέλι 40% , για την ελιά 50% και για τα μήλα κοντά στο 60%!

Όλα αυτά οδηγούν σε αποεπένδυση στον κάμπο. Οι κτηνοτρόφοι έχουν ήδη θέμα με τον υποσιτισμό των ζώων τους λόγω της δραματικής αύξησης της τιμής των ζωοτροφών, αυτό οδηγεί σε μείωση της παραγωγής πρόβειου γάλακτος, άρα σε μείωση της παραγωγής του εθνικού μας προϊόντος της φέτας. Θα πρέπει να κατανοήσει το «κράτος της Αθήνας» ότι ζωοτροφές χωρίς νερό δεν παράγονται, ούτε τρόφιμα, ούτε λαχανικά, ούτε φρούτα…
Οι γεωτρήσεις θα συνεχίσουν να στύβουν τον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα της Θεσσαλίας, τα νερά το χειμώνα θα συνεχίσουν να πλημμυρίζουν τον κάμπο και από εκεί να καταλήγουν στη θάλασσα, είτε στο Αιγαίο από τον Πηνειό, είτε στο Ιόνιο από τον Αχελώο , αφού κανείς δεν ασχολείται σοβαρά με έργα συλλογικής επιφανειακής άρδευσης, κανείς δεν ενδιαφέρεται να τα θέσει σε λειτουργία για την παραγωγή φθηνής «πράσινης» υδροηλεκτρικής ενέργειας…

Και το πολιτικό μας σύστημα θα συνεχίσει μακάριο να ενδίδει σε ανέξοδα και άκοπα εφηβικά συνθήματα και τσιτάτα περί δήθεν οικολογικού εγκλήματος που θα συμβεί αν μεταφερθούν 250 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού από την περίσσεια των χειμερινών υδάτων του Αχελώου στη Θεσσαλία. Και θα συνεχίσει να κλείνει τα μάτια στο τεράστιο οικολογικό έγκλημα που συντελείται στο θεσσαλικό κάμπο και να δίνει «κουτσουρεμένα» επιδόματα θέρμανσης ή ρεύματος σε εκατοντάδες χιλιάδες ανήμπορους συμπολίτες μας, ενώ θα μπορούσε να επιλύσει οριστικά το θέμα της παραγωγής φθηνής ενέργειας για το λαό… Η ενεργειακή φτώχεια πλανάται ήδη στη χώρα.

Ας σοβαρευτούμε κύριοι. Οι εποχές των συνθημάτων στα αμφιθέατρα παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Ο κόσμος προχωρά με ρεαλισμό και χαράσσει πολιτικές για τα επόμενα δύσκολα χρόνια που έρχονται στον πλανήτη με την κλιματική κρίση. Μόνο στην Ελλάδα παραμένουμε αιωνίως έφηβοι, σαν τον Πίτερ Παν «στη χώρα του Ποτέ»…