Συμπαράταξη Λαρισαίων για Οικία Αλεξάνδρου: «Ώρα ευθύνης… Η Πόλη χάνει – Ο Δήμαρχος απλός παρατηρητής;»

Σε ανακοίνωση της «Συμπαράταξης Λαρισαίων» επισημαίνονται τα εξής:

«Η πρόσφατη ανακοίνωση του Δημοτικής Αρχής για την «Οικία Αλεξάνδρου» επιχειρεί να εμφανιστεί ως «αποκατάσταση της αλήθειας». Στην πραγματικότητα είναι μια αμήχανη προσπάθεια μετατόπισης της συζήτησης από το ουσιώδες: την ευθύνη του Δήμου να σταθεί, εδώ και τώρα, στο πλευρό του συμφέροντος της πόλης.

Ας μιλήσουμε καθαρά. Η επίκληση του παρελθόντος δεν συνιστά απάντηση στο παρόν. Το γεγονός ότι «στο παρελθόν χάθηκαν κτίρια», δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για να χαθεί ένα ακόμη.

Ποια είναι, τελικά, η καθαρή θέση του Δήμου; Γιατί μέχρι στιγμής, συμβαίνει το πρωτοφανές: να επισπεύδει το Υπουργείο τη διαδικασία κήρυξης της Οικίας Αλεξάνδρου ως διατηρητέου και να μένει κραυγαλέα απαθής – αν όχι σαφώς αρνητικός-  ο Δήμος!  Δεν ακούσαμε ένα ρητό «ναι» στην ανάγκη άμεσης προστασίας του κτιρίου.

Ο Δήμαρχος δηλώνει ότι «παρακολουθεί» τη διαδικασία. Δεν είναι όμως, αυτός ο ρόλος του. Ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν μπορεί να είναι παθητικός.

Ο Δήμαρχος δηλώνει ότι έχει σχέδιο. Σχέδιο χωρίς σαφή κατεύθυνση είναι –στην καλύτερη περίπτωση- μια εξαγγελία αόριστης πρόθεσης. Και κυρίως: σχέδιο για ποιο σκοπό; Για τη διάσωση ή για τη διαχείριση μιας απώλειας;

Διότι εδώ αναδεικνύεται μια πρωτοφανής αντίφαση: Ενώ σε όλη τη χώρα, το σύνηθες είναι οι δήμοι να διεκδικούν χαρακτηρισμούς διατηρητέων για να προστατεύσουν την ταυτότητά τους, στη Λάρισα, ο χαρακτηρισμός έρχεται έτοιμος από το Υπουργείο— και ο Δήμος επιλέγει να κρατά αποστάσεις !

Τέλος… Ακόμα και από θεσμικά χείλη γίνεται επίκληση μιας δήθεν «δημοκρατικής διαδικασίας», όπου το σώμα αποφάσισε ότι το συγκεκριμένο ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου Νεολαίας δεν θα ενταχθεί προς ψηφοφορία. Δεν είναι να αναφερθεί κανείς και πάλι στα όσα τραγελαφικά έγιναν, παραβιάζοντας κάθε λογική και διαδικασία. Η πραγματικότητα είναι μία. Η πλειοψηφία της Δημοτικής Αρχής λησμόνησε πως υπηρετεί το Δημόσιο συμφέρον.

Γιατί, τελικά, αυτό είναι το ζήτημα που μένει:

–       Όταν ένα ιστορικό κτίριο απογυμνώνεται μέρα με τη μέρα,

–       όταν η επιστημονική κρίση για την αρχιτεκτονική και ιστορική του αξία έχει ήδη διατυπωθεί ρητά,

–       όταν οι νέοι της πόλης εκφράζουν με ψήφισμά την αγωνία τους για τη διάσωση του κτιρίου,

τότε τι ακριβώς περιμένει ο Δήμος;

Να χαθεί το κτίριο και ο Δήμαρχος να έχει λειτουργήσει ως Πόντιος Πιλάτος μέσω της …ουδετερότητας;

Η Οικία Αλεξάνδρου πρέπει να προστατευθεί.
Και αυτό απαιτεί θέση. Τώρα».