Τι λέει και το δε λέει μια εικόνα πλημμύρας

Στα τελευταία χρόνια μας έγινε εμμονή η .ερώτηση των υψών βροχής, κυρίως στις ευάλωτες και " εκτεθειμένες" στα ακραία φαινόμενα περιοχές. Αυτό είναι ένα μέρος της απαραίτητης καταγραφής, αδιαφιλονικητο εργαλείο για την άμυνα μας απέναντι τους. Για κάποιους γίνεται και ένα μέσο, ώστε να αναδείξουν τα λάθη και τις αβλεψίες αλλά και την αντοχή των υποδομών μας στην ένταση και την καταπόνηση. Για κάποιους γίνεται και πολιτικό όπλο.

Ως εδώ καλά! Η εικόνα όμως ενός ορμητικου χειμάρρου, μιας πλημμυρισμένες έκτασης ή ενός δρόμου που ξανάγινε ποτάμι έχει χρώματα που δεν αποτυπώνονται σε πρώτη ανάγνωση. Το καφέ χρώμα ενός ορμητικου χειμάρρου δείχνει, αν μη τι άλλο πως η γη χάνει σταδιακά το " δέρμα" της, απογυμνώνει το φλοιό της. Πόσο γρήγορα; Όσο πιο συχνά επαναλαμβάνεται η ραγδαιοτητα της Φύσης κι όσο καθυστερούμε να αντιληφθούμε αυτές τις παρενέργειες που δεν είναι διόλου δευτερεύουσες . Η γη χάνει τις " φλέβες" τις " αρτηρίες" της, που δεν είναι άλλες απ- τη βλάστηση, απ- τις ρίζες των δέντρων που αδυνατούν να συγκρατήσουν το νερό και να το μεταφέρουν στις υπόγειες δεξαμενές του! Έτσι, τα βουνά χάνουν σιγά σιγά τις πηγές τους! Μπορούμε όλα αυτά να τα " θεραπεύσουμε" μόνο με μπετόν που θα ανασχεσει την ορμή των χειμάρρων και θα ταμιευει το νερό; Όχι μόνο! Θα χρειαστούμε και τη συνδρομή της Φύσης εκεί που μπορεί και πρέπει να επιτελέσει τους ρόλους της. Και μια αδυνατισμένη φύση δε θα μπορεί να το κάνει!

 

Αν αφεθούμε στην αδράνεια απέναντι στα φαινόμενα , τι θα -χουμε να περιμένουμε; Ένα νέο Daniel, με τα ύψη βροχής και την ένταση του για να ξαναπροκαλεσει τα ίδια; Οχι ασφαλώς! Με μια αδυνατισμένη Φύση θα έχουμε ίσως και χειρότερα αποτελέσματα με μικρότερης έντασης και διάρκειας φαινόμενα. Κι αυτός, ο νέος Daniel θα είναι σίγουρα χειρότερος ή... φιλικότερος απέναντι μας κι απέναντι στις υποδομές μας; Τα μετεωρολογικά, τα κλιματικά γενικότερα δεδομένα δείχνουν πιο πολύ το πρώτο. Μα αν συμβεί κάτι τέτοιο, αυτό θα επιφέρει μεγάλες αλλαγές στο τοπίο, ακόμα και στο αστικό. Σίγουρα, δε, θα μας βγάλει βίαια και οριστικά από πολλές βεβαιότητες και αυταπάτες για τον κόσμο που ζούμε και με τη συμπεριφορά μας διαμορφώνουμε.

Τα θεμέλια μας στα βουνά, λοιπόν! Και τα βουνά, δε σηκώνουν οι λαοί, κατά την ποίηση του Οδ. Ελύτη! Αυτά καλούνται να σηκώσουν, να προστατέψουν τους λαούς...

Σεβαστείτε τα...

Αυτά και καλό Νοέμβρη