Μην πειράξεις το δίκιο του ποταμού και του ορφανού

Κάτι πάει στραβά με τη διαχείριση των νερών στη Θεσσαλία.. Δεν μπορεί 20 ημέρες πριν τη μεγάλη θεομηνία του «Ιανού» να έχει στεγνώσει η Λίμνη Πλαστήρα και ο κάμπος να έχει ξεραθεί και 20 ημέρες μετά, να έρχεται η καταστροφή και η συμφορά…
Όλοι όσοι ανέλαβαν τις τύχες του τόπου μας μετά τον Οκτώβρη του 1994, έχουν τεράστιες ευθύνες που δεν πρόβλεψαν, δεν πίεσαν , δεν σχεδίασαν και δεν υλοποίησαν την αντιπλημμυρική θωράκιση του θεσσαλικού κάμπου, σε συνδυασμό με τη διαχείριση των επιφανειακών αρδευτικών νερών, που λείπουν το καλοκαίρι, με αποτέλεσμα να έχουμε «δανειστεί» το ιλιγγιώδες νούμερο των 3 δις εκατομμυρίων κυβικών μέτρων νερού από τον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα, το οποίο απαιτεί δεκαετίες για να αναπληρωθεί…

Κάτι κάνουμε λάθος λοιπόν, κάπου έχουμε εστιάσει σε λάθος προτεραιότητες και δεν έχουμε αντιληφθεί τη σημασία του νερού για την ανάπτυξη ενός τόπου, το οποίο με την ίδια ευκολία μεταλλάσσεται από ευλογία σε κατάρα, αν δεν γίνεις φίλος με το υδάτινο στοιχείο, αν δεν το τιθασεύσεις, αν αγνοήσεις , ότι τα ποτάμια έχουν μνήμη και εκδικούνται την ύβρη των ανθρώπων, με την πρώτη ευκαιρία.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τους ποταμούς θεότητες. Ο σεβασμός και η απαιτούμενη απόδοση τιμών είχε να κάνει με το γεγονός, ότι αυτά ήταν ικανά να φέρουν και την ευτυχία, από όπου περνούν, αλλά συνάμα και τη δυστυχία
«Το ποτάμι διαλύει το βράχο, όχι λόγω της δύναμής του, αλλά λόγω της επιμονής του» λέει ένα γνωμικό.
Στην περιοχή του Πάδου στην Ιταλία, για παράδειγμα έχουν κάνει ένα σύστημα με κανάλια, που παίρνει το νερό από τις εκβολές του και το επιστρέφει σε δεκάδες χιλιόμετρα έκτασης για να αρδεύει δεκάδες χιλιάδες στρέμματα καλλιεργειών, δεν το αφήνουν να χυθεί έτσι αβασάνιστα στη θάλασσα…

Λέμε και πιέζουμε για τη μερική μεταφορά νερού από τον Αχελώο προς τη θεσσαλική πεδιάδα (που έγινε από μερική, ελάχιστη μετά την απόφαση της κυβέρνησης για ταπείνωση του φράγματος της Συκιάς) αλλά γνωρίζουμε ότι χωρίς τα φράγματα στο Μουζάκι και την Πύλη, το νερό του Αχελώου, θα καταλήγει μέσω του Πηνειού στη θάλασσα.
Ασφαλώς και το μοναδικό φράγμα κατά μήκος της κοίτης του Πηνειού, αυτό της Γυρτώνης, δεν μπορεί να λύσει το υδατικό πρόβλημα που εμφανίζει κάθε καλοκαίρι ο Θεσσαλικός κάμπος, ούτε να μετριάσει τα πλημμυρικά φαινόμενα κάθε χειμώνα, χωρίς φράγματα στα ορεινά και ημιορεινά των ποταμών.

Ο πρώην δήμαρχος Καλιφωνίου Κώστας Μαντζιάρας μας θύμισε πως με επιμονή και την αμέριστη συμπαράσταση του ιστορικού εκδότη του «Νέου Αγώνα» Φώτη Αλεξίου κατόρθωσε με δυσκολίες, χωρίς τεχνικές υπηρεσίες να τον συνδράμουν, σε ένα μικρό Καποδιστριακο δήμο, να φτιάξει ένα φράγμα στο Καλλιφώνι, στον ποταμό Καλέντζη ένα έργο ενός εκατομμυρίου ευρώ, που αν δεν υπήρχε θα ήταν διπλάσια την περασμένη Παρασκευή η καταστροφή στην Καρδίτσα, αφού συγκράτησε ποσότητες νερών εκατομμυρίων κυβικών μέτρων, από τα να «πνίξουν» την πόλη. Το έργο αυτό δεν το έχει επισκεφτεί όλα αυτά τα χρόνια κανείς αυτοδιοικητικός έκτοτε ανέφερε....

Πόσα τέτοια φράγματα αν είχαν κατασκευαστεί στα ριζά των βουνών, στους παραποτάμους που διαρρέουν όλη τη Καρδίτσα, θα είχαν συγκρατήσει δεκάδες εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού από τον κάμπο, αν είχαν κατασκευαστεί με το μεράκι ενός δημάρχου, μικρά τέτοια έργα στον Ιταλικό, στο Φαρσαλίτη, στον Καράμπαλη, στον Μέγα, τον Ενιπέα στη Σκοπιά, ασφαλώς, για να μην αναφέρουμε πόσο ευεργετικά θα είχε λειτουργήσει στην ανάσχεση των πλημμυρών στον Πάμισο και το Μουζάκι, αν υπήρχε το φράγμα εκεί…

Αλλά τα φράγματα και ο καθαρισμός ποταμιών, η διεύρυνση της κοίτης τους και ο σχεδιασμός της ορθολογικής διαχείρισης απαιτούν χρόνο, δεν τα καρπούται άμεσα μία δημοτική ή περιφερειακή αρχή, κοινώς δεν είναι έργα βιτρίνας δεν κόβονται κορδέλες, άρα δεν έχουν ψήφους…
Έτσι παραμένουμε καταδικασμένοι να γυρεύουμε το νερό στη Θεσσαλία το καλοκαίρι και να το τρέμουμε το φθινόπωρο, την άνοιξη , το χειμώνα…
«Μην πειράξεις το δίκιο του ποταμού και του ορφανού» έλεγαν οι παλιότεροι που κάτι παραπάνω ήξεραν, από τη σημερινή γενιά της εικονικής πραγματικότητας των like και των «τιτιβισμάτων», που θυσιάζει την ουσία για την επικοινωνία…

Η επικοινωνία όμως δεν σε γλιτώνει από συμφορές και το ποτήρι της οργής είναι έτοιμο να ξεχειλίσει στο θεσσαλικό κάμπο, για εκείνους που δεν «πρόκαναν» δεν φρόντισαν, δεν έδρασαν…
Τα νερά που παράγει ο νεφεληγέρτης Δίας, «ίνα την χώραν μη κακουργή, μάλλον δ- ωφελεί!» έγραφε στους Νόμους πριν 2500 χρόνια ο Πλάτων...
Οι αρχαίοι λοιπόν, μας θυμίζει ο Ζήσης Αργυρόπουλος, γνώριζαν για την αξία των ποταμών και των φραγμάτων, αλλά και των εκτροπών, όπως αναφέρει και πάλι ο Πλάτωνας..

 "και κρηνας ποιουσαι και τους αυχμηροτατους τόπους πολυανδρους και ενυδρους απεργαζονται" 

Οι νεώτεροι άραγε έχουν άγνοια;

«Ν.Α.»