Το ερωτικό κάλεσμα του καλοκαιριού...

Δεν μπορούμε να φανταστούμε ελληνικό καλοκαίρι χωρίς το τραγούδι του. Δεν ζούμε διακοπές στην Ελλάδα χωρίς τον μονότονα επαναλαμβανόμενο ήχο του. Για το τζιτζίκι ξέρουμε ελάχιστα πέρα από αυτά που μάθαμε στα παιδικά μας χρόνια. Ότι, δηλαδή, το μόνο που θέλει στη γη είναι να περνάει καλά και να τραγουδάει. Ότι δε νοιάζεται για την αποταμίευση όπως τα μυρμήγκια αλλά για το κέφι του!

Όμως είναι άδικο. Περνάει μέχρι 17 χρόνια σαν σκουλήκι κάτω από το χώμα. Βγαίνει στριμωγμένο με εκατομμύρια άλλα στην επιφάνεια της γης μια ζεστή ανοιξιάτικη μέρα. Αν σταθεί τυχερό και καταφέρει να βγει από το κουκούλι του χωρίς να γίνει τροφή για κάποιο ζώο, τότε οι τελευταίες εβδομάδες του στην γη είναι ένα κάλεσμα στο ταίρι του. Όλο αυτό που μας ξεκουφαίνει κάθε καλοκαίρι δεν είναι μόνο ένα ερωτικό κάλεσμα, αλλά και το κύκνειο άσμα του, η καταραμένη μοίρα του που δεν μπορεί να αλλάξει. Ζευγαρώνει και μετά από αυτό πεθαίνει. Και τα αβγά του θηλυκού πέφτουν από τα δέντρα στο έδαφος και ο κύκλος συνεχίζεται!

Το τζιτζίκι λοιπόν δεν είναι ένας σπάταλος χαραμοφάης αλλά ένας ετοιμοθάνατος που παρατηρεί τη σκόνη μέσα στην κλεψύδρα του να λιγοστεύει μέρα με τη μέρα.
Με το τζιτζίκι είναι συνδεδεμένος και ο μύθος του Τιθωνού. Ο Τιθωνός ήταν θνητός που είχε γίνει αθάνατος από τους θεούς μετά από παράκληση της Ηούς, η οποία όμως ξέχασε να ζητήσει να παραμείνει και νέος. Όταν λοιπόν ο Τιθωνός έφθασε στα βαθιά γεράματα, η Ηώς, που ως θεά ήταν αθάνατη και πάντα νέα, δεν μπορούσε να τον βλέπει έτσι. Οι θεοί τη λυπήθηκαν και τον μεταμόρφωσαν σε ένα ζαρωμένο έντομο που φωνάζει διαρκώς τον θείο έρωτά του, το τζιτζίκι.
Υ.Γ.: Σκέφτηκα το αδικημένο ερπετό - έντομο του πλανήτη όταν είδα μια δεκάδα κουκούλια στο βλαστό και τα φύλλα μιας πικροδάφνης. Στο διπλανό πεύκο συνεχίζονταν το ερωτικό κάλεσμα που δίνει νόημα στα καλοκαίρια μας