Είναι «πολιτική αλητεία» η επένδυση στο διχασμό για το μάντρωμα ψηφοφόρων!

Ο ετεροκαθορισμός είναι μία πολιτική πρακτική που ευδοκιμεί σε περιόδους πολιτικής ανωμαλίας και βοηθά στην τεχνητή πόλωση, στην περιχαράκωση των ψηφοφόρων, ή κοινώς στο «μάντρωμα»…
Στη χώρα μας όπως και σε άλλες υπανάπτυκτες ,με την κοινωνική και όχι κατ’ ανάγκη οικονομική έννοια του όρου, υπάρχει ένας «οπαδισμός» σε όλες τις εκφάνσεις που ενίοτε οδηγεί στην τυφλή βία.
Ακούγοντας και πάλι τα επιχειρήματα των πολιτικών αρχηγών των δύο κομμάτων εξουσίας στη Βουλή στη συζήτηση για την αστυνομική βία, δεν έγινε κανείς σοφότερος. Και οι δύο προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι ο πολιτικός τους αντίπαλος οδηγεί σε διχασμό την ελληνική κοινωνία.

Για έναν λαό που βρίσκεται ακόμη στο στάδιο πρώιμης και παρατεταμένης εφηβείας, σύμφωνα με το Στέλιο Ράμφο, η υπόμνηση ότι η χώρα 75 χρόνια μετά τον εμφύλιο παραμένει χωρισμένη σε δύο στρατόπεδα δεν βοηθά ασφαλώς ούτε στην ωρίμανσή του ούτε στη λήθη που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει να προχωρήσει στις σύγχρονες προκλήσεις. Ένας νέος κόσμος πολύ πιο ανταγωνιστικός και πιο απαιτητικός θα ξεπροβάλει μετά το πέρας της πανδημίας, αλλά στην Ελλάδα θαρρείς ότι το ρολόϊ του χρόνου έχει κολλήσει στον Εμφύλιο στο Γράμμο και το Βίτσι..
Το χειρότερο δε όλων είναι πως πολλές φορές η πολιτική τοποθέτηση του μέσου Έλληνα πολίτη δεν χαρακτηρίζεται από την ιδεολογική θεώρηση των πραγμάτων, αλλά από το σε ποιο στρατόπεδο βρίσκονταν οι παππούδες και οι γονείς πριν από 75 χρόνια στον Εμφύλιο!

Οπαδισμός λοιπόν και στην πολιτική, οπαδισμός και μάλιστα επικίνδυνος και στις οδομαχίες, με «κακούς μπάτσους» και δημοκρατικούς πολίτες από τη μία όψη του νομίσματος ή «μπαχαλάκηδες» και όργανα της έννομης τάξης από την άλλη, αστυνομικούς παιδιά φτωχών οικογενειών που αγωνίζονται για το μεροκάματο…
«Τρεις και εξήντα παίρνετε και τον κόσμο δέρνετε» ο ένας, «είστε υποστηρικτές του Κουφοντίνα και των ψεκασμένων» ο άλλος
Δεν είναι πάντως τυχαίο ότι έχει υπάρξει εμπλοκή στα γεγονότα της Νέας Σμύρνης ακόμη και κοινών «χούλιγκαν» του ποδοσφαίρου.
Στα Χανιά της Κρήτης χαροπαλεύει ένας 19χρονος που μαχαιρώθηκε μετά από σύγκρουση οπαδών Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού!

Και όμως κάποτε ακόμη και σε αυτή την τυφλή σύγκρουση οπαδών υπήρχε ένας «κώδικας τιμής» και το ξεκαθάρισμα λογαριασμών, η επικράτηση γινόταν με «γυμνά χέρια» όχι με μαχαίρια και πιστόλια, όπως φάνηκε τα τελευταία χρόνια. Ποιος ξεχνά τα γεγονότα στον τελικό κυπέλου-παρωδία μεταξύ ΠΑΟΚ και ΑΕΚ στο πανθεσσαλικό στάδιο, ή το θάνατο οπαδού πάλι στην Κρήτη στο Ηράκλειο;
Η βία- λόγω και των δύσκολων οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών, της σωρευμένης ανασφάλειας και της ανεργίας στα χρόνια των μνημονίων και της πανδημίας, οδηγεί σε επικίνδυνες ατραπούς- γεννά βία..
Χαμηλώστε λοιπόν τους τόνους, οι πολιτικοί αρχηγοί, μη «ρίχνετε λάδι στη φωτιά» οι μεν με τον ανένδοτο για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις δημοκρατία που κινδυνεύει, οι δε με το «νόμος και τάξη» που μπορεί να οδηγεί στον αναίτιο ξυλοδαρμό πολιτών ενώ θα μπορούσε να υπάρχει μια απλή σύλληψη. Αυταρχισμός από τη μια, ενθάρρυνση του κινήματος των αγαναχτισμένων από την άλλη, δεν βοθούν τη χώρα παρά μόνο τα... «κομματικά μαγαζιά»
Μη μας οδηγείτε σε συνθήκες πρώιμου εμφυλίου όπως τις περιγράφει στο γνωστό χωρίο του για τον εμφύλιο στην Κέρκυρα ο Θουκυδίδης λίγο πριν ξεσπάσει ο Πελοποννησιακός πόλεμος:

Μαίνονταν έτσι οι εμφύλιοι σπαραγμοί στις πόλεις, και όπου τύχαινε να ξεσπούν κάπως καθυστερημένα, μόλις έφθαναν πληροφορίες για όσα ήδη είχαν γίνει αλλού, συντελούσαν πολύ στο να επινοούνται ακόμη χειρότερα πράγματα ως προς την δολιότητα των εγχειρημάτων και τον τερατώδη χαρακτήρα των αντεκδικήσεων. Και άλλαξαν την καθιερωμένη σημασία των λέξεων ώστε να ταιριάζει με τις πράξεις τους. Έτσι, η ασυλλόγιστη τόλμη λογιζόταν γενναιότητά και αφοσίωση στην παράταξη, η προνοητική αυτοσυγκράτηση εύσχημο πρόσχημα δειλίας, η σωφροσύνη πρόφαση ανανδρίας και η σφαιρικότερη θεώρηση των πραγμάτων καθολική ανικανότητα για δράση. Η παράφορα ασυγκράτητη ορμή θεωρήθηκε ανδρική αρετή και η προσεκτική εξέταση προκειμένου να σιγουρευτεί ένα εγχείρημα εύσχημη πρόφαση υπεκφυγής. Και όποιος κατέκρινε και κακολογούσε λογιζόταν πάντα άξιος εμπιστοσύνης, ενώ εκείνος που έφερνε αντιρρήσεις γινόταν ύποπτος. Ένας ραδιούργος που έστηνε μία παγίδα λογιζόταν έξυπνος[…]

Με δύο λόγια ο έπαινος ήταν για όποιον πρόφτασε να κάνει τα κακό πρώτος[…] ακόμη και ο συγγενικός δεσμός θεωρήθηκε λιγότερο δεσμευτικός από τον κομματικό, επειδή τα κομματικά μέλη ήταν έτοιμα να αποτολμήσουν κάτι χωρίς λόγο και αιτία. […] Και η εμπιστοσύνη του ενός στον άλλο δεν στηριζόταν σε όρκους στους θεούς όσο στη συνενοχή τους σε άνομες πράξεις Προτιμούσαν την αντεκδίκηση για κάτι που έπαθαν παρά να το προλάβουν προτού το πάθουν.[…] Και γενικά οι άνθρωποι ευκολότερα ανέχονταν να χαρακτηρίζονται «ατσίδες», όταν είναι αχρείοι, παρά «αγαθιάρηδες» όταν είναι τίμιοι και νιώθουν για το τελευταίο ντροπή, ενώ για το άλλο υπερηφάνεια. […] Έτσι απλώθηκε στον ελληνικό κόσμο εξαιτίας των εμφυλίων συγκρούσεων κάθε μορφή αχρειότητας, κι αυτή η απλότητα του χαρακτήρα, που τόσο πολύ συγγενεύει με την ευγένεια, κατάντησε καταγέλαστη και χάθηκε[…]Και ως επί το πλείστον υπερίσχυαν οι πνευματικά κατώτεροι.!