Το στοιχείο της έκπληξης θεμελιώνει την αγάπη για το ποδόσφαιρο

Δεν υπάρχει θιασιώτης του ποδοσφαίρου, που ν’ αγαπά το άθλημα και να μην έχει παρωπίδες στον εγκέφαλο, που να μην εισέπραξε λίγη από την ανείπωτη χαρά που ένιωσαν όλοι όσοι συγκροτούν την ομάδα του ΟΦΗ για την κατάκτηση του Κυπέλλου.

Ιδιαίτερα οι φίλαθλοι της επαρχίας το αισθάνονται ακόμη πιο πολύ, αλλά και όλος ο κόσμος, ανεξαρτήτως συλλογικών προτιμήσεων, χαίρεται όταν ο “μικρός” κατορθώνει να ανατρέψει τα προγνωστικά και να φέρει βόλτα τον “μεγάλο”.

Ακόμη πιστεύω και οι ΠΑΟΚΤζήδες δεν στεναχωρέθηκαν τόσο που έχασε η ομάδα τους από ένα επαρχιακό συγκρότημα, όσο θα στεναχωρούνταν αν η ήττα έρονταν από κάποιον εκ των μεγάλων αντιπάλων.

Το στοιχείο της έκπληξης είναι αυτό που θεμελιώνει την αγάπη για το ποδόσφαιρο! Είναι το βασικό συστατικό της δημοφιλίας του συγκεκριμένου αθλήματος διότι αυτό, μαζί με όλα τα υπόλοιπα συναρπαστικά που εμπεριέχει, του δίνουν μια ξεχωριστή υπόσταση.

Το γεγονός μάλιστα ότι η έκπληξη στο ποδοσφαιρικό (και όχι μόνο) Ελληνικό περιβάλλον περιορίζεται στο ελάχιστο για συγκεκριμένους λόγους και αιτίες, όταν συντελείται η χαρά απογειώνεται και μεγαλώνει!

Το Κύπελλο είναι μία ποδοσφαιρική διοργάνωση που προσφέρεται για να κάνουν όνειρα οι “μικροί”. Ετσι συμβαίνει σε όλο τον κόσμο εκτός, βέβαια, από την Ελλάδα που προσπαθούν να την αποτρέψουν εντελώς! Μη χάσουν, δηλαδή, κανένα τρόπαιο οι “μεγάλοι” και χάσει η Βενετιά βελόνι!

Προσέξτε μόνο πόσες φορές “έσπασε” το κατεστημένο και κατέκτησαν το Κύπελλο ομάδες πέρα από το ΠΟΚ και τη Θεσσαλονίκη. Δύο φορές η Λάρισα (1985 και 2007), δύο φορές ο ΟΦΗ (1987 και 2026) και μία η Καστοριά (1980)! Πέραν τούτων ουδείς!!!

Μάλιστα πριν πάει ο Σαββίδης στον ΠΑΟΚ και τον δυναμώσει οικονομικά, το Κύπελλο (για το πρωτάθλημα δεν το συζητάμε καν) ήταν υπόθεση αποκλειστικά της πρωτεύουσας! Μέχρι το 2000 ο ΠΑΟΚ και ο Αρης είχαν από ένα όσα ο Ηρακλής, ο Πανιώνιος η Λάρισα, η Καστοριά και ο ΟΦΗ! Ολα τα άλλα είχαν κατέβει στην Αθήνα!

Κι ενώ στα παλιά χρόνια υπήρχε το σύστημα των νοκ άουτ που επέτρεπε τουλάχιστον οι “μικροί” να κάνουν εκπλήξεις, να αποκλείουν “μεγάλους” και να διακρίνονται, τα τελευταία χρόνια το έκοψαν κι αυτό με τους ομίλους και τα διπλά παιχνίδια.

Η δε league phase που αντέγραψαν από τα ευρωπαϊκά είναι ό,τι χειρότερο, παρά το γεγονός ότι είδαμε τον ΟΦΗ να φτάνει δύο φορές στον τελικό τα τελευταία χρόνια. Αυτό οφείλεται καθαρά στη συγκυρία κι όχι στην υφή της διοργάνωσης.

Η μαγεία του Κυπέλλου είναι η διασταύρωση των αουτσσάιντερ και των φαβορί σε νοκ άουτ παιχνίδια και μάλιστα στην έδρα των πρώτων. Ο,τι ακριβώς συμβαίνει στην Αγγλία που ο θεσμός είναι ίδιος κι απαράλλακτος έναν αιώνα!

Ζήσαμε λοιπόν, κάτι το σπάνιο με την κατάκτηση του Κυπέλλου από τον ΟΦΗ και γι’ αυτό μας βγήκε λίγο στην επιφάνεια ο ρομαντισμός. Αυτός είναι που κρατάει το οικοδόμημα όρθιο ακόμη και στην εποχή μας που όλα γίνονται για τους χορηγούς και τον τζόγο!