Η Ελλάδα, η Mercosur το δίλλημμα ΗΠΑ ή Ευρώπη και...η γεωργία στο περιθώριο

Πως μπορεί να αντιδράσει η ελληνική ύπαιθρος στις παγκόσμιες τεκτονικές γεωπολιτικές αλλαγές

Του Γιάννη Κολλάτου

 Αδύναμη να αντιδράσει και να παρακολουθήσει τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στην παγκόσμια γεωπολιτική σφαίρα είναι πλέον η Ευρώπη, όπως διαφάνηκε και από την υπόθεση της Γροιλανδίας. 
Ο υπουργός Εμπορίου των ΗΠΑ στο Νταβός μίλησε με «σκληρή γλώσσα» για το φυσικό τέλος της Ευρώπης επισημαίνοντας ότι η Ε.Ε. έχει αποφασίσει την «πράσινη μετάβαση» στην αυτοκινητοβιομηχανία της χωρίς να διαθέτει ούτε ένα εργοστάσιο κατασκευής μπαταριών. Κατέληξε δε λέγοντας ότι με μαθηματική ακρίβεια «θα πέσει στην αγκαλιά της Κίνας», οι αυτοκινητοβιομηχανίες της οποίας έχουν κατακλύσει τις παγκόσμιες αγορές με φθηνά και λειτουργικά ηλεκτρικά αυτοκίνητα, ενώ κατασκευάζουν και τις μπαταρίες τους με αποτέλεσμα οι ανάλογες βιομηχανίες της Γερμανίας για παράδειγμα να αναστείλουν τις γραμμές παραγωγής ηλεκτρικών οχημάτων. 
Στον αντίποδα το λόμπι της Γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας ψάχνεται για νέες αγορές στον τρίτο κόσμο όπου δεν ισχύουν οι αυστηρές προδιαγραφές μηδενικών ρύπων και για αυτό επείγεται για την έναρξη ισχύος της συμφωνίας Mercosur, αδιαφορώντας αν αυτό θα σημάνει το τέλος της ευρωπαϊκής γεωργίας και κατ΄επέκταση τη συνοχή της αφού αναμένεται εγκατάλειψη της υπαίθρου και ακόμη μεγαλύτερη αστικοποίηση.
 Τα τραγικά σφάλματα της Ευρώπης με το «Green Deal» της ΚΑΠ που διανύουμε, που ψηφίστηκε το 2018 (λόγω συνύπαρξης στην κυβέρνηση της Μέρκελ με τους «πράσινους») πριν την ενεργειακή κρίση που έφερε ο πόλεμος στην Ουκρανία τα βίωσε όλος ο ευρωπαϊκός γεωργικός τομέας.
 Τις επιπτώσεις επί της ουσίας τις  επωμίστηκαν μόνο οι αγροτικές περιφέρειες, αφού στη συνέχεια υπήρξε ανοχή για τις βιομηχανίες του Βορρά λόγω της κρίσης στις σχέσεις με τη Ρωσία και το κλείσιμο της στρόφιγγας στο φθηνό φυσικό αέριο, ενώ αντίθετα απαγορεύτηκαν λιπάσματα και φυτοφάρμακα και εκτροφές που συνέβαλαν υποτίθεται περισσότερο στα αέρια του θερμοκηπίου, καθιστώντας μη βιώσιμες και ανταγωνιστικές τις αγροτικές και κτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις . 

Τις βιώνει σήμερα ακόμη περισσότερο  ο ευρωπαϊκός νότος αφού είναι εκτεθειμένος και στην κλιματική αλλαγή με θεομηνίες που καταστρέφουν ολόκληρες περιφέρειες όπως συνέβη με τη Θεσσαλία, όπου απουσιάζουν και έργα υποδομής πολλαπλού σκοπού (αρδευτικά- αντιπλημμυρικά) και έτσι ο αγροτικός μας τομέας υποφέρει και από πλημμύρες το χειμώνα και από ξηρασία και λειψυδρία το καλοκαίρι. 
.Η συμφωνία Mercosur μπορεί να πήρε παράταση δύο χρόνων λόγω της απόφασης της πλειοψηφίας του ευρωκοινοβουλίου να την παραπέμψει στο Ανώτατο Ευρωπαϊκό δικαστήριο, αλλά αυτός θα πρέπει να είναι ο πολύτιμος και ικανός χρόνος για τη μετάβαση της ελληνικής γεωργίας στη νέα εποχή στην οποία οι ευρωπαίοι καταναλωτές θα προστρέχουν στα φθηνά προϊόντα από τις αγορές του τρίτου κόσμου και ελάχιστοι με «γερό πορτοφόλι» θα μπορούν να αγοράζουν τα ποιοτικά και υγιεινά.

 Σε αυτούς τους καταναλωτές θα πρέπει να απευθυνθούν τα γεωργικά μας προϊόντα τα οποία οφείλουμε να τα «μπραντάρουμε» να τα δώσουμε σήμα ποιότητας αφού και ο κλήρος μας είναι μικρός και οι συνολικά καλλιεργούμενες εκτάσεις στη χώρα δεν επαρκούν παρά μόνο για την παραγωγή delicatessen φυτικών και ζωικών προϊόντων.
 Η στόχευση λοιπόν πρέπει να είναι συγκεκριμένη και απαιτείται οργάνωση της παραγωγής στο συγκεκριμένο τομέα. Θα παράγουμε και θα πουλάμε στο εξωτερικό το διαφορετικό . Απέναντι στα μεταλλαγμένα σιτηρά, καλαμπόκια και σόγια της Βραζιλίας και Αργεντινής εμείς θα παράγουμε τα συμβατικά μη γενετικά τροποποιημένα προϊόντα και αυτό θα το διαφημίζουμε και θα το προωθούμε. Μόνο έτσι έχει μέλλον ο γεωργικός μας τομέας. Ταυτόχρονα  εντός των τειχών θα ενισχύσουμε τη διατροφική μας αυτάρκεια ώστε να κλείσουμε και την ψαλίδα του ελλείμματος στο εμπορικό ισοζύγιο εισαγωγών- εξαγωγών κι εκεί απαιτούνται οι κοινοτικές επιδοτήσεις για τη στήριξη αυτών των καλλιεργειών δηλαδή σιτηρών, βαμβακιού και ζωοτροφών. 

Αυτά τα προϊόντα μόνα τους δεν μπορούν να σταθούν ανταγωνιστικά στις διεθνείς αγορές λόγω υψηλού κόστους παραγωγής εντός Ελλάδας και εντός ευρωζώνης, αλλά είναι στρατηγικά αναγκαία για τη διατροφική αυτάρκεια της χώρας, Αναγκαία βέβαια ήταν και η ζάχαρη από τα ζαχαρότευτλα που την απωλέσαμε αλλά πλέον η ευρωπαϊκή αγορά θα κατακλυστεί από φθηνή βραζιλιάνικη ζάχαρη από ζαχαροκάλαμα.
 Η στόχευση επίσης θα πρέπει να είναι στα φρούτα και στους ξηρούς καρπούς όπου μπορούμε να είμαστε ανταγωνιστικοί μόνο  ως προς την ποιότητα και την ασφάλειά τους εφόσον εφαρμόζουμε τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Άρα πάλι απαιτείται δουλειά σκληρή στο marketing  και το branding από όλους τους εμπλεκόμενους στον πρωτογενή τομέα, γεωργούς, συνεταιρισμούς, ομάδες παραγωγών, συσκευαστές εξαγωγείς και εννοείται ότι απαιτούνται και επενδύσεις.
Διαφορετικά μαζί με τη Γερμανία που καταρρέει θα καταρρεύσει εκ νέου και το ευρωπαϊκό όνειρο και η ελληνική ύπαιθρος και φυσικά και η εθνική οικονομία