Δ. Κουρέτας: «Θα τρώμε ψωμί από τη Νότια Αμερική».

Σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον της διατροφικής επάρκειας της χώρας και ιδιαίτερα της Θεσσαλίας θέτει με δημόσια ανάρτησή του ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας, Δημήτρης Κουρέτας, περιγράφοντας με έντονο προσωπικό αλλά και επιστημονικό λόγο μια πραγματικότητα που, όπως επισημαίνει, οδηγεί σε επικίνδυνα αδιέξοδα.

Ο κ. Κουρέτας ανατρέχει στη διαδρομή του στη Θεσσαλία από το 1996, όταν εγκαταστάθηκε στην περιοχή ως πανεπιστημιακός, τονίζοντας ότι αφιέρωσε τα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής του στη μελέτη της επισιτιστικής επάρκειας και της προστιθέμενης αξίας των αγροτικών προϊόντων. Ωστόσο, τα στοιχεία που παραθέτει για τη σημερινή κατάσταση προκαλούν ανησυχία.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει, η Ελλάδα καλλιεργεί περίπου 30 εκατομμύρια στρέμματα, εκ των οποίων μόλις ένα μέρος αφορά στρατηγικές καλλιέργειες όπως τα σιτηρά. Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι, ενώ η χώρα καταναλώνει περίπου 1 εκατομμύριο τόνους μαλακού σίτου, εισάγει σχεδόν το 80% των αναγκών της, γεγονός που —όπως υπογραμμίζει— καθιστά τη χώρα εξαρτημένη σε ένα βασικό αγαθό όπως το ψωμί.

Ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, επισημαίνοντας ότι δεν υπάρχει εθνικό απόθεμα σιτηρών ούτε συγκροτημένο εθνικό σχέδιο διατροφικής αυτάρκειας, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα θα μπορούσε, με τα χαρακτηριστικά της, να αποτελεί πρότυπο στον τομέα αυτό.

Παράλληλα, εκφράζει τον φόβο ότι η χώρα βαδίζει προς ένα μοντέλο όπου τα ποιοτικά ελληνικά προϊόντα—τυριά, ελιές, ροδάκινα— θα κατευθύνονται κυρίως στις αγορές του εξωτερικού, ενώ οι Έλληνες καταναλωτές θα καλούνται να καταναλώνουν εισαγόμενα προϊόντα χαμηλότερων προδιαγραφών.

Η παρέμβαση Κουρέτα δεν περιορίζεται σε διαπιστώσεις, αλλά θέτει ευθέως το ερώτημα γιατί η Ελλάδα αδυνατεί να στηρίξει ένα μοντέλο διατροφικής αυτάρκειας, τη στιγμή που διαθέτει γη, γνώση και παραγωγική παράδοση. Ένα ερώτημα που, όπως φαίνεται, αγγίζει όχι μόνο τον αγροτικό κόσμο αλλά και το σύνολο της κοινωνίας.

Η ανάρτηση έχει ήδη προκαλέσει συζητήσεις, φέρνοντας στο προσκήνιο ένα ζήτημα στρατηγικής σημασίας, σε μια περίοδο που η επισιτιστική ασφάλεια επανέρχεται δυναμικά στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια ατζέντα.