ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ 18.1.21

 Δεν έκλεισε μάτι όλη τη νύχτα. Οι εισβολές των νοσηλευτριών στον δωμάτιο 206 της Καρδιολογικής, όπου νοσηλευόταν, του έκοψαν τον ύπνο. Σίγουρα δεν βρισκόταν σε ξενοδοχείο, αλλά ποτέ δεν κατάλαβε γιατί όταν μεταφέρουν ή εξετάζουν ασθενή να πρέπει να το κάνουν με όλα τα φώτα αναμμένα και με την φωνή σε ένταση. Ανάμεσα στους ελέγχους δοκίμασε να κοιμηθεί, αλλά η συγχορδία των εκπνοών των άλλων δύο νοσηλευόμενων δεν τον βοηθούσε καθόλου. Δοκίμασε να συγχρονίσει την αναπνοή του με τη δική τους, αλλά δεν τα κατάφερε. Του νεώτερου ήταν πιο γρήγορη και ζωηρή, ενώ του άλλου, του ηλικιωμένου πιο αργόσυρτη. Στην πέμπτη προσπάθεια να συγχρονιστεί με τις θορυβώδεις εκπνοές τα εγκατέλειψε. Και να ’ταν μόνο αυτό. Το οξυγόνο στο κρεβάτι του κ. Γιώργου «έβραζε» στο δοχείο του. Ο θόρυβος έμοιαζε με κάτι ανάμεσα σε ψιχάλα στους τσίγκους της απέναντι στέγης και σε ροή νερού σε σωλήνες καλοριφέρ που δεν τους έχουν κάνει εξαέρωση. Είδε δύο τηλεοπτικές σειρές,"έτρεξε" τις ειδήσεις κι έπαιξε τρία παιχνίδια πριν τον βρει το ξημέρωμα.

 Αυτή τη φορά ήρθε στο δωμάτιο, με αναμμένα τα φώτα φυσικά, μια νεαρή νοσοκόμα με γκριζόξανθα μαλλιά. Ανταύγειες ή βαφή που δεν πέτυχε;, αναρωτήθηκε. Η μάσκα δεν κατάφερε να κρύψει τη σοβαρότητα του προσώπου της. Μπροστά της έσπρωχνε ένα κουτί με ρόδες και με καλώδια. «Καρδιογράφημα», είπε κοφτά με ένα ύφος που δεν σήκωνε αντίρρηση. Σιωπηλή άρχισε να βρέχει "πλούσια" τα άκρα και το στήθος του πριν τοποθετήσει τις δαγκάνες και τις βεντούζες του μηχανήματος. Πόσο διαφορετική η συμπεριφορά της από την χθεσινή της Έλλης! Εκείνη ήρθε με χαμογελαστά μάτια, είπε γλυκές καλημέρες στα «αγόρια του θαλάμου», ζήτησε πολλές συγνώμες για την ενόχληση και άνοιξε την κουρτίνα για να δούνε το χιόνι στον δρόμο. Αυτή η σημερινή, βουβή και απόμακρη. Όταν έβγαζε απότομα τις βεντούζες από το στήθος του, αυτός δεν κρατήθηκε και της είπε: «δεν φαίνεται να σας αρέσει ιδιαίτερα η δουλειά σας, ε;». «Δεν βαριέστε. Μια δουλειά είναι σαν όλες οι άλλες», του απάντησε.

 Όχι κυρία μου, ήθελε να της πει, εσείς βαριέστε και φαίνεται. Και αυτό οφείλεται ακριβώς στο ότι τη βλέπετε μια δουλειά "σαν όλες τις άλλες". Ευτυχισμένος είναι αυτός που βλέπει τη δουλειά του μοναδική και ξεχωριστή. Που την κάνει με μεράκι. Είτε φτιάχνει φασολάδα σε συνοικιακό μαγέρικο, είτε μαντάρει φορέματα στο πατάρι ενός μοδιστράδικου. Πόσο μάλλον αν χαρίζει χαμόγελο, καλοσύνη και φροντίδα σε ανθρώπους που συνειδητοποιούν περισσότερο από τους άλλους τη θνητότητά τους. Μόνο αυτοί που βλέπουν τη δουλειά τους ξεχωριστή, ξεπερνάνε τις ελλείψεις σε μέσα και πόρους και κάνουν τη διαφορά κρατώντας ζωντανό έναν μεγάλο ασθενή που το κράτος τον έχει ξεχάσει. Έριξε μια ματιά στο χιονισμένο δέντρο έξω από το παράθυρο. Πολύ άσπρο τούτες τις μέρες. Άσπρα σεντόνια φασκιώνουν το σώμα του, πλάι σε άσπρους λαδομπογιατισμένους τοίχους ανάμεσα σε ανθρώπους που φοράνε άσπρες ποδιές. Ο βαρύς βρυχηθμός του γείτονα τον επανέφερε στον χώρο. Δεν ένιωσε ενόχληση. «Δεν πειράζει», σκέφτηκε, «σημασία έχει να δουλεύει η καρδιά και ν’ αναπνέεις. Η ζωή είναι σημαντική όσο θόρυβο και να κάνει».