«Η Σολασταλγία της Πάλτσης»: Η Πάλτση μιλά…on camera για τις πληγές του Daniel

Ενα ντοκιμαντέρ γίνεται φωνή για έναν τόπο που πληγώθηκε – Η προβολή και το έργο στη μνήμη του «Νώε του Πηλίου»

Ένα ιδιαίτερο ντοκιμαντέρ, γεννημένο μέσα από την ανάγκη να καταγραφεί η μνήμη ενός τόπου που δοκιμάστηκε σκληρά, έρχεται να φωτίσει την Πάλτση και τους ανθρώπους της.

«Η Σολασταλγία της Πάλτσης» είναι ο τίτλος της ταινίας διάρκειας 70 λεπτών που δημιούργησε η Alma Jahn, καταγράφοντας τις συνέπειες που άφησε πίσω της η καταστροφική καταιγίδα «Ντάνιελ» τον Σεπτέμβριο του 2023.

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που δεν περιορίζεται στην καταγραφή μιας φυσικής καταστροφής. Στρέφει τον φακό στους ανθρώπους, στις προσωπικές τους εμπειρίες και στη σχέση τους με έναν τόπο που, μετά την πλημμύρα, δεν είναι πια ο ίδιος.

Η ταινία γυρίστηκε το 2025, στο πλαίσιο της πρακτικής άσκησης της Alma Jahn στο Ίδρυμα Αγγελίνης Χατζηνίκου στο Χόρτο, και αποτελεί μια προσπάθεια να διασωθούν μέσα από την εικόνα και την αφήγηση οι μνήμες μιας δύσκολης περιόδου για την Πάλτση και ολόκληρη την περιοχή του Νοτίου Πηλίου.

Οι άνθρωποι της Πάλτσης μπροστά στην κάμερα

Στο ντοκιμαντέρ μιλούν άνθρωποι που έζησαν την καταστροφή και βίωσαν από κοντά τις αλλαγές που επέφερε η πλημμύρα στην καθημερινότητά τους.

Τη δική τους μαρτυρία καταθέτουν ο Μιχαήλ Μιτζικός, δήμαρχος Ν. Πηλίου, καθώς και οι Αθανάσιος Κοτοπούλης, Ευτέρπη Φραγκίσκου, Κώστας Τζανίδης, Βικτόρια Λάππα, Αργυρούλα και Αλέξανδρος Σύλλας, Σπύρος Ντάκος, Ευαγγελία Διανελλάκη, Σταμάτης Τσοπελάκης και Στεφανία Χορν.

Εντεκα άνθρωποι της περιοχής, έντεκα διαφορετικές ματιές πάνω στην ίδια δύσκολη πραγματικότητα.

Μιλούν για όσα έζησαν, για τις απώλειες, τις δυσκολίες που ακολούθησαν, αλλά και για τις αλλαγές που προκάλεσε η καταστροφή στη ζωή και στην καθημερινότητα του τόπου.

Μέσα από τις μαρτυρίες τους, η Πάλτση δεν παρουσιάζεται απλώς ως ένας τόπος που πλημμύρισε, αλλά ως ένας τόπος που προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια του.

Τι είναι η «σολασταλγία»;

Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ παραπέμπει στον όρο «σολασταλγία», που διατύπωσε ο Αυστραλός φιλόσοφος Glenn Albrecht. Πρόκειται για το αίσθημα της θλίψης και της απώλειας που βιώνει κάποιος όταν το οικείο περιβάλλον και ο τόπος που θεωρεί πατρίδα αλλάζει δραματικά, ενώ ο ίδιος εξακολουθεί να ζει εκεί. Και αυτή ακριβώς η έννοια βρίσκεται στην καρδιά της ταινίας.

Η Πάλτση δεν εγκαταλείφθηκε από τους ανθρώπους της. Όμως το τοπίο, η καθημερινότητα και η εικόνα του τόπου μεταβλήθηκαν βίαια.

Έτσι, η ταινία επιχειρεί να καταγράψει όχι μόνο τι συνέβη, αλλά και τι σημαίνει να συνεχίζεις να ζεις σε έναν τόπο που έχει αλλάξει.

Από την καταστροφή στη μνήμη

Ιδιαίτερα συγκινητικό στοιχείο της πρωτοβουλίας αποτελεί και η δημιουργική δουλειά της Alma Jahn με υλικά που άφησε πίσω της η καταστροφή. Από τα σπασμένα πλακάκια που συγκεντρώθηκαν από την παραλία, η Alma δημιούργησε ένα κομμάτι που παραπέμπει στο καράβι του αείμνηστου Γιάννη Ταμία, κατοίκου της περιοχής, ο οποίος«χάθηκε» στην πλημμύρα. Ετσι ένα αντικείμενο που συνδέεται με την απώλεια μετατρέπεται σε έργο μνήμης.

Το ντοκιμαντέρ αναμενόταν να προβληθεί χθες το βράδυ στην Πλατεία Αργαλαστής με πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου Αργαλαστής «Τα Σπάλαθρα», σε μια βραδιά που εκ των πραγμάτων ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή κινηματογραφική προβολή.

taxydromos.gr