Πως θα μπούμε στο ρεύμα ανόδου ξανά;

«Τις πταίει». Με τον τίτλο αυτό δημοσίευε το 1868 άρθρο στην εφημερίδα «Καιροί» ο Χαρίλαος Τρικούπης με το οποίο ζητούσε από το βασιλιά Γεώργιο Α’ να ισχύει στη Βουλή η «αρχή της δεδηλωμένης». 
Τις πταίει λοιπόν και φτάσαμε στη μεγαλύτερη σιδηροδρομική τραγωδία της χώρας; Τις πταίει και πολλές από τις υποδομές στο σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας παραμένουν από την εποχή του Τρικούπη, παρά τον πακτωλό των ευρωπαϊκών κονδυλίων που εισέρρευσαν για το σκοπό αυτό στη χώρα;

Κακοδιοίκηση, μίζες, διαφθορά υψηλόβαθμων πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων, συνδικαλιστών, αλλά και μεσαίων στελεχών, ,αδιαφάνεια στις εμπορευματικές μεταφορές (ακόμη δεν έχουμε μάθει επισήμως τι μετέφερε η εμπορευματική αμαξοστοιχία), είναι η απάντηση σύμφωνα με δημοσιεύματα που είδαν το φως τις τελευταίες ημέρες μετά την τραγωδία που βύθισε σε πένθος όλη τη χώρα και κυρίως τη Θεσσαλία

Ήταν μια συγκυρία σα να ευθυγραμμίζονταν οι πλανήτες, μία στο εκατομμύριο, αφού ακόμη και χωρίς τηλεδιοίκηση  κατέπεσαν και οι 4 δικλείδες ασφαλείας, που απέμεναν, σύμφωνα με τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Θάνο Ζηλιασκόπουλο. 
Η κρατική-διακομματική  διαφθορά «πάγωσε» την τηλεδιοίκηση, η οποία κατά γενική ομολογία εμπειρογνωμόνων αν λειτουργούσε θα είχε αποφευχθεί το μοιραίο. Η  «μαφία του χαλκού» φρόντισε ώστε να μην λειτουργεί το μοιραίο βράδυ της Τρίτης 28 Φλεβάρη, η γραμμή ανόδου από Παλαιοφάρσαλα προς Λάρισα, γεγονός που έφερε έναν εφησυχασμό στο μηχανοδηγό του μοιραίου intercity, ώστε να συνεχίσει να ανεβαίνει από Λάρισα προς Θεσσαλονίκη από τη γραμμή καθόδου, χωρίς να είναι «υποψιασμένος».
 Η κομματική-συνδικαλιστική «ανορθογραφία» έφερε την τοποθέτηση ενός άπειρου σταθμάρχη στο κρίσιμο πόστο, την κρίσιμη ώρα, αλλά και τους έμπειρους να έχουν πάρει έξι ρεπό(!) την κρίσιμη μέρα, από τον επιθεωρητή που φρόντισε μέσα από τον κομματικό-συνδικαλιστικό δίαυλο  να πάρει αναρρωτική την επόμενη ημέρα...

Συνέβησαν λοιπόν  «όλες οι στραβές» για να φτάσουμε στο μοιραίο λες και η φύση συνωμότησε για να αναδείξει όλες τις παραπάνω κακοδαιμονίες αυτού του τόπου.
Οι διάλογοι μεταξύ των σταθμαρχών, λίγη ώρα μετά τη σύγκρουση των τρένων, είναι χαρακτηριστικοί του επιπέδου και της επάρκειας ανθρώπων που στελεχώνουν τον ΟΣΕ, αλλά  και τον δημόσιο τομέα γενικότερα.

Τι έχουμε λοιπόν;
Έναν αχθοφόρο που για καλύτερους συνταξιοδοτικούς όρους προήχθη σε σταθμάρχη, ο οποίος  ομιλεί περί "τράκας" και μισή ώρα μετά το δυστύχημα δεν έχει πάρει χαμπάρι τι έχει συμβεί. Κάποια κανάλια είχαν φτάσει στον τόπο της τραγωδίας πριν μάθουν για το δυστύχημα οι αρμόδιοι...
Έχουμε επίσης έναν δεύτερο σταθμάρχη, που ενώ έπρεπε να βρίσκεται στον σταθμό, έχει αποχωρήσει νωρίτερα όπως είθισται στο δημόσιο γενικότερα. Θα έχετε ακούσει φαντάζομαι για την ταξική και συναδελφική αλληλεγγύη κάποιοι να χτυπούν τις κάρτες παρουσίας άλλων στο ελληνικό δημόσιο...
Έχουμε επίσης και έναν επιθεωρητή που λίγη ώρα μετά το δυστύχημα,  εξασφαλίζει αναρρωτική άδεια για έναν μήνα από πολιτευόμενο γιατρό δημόσιου νοσοκομείου.
Έχουμε λοιπόν μια πλήρη περιγραφή του ελληνικού δημοσίου με  τρεις προτάσεις.

Έχουμε μία προσήλωση των τελευταίων κυβερνήσεων στο οδικό δίκτυο της χώρας που ολοκληρώθηκε μέσω ΣΔΙΤ με κονσόρτσιουμ εργολαβικών τραστ και διεθνών τραπεζών που εκμεταλλεύονται πανάκριβα διόδια και μία στοχευμένη απαξίωση του σιδηροδρόμου του πλέον φιλικού, περιβαλλοντικού και σύγχρονου μέσου μεταφοράς για την υπόλοιπη Ευρώπη. Έχουμε και μία ανερμάτιστη γραφειοκρατία που αδυνατεί να αντικαταστήσει έναν πίνακα που κάηκε λίγο πριν το Ζαχάρεως το καλοκαίρι του 2019 και για 5 με 10 χιλιάδες ευρώ άφησε τον πιο νευραλγικό σταθμό της χώρας «τυφλό» χωρίς τηλεδιοίκηση.

Κάποιος υπηρεσιακός θα έστειλε ένα έγγραφο «αρμοδίως» και… «καθάρισε»
Στο τις πταίει λοιπόν, η απάντηση είναι εύκολη, αλλά επώδυνη για όλους μας. Η σιωπηρή μας ανοχή σε όλα αυτά, η απάθειά μας, πρέπει να γίνει δύναμη ανατροπής από τα κάτω, ώστε να γίνουμε κανονική χώρα, όπου θα κυριαρχεί η αξιοκρατία. Διαφορετικά θα παραμένουμε στο ρεύμα καθόδου

 Όπως σωστά σημειώνει ο Κώστας Στούπας: «Τα αίτια του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη αποκαλύπτουν τις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού πελατειακού και κομματικού παρακράτους διαχρονικά και διακομματικά.
Η χώρα αυτή, την περασμένη δεκαετία κατά την περίοδο των μνημονίων, είχε να επιλέξει μεταξύ της επανίδρυσης από μηδενική βάση του δημόσιου τομέα ή της φυγής του πλέον δυναμικού και εξειδικευμένου κομματικού του εργατικού δυναμικού στο εξωτερικό.
Επέλεξε το δεύτερο προκειμένου να εξασφαλίσει θέσεις σταθμαρχών σε αχθοφόρους της κομματοκρατίας.»

Τις πταιει λοιπόν αναρωτιόταν ο Τρικούπης 155 χρόνια πριν. Τις πταίει και «αυτό το Ρωμέϊκο μήτε φτιάχνεται μήτε χαλάει», που έλεγε κι ο Μακρυγιάννης. 
Ο Βαγγέλης Βλάχος, αδερφός του αδικοχαμένου Βάϊου, μας έδειξε το δρόμο με το παράδειγμα της Αργεντινής , που είναι μεν δύσβατος, αλλά μονόδρομος. Θέλει να μας βάλει στο ρεύμα ανόδου. Πρέπει η υπόθεση των Τεμπών να γίνει κτήμα όλων των Ελλήνων και όχι μόνο των 57, ή των 350 οικογενειών, αν θέλουμε να επέλθει η «των τοιούτων παθημάτων κάθαρσις» στην τραγωδία.  Αν θέλουμε να φτιάξουμε ένα κανονικό σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, πρέπει να ξεκινήσουμε από μας τους ίδιους, πρέπει μόνοι μας να ψάξουμε το ρεύμα ανόδου γιατί είδαμε ότι το ρεύμα καθόδου είναι φονικό για τα παιδιά μας…