Η υπερθέρμανση δεν θα συμβεί, συμβαίνει τώρα -Θύμα της ο θεσσαλικός κάμπος

Τα παραμύθια τελείωσαν. Οι χώρες της Μεσογείου θα πληγούν περισσότερο από την κλιματική αλλαγή. Tα επόμενα χρόνια αναμένονται νέα υψηλά ρεκόρ θερμοκρασίας, ξηρασίας και λειψυδρίας

Του Γιάννη Κολλάτου

Στην Αλάσκα των χαμηλών θερμοκρασιών ο υδράργυρος – πριν από μερικές μέρες – χτύπησε κόκκινο με συνέπεια να καταγραφεί ιστορικό ρεκόρ ζέστης (!). Η θερμοκρασία σκαρφάλωσε στους 32 βαθμούς Κελσίου και οι κάτοικοι της μακρινής πολιτείας των ΗΠΑ δεν ήξεραν πώς να προστατευτούν…

Και πώς θα μπορούσαν άλλωστε, αφού σε αυτό το μέρος της Γης που βρέχεται από τον Αρκτικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό ελάχιστα σπίτια διαθέτουν air condition. Oσοι βιαστούν να το σχολιάσουν ειρωνικά – μια και για εμάς τα κλιματιστικά είναι πλέον μια πραγματικότητα – να τους θυμίσω πως πριν από 32 χρόνια και εμείς στην ίδια θέση βρισκόμασταν. Για την ιστορία, ο φονικός καύσωνας του 1987 άφησε πίσω του – επισήμως – 1.300 νεκρούς. Ανεπισήμως κανείς δεν ξέρει…

 Αλλαγή εικόνας. Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στην Ευρώπη, λίγο πριν από το τέλος του Ιουνίου, σημειώθηκαν θερμοκρασίες – ρεκόρ που ξεπέρασαν ακόμη και τους 40 βαθμούς Κελσίου. Οι όχθες των ποταμιών και των λιμνών της Γηραιάς Ηπείρου με τα «καφετιά» συνήθως νερά μετατράπηκαν σε παραλίες θυμίζοντας… Greek Islands.

Το ίδιο διάστημα, ο φωτογραφικός φακός αποτύπωσε πολικές αρκούδες στη μακρινή Σιβηρία (που στο μυαλό μας είναι ταυτισμένη με το κρύο κλίμα) να ψάχνουν για τροφή σε κατοικημένες περιοχές… Και ξαφνικά ο καιρός άλλαξε: στην αρχή επλήγησαν από ακραία – για την εποχή – καιρικά φαινόμενα η Ιβηρική και η γειτονική Ιταλία. Στη συνέχεια, η βίαιη εισβολή αυτού του ψυχρού μετώπου στη Βόρεια Ελλάδα που συνοδεύτηκε από καταιγίδες και ανέμους ιδιαίτερης σφοδρότητας μετέτρεψε τη Χαλκιδική – που λίγο πριν φλεγόταν από τον καύσωνα – σε κρανίου τόπο με επτά νεκρούς και πάνω από 100 τραυματίες (!).

-Τι σημαίνει η διατάραξη του κλίματος στον πλανήτη;

-Γιατί θα πληγούν περισσότερο οι χώρες της λεκάνης της Μεσογείου;

-Πόσα χρόνια έχουμε για να μειώσουμε τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου;

-Πώς η κλιματική αλλαγή επηρεάζει την υγεία μας;

Ερημοποιείται ταχύτατα η Θεσσαλία

Σύμφωνα με τον επίτιμο καθηγητή της Αγρομετεωρολογίας Νίκο Δαλέζιο η αυξημένη κλιματική μεταβλητότητα επηρρεάζει ιδαίτερα τη Θεσσαλία, όπου έχουμε μείωση των βροχοπτώσεων κατά 20% τα τελευταία 40 χρόνια, με γενικότερη αύξηση της θερμοκρασίας κατά 0,85 βαθμούς.

 Στη Λάρισα οι καύσωνες ττην τελευταία 20ετία έχουν μία αύξηση 20 ημερών ετησίως, ενώ ο μεετεωρολόγος και βουλευτής της ΝΔ Γιαννης Καλλιάνος υποστήριξε πως μέχρι το 2050, το 1/3 της χώρας θα έχει ξεραθεί και από τις πλέον ευάλωτες περιοχές είναι ο Θεσσαλικός κάμπος, όπου έχουμε δραματικη έλλειψη στο υδατινο ισοζύγιο που υπολογίζεται σε 300-400 εκατομ. κυβικά μέτρα νερού ετησίως.

 Είναι προφανες πως τα συλλογικά αρδευτικά δίκτυα εκλείπουν από το θεσσαλικό κάμπο, όπως και τα μικρά έργα ορεινής υδρομάστευσης, ενώ με την ανασύσταση της Κάρλας, μετά από 50 χρόνια, κάπως απαοκαταστάθηκε η κλιματική ισορροπία στο Ανατολικό τμήμα της Θεσσαλίας... Αλλά την ίδια ώρα έχουμε υποβάθμιση γαιών και ερημοποίηση αργά αλλά σταθερά χρόνο με το χρόνο. ιδιαίτερα στα επικλινή εδάφη στον άξον α Νίκαιας- Φαρσάλων, σύμφωνα με τον καθηγητής της Γεωπονικής Νίκο Δαναλάτο.

 Για τη λεκάνη της ΝΑ Μεσογείου, οι επισημάνσεις των επιστημόνων ειναι δραματικές, αν δεν υπάρξει πολιτική βούληση για γενναία μέτρα, μειωσης των εκπομπών αερίων του φαινομένου του θερμοκηπίου. Για τη χώρα μας αυτό που απομένει είναι δράσεις γιοα την αποκατάσταση του υδάτινου ισοζυγίου, ώστε να μην πηγαίνουν τα χειμέρεια ύδατα ανεκμετάλλευτα στη θάλασσα...

Οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής δεν είναι μόνο περιβαλλοντικές. Δεν περιορίζονται δηλαδή στην αύξηση της θερμοκρασίας του αέρα, ή στην εμφάνιση ακραίων καιρικών φαινομένων. Οι συνέπειές της αγγίζουν κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας, από τις τουριστικές υποδομές και την αγροτική παραγωγή μιας χώρας μέχρι τις καρδιακές παθήσεις.

Τα σενάρια των επιστημόνων γίνονται όλο και πιο δυσοίωνα, ενώ οι παγκόσμιοι ηγέτες συνεχίζουν να δηλώνουν τις καλές τους προθέσεις, μένοντας ωστόσο επί της ουσίας αμέτοχοι.