Ο χορός θανάτου του βραχίονα ρομπότ...

«Κανένα έργο τέχνης δεν με επηρέασε ποτέ συναισθηματικά όπως αυτό το κομμάτι του "βραχίονα ρομπότ". Είναι προγραμματισμένο να προσπαθεί να συγκρατεί το υδραυλικό υγρό που διαρρέει συνεχώς και χρειάζεται να συνεχίσει να λειτουργεί. Εάν ξεφύγει πάρα πολύ υγρό, θα πεθάνει, οπότε προσπαθεί απεγνωσμένα να το τραβήξει πίσω για να συνεχίσει να παλεύει για άλλη μια μέρα.

Το πιο λυπηρό είναι ότι έδωσαν στο ρομπότ τη δυνατότητα να κάνει αυτούς τους «χαρούμενους χορούς» στους θεατές. Όταν το έργο πρωτοκυκλοφόρησε, χόρευε περνώντας τον περισσότερο χρόνο του αλληλεπιδρώντας με το πλήθος, αφού μπορούσε να τραβήξει γρήγορα τη μικρή διαρροή.
Πολλά χρόνια μετά... (όπως το βλέπετε τώρα στη φωτογραφία) φαίνεται κουρασμένο και απελπισμένο καθώς δεν υπάρχει πια αρκετός χρόνος για χορό. Τώρα έχει μόνο αρκετό χρόνο για να προσπαθήσει να κρατηθεί "ζωντανό", καθώς η ποσότητα του υδραυλικού υγρού που διέρρευσε έγινε μή διαχειρίσιμη, επειδή η διαρροή μεγάλωνε με την πάροδο του χρόνου. Ζώντας τις τελευταίες του μέρες σε έναν ατελείωτο κύκλο μεταξύ της διατήρησης της ζωής και της ταυτόχρονης αιμορραγίας. (Μεταφορικά και κυριολεκτικά καθώς το υδραυλικό του υγρό κατασκευάστηκε σκόπιμα για να μοιάζει σαν να είναι πραγματικό αίμα).

"Ο βραχίονας ρομπότ ξέμεινε τελικά από υδραυλικό υγρό το 2019, σταμάτησε σιγά σιγά και πέθανε - Και τώρα σκίζεται η καρδιά μου πάνω από έναν βραχίονα ρομπότ .
Ήταν προγραμματισμένος να ζήσει αυτή τη μοίρα και ανεξάρτητα από το τι έκανε ή πόσο προσπάθησε, δεν υπήρχε φυγή.
Οι θεατές το παρακολουθούσαν καθώς αιμορραγούσε αργά μέχρι την ημέρα που έπαψε να κινείται για πάντα.
Δημιουργήθηκε από τους Sun Yuan & Peng Yu, και ονόμασαν το κομμάτι "Can-t Help Myself".

Τι αριστούργημα. Τι μήνυμα.
Εκτεταμένες ερμηνείες: το υδραυλικό υγρό σε σχέση με το πώς σκοτώνουμε τον εαυτό μας τόσο ψυχικά όσο και σωματικά για χρήματα απλώς σε μια προσπάθεια να διατηρήσουμε τη ζωή, πώς το σύστημα έχει στηθεί για να αποτύχουμε επίτηδες, να μας υποδουλώσει ουσιαστικά και να κλέψει τα καλύτερα μας χρόνια, τη ζωή μας, για να παίξουμε το παιχνίδι που έχουν σχεδιάσει οι πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου.
Πώς αυτό μας στερεί την ευτυχία, το πάθος και την εσωτερική μας γαλήνη.
Πώς πνιγόμαστε σιγά σιγά με περισσότερες ευθύνες, με περισσότερες προσδοκίες από εμάς, λιγότερες ανταποδοτικές απολαβές και λιγότερο ελεύθερο χρόνο για να χαρούμε όσο περνούν τα χρόνια.
Πώς πραγματικά δεν υπάρχει διαφυγή από το σύστημα και ότι ήμασταν προορισμένοι από τη γέννησή μας να ακολουθήσουμε ένα αρκετά συγκεκριμένο μονοπάτι που είχε ήδη χαραχτεί μπροστά μας.
Πώς μπορούμε να δίνουμε και να δίνουμε και να δίνουμε και πόσο εύκολα μπορούμε να μας ξεχάσουν αφού έχουμε φύγει. Πώς μας αγαπούν και μας σέβονται όταν είμαστε πολύτιμοι, και όταν μια μέρα δεν είμαστε πια και γινόμαστε βάρος και πώς μας κλέβουν το νεαρό, το ελεύθερα φροντισμένο πνεύμα μας, καθώς βολοδέρνουμε μέσα στο κατεστραμμένο σύστημα που είμαστε παγιδευμένοι .
Μπορεί επίσης να φανεί ότι αντιπροσωπεύει τον ανθρώπινο κύκλο ζωής και το γεγονός ότι κανένας από εμάς δεν βγαίνει από αυτόν τον κόσμο ζωντανός, αλλά επίσης μπορεί να λειτουργήσει ως υπενθύμιση για να επιτρέψετε στον εαυτό σας να θεραπεύθεί, να ξεκουραστεί και να αγαπήσει με όλη του την καρδιά.
Ότι το ατελείωτο κυνήγι για «περισσότερο» δεν είναι απαραίτητο για να βρεις τη δική σου εσωτερική ευτυχία».
James Kricked Parr • Μτφρ: Vasiliki Kostopoulou