Τρίτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος...

Τα κουφάρια εργοστασίων που έκλεισαν και οι εκατομμύρια άνεργοι , είναι οι παράπλευρες απώλειες του τρίτου παγκόσμιου οικονομικού πολέμου...

Είναι προφανές μετά την απόφαση Τραμπ να κηρύξει εμπάργκο σε εισαγωγή χάλυβα και αλουμινίου από Ευρώπη, Μεξικό και Καναδά, ότι μπαίνουμε στην πιο σκληρή φάση ενός παγκόσμιου οικονομικού πολέμου, ο οποίος μέχρι πρότινος έδειχνε συγκεκαλυμμένος, από τούδε και στο εξής όμως γίνεται απροκάλυπτος. Ο πόλεμος δολαρίου - ευρώ για το πιο απο τα δύο νομίσματα θα είναι το παγκόσμιο νόμισμα, γιατί πλέον περί αυτού πρόκειται, έχει θύματα και από τα δύο στρατόπεδα αντιμαχομένων. Η χώρα μας είναι ένα από αυτά, όμως στις ΗΠΑ η κατάσταση είναι ακόμη πιο δραματική.

Το 15% του πληθυσμού της υπερδύναμης, ήτοι 46 εκατομμύρια άνθρωποι σιτίζονται με κουπόνια των 300 δολαρίων το μήνα, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και χωρίς καμία άλλου είδους πρόνοια. Το Obama - care ήρθε να δώσει μία ανακούφιση σε ανέργους και ανασφάλιστους Αμερικανούς πολίτες, αλλά ξηλώθηκε στη συνέχεια από τον Τραμπ...Από την άλλη μεριά με το αρχικό εμπάργκο της κυβέρνησης Τραμπ , προς το Κινεζικό αλουμίνιο, επωφελήθηκαν ευρωπαϊκές και ελληνικές (και θεσσαλικές) επιχερήσεις, αλλά την ίδια ώρα άνοιξαν ξανά εργοστάσια που ίχαν κλείσει εδώ και πολλά χρόνια στις μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ και βρήκαν χιλιάδες μακροχρόναι άνεργοι ξανά δουλειά...

Στην Ελλάδα βέβαια στα χρόνια των μνημονίων, ο κλάδος της μεταλλουργίας δέχτηκε μεγάλο πλήγμα, χάθηκαν χιλιάδες θέσεις εργασίας, έκλεισαν εργοστάσια και στη Θεσσαλία (πχ, Χάλυβες Καραλή στη Λάρισα, Κόντι και Λεβεντέρης  στο Βόλο κ.α.). Αλλά γαι την Ενωμένη Ευρώπη που ξεκίνησε ως καρτέλ του χάλυβα και του ανθρακα το πλήγμα από τις αποφάσεις Τραμπ θα είναι ακόμη μεγαλύτερο...

 Πρόκειται επί της ουσίας για τη ρεβάνς του old economy (βιομηχανίες) , απέναντι στο new economy του χρηματιστικού κεφαλαίου.. Και πάλι δαιμονοπείται ο τραπεζικός κλάδος, όπως και στο Β΄παγκόσμιο πόλεμο που ο Χίτλερ θεώρησε υπεύθυνο για την οικονομική καταστροφή της Γερμανίας στην περίοδο της δημοκρατίας της Βαϊμάρης τα εβραϊκά χρηματιστικά κεφάλαια , που αποσύρθηκε από τη Γερμανική βιομηχανία, όταν ξέσπασε το κραχ του 1929...

Το πρόβλημα της παγκόσμιας οικονομίας είναι ότι τα δυτικά κράτη είναι υπερδανεισμένα, με ελάχιστες εξαιρέσεις πλεονασματικών οικονομιών όπως της Γερμανίας, της Αυστραλίας, της Ολλανδίας, της Νορβηγίας ή του Καναδά. Πρώτη βέβαια σε πλεονάσματα χώρα έχει αναδειχτεί η Κίνα η οποία περιμένει στη γωνία να επωφεληθεί από την μέχρις εσχάτων μάχη των δύο πόλων της δύσης των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Και ακολουθούν οι άλλες χώρες του λεγόμενου BRIC (Brazil, Russia, India, China) οι οποίες επιζητούν ρόλο μετά τη λήξη του πολέμου που όπως δείχνουν τα πράγματα δεν θα έχει νικητές παρά μόνον ηττημένους.

Αιτία αυτής της υπερχρέωσης των κρατών της δύσης και ιδιαίτερα των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας αλλα και των Γερμανικών και Γαλλικών τραπεζών είναι ότι ενέδωσαν οι ηγεσίες τους (πολιτικές και οικονομικές) στον χρηματοοικονομικό καπιταλισμό της μόχλευσης και της δημιουργίας εικονικού πλούτου (φούσκες) και αντί τα χρήματα που δανείζονταν από τις αναδυόμενες και παραγωγικές οικονομίες της Γερμανίας, της Ιαπωνίας και πρωτίστως της Κίνας να τα χρησιμοποιούν για παραγωγικές επενδύσεις τα μετέτρεπαν σε χρηματιστικά προϊόντα…

Αυτή τη στιγμή το πραγματικό χρέος των ΗΠΑ (κεντρικής και γενικής διοίκησης) είναι περίπου όσο το παγκόσμιο ΑΕΠ φτάνει δηλαδή στο αστρονομικό ποσό των 100 τρις δολαρίων! Όπως σημειώνει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν, παρά την αφθονία ξένων κεφαλαίων στις ΗΠΑ, μικρό μόνον μέρος αυτών επενδύθηκε σε πάγιο κεφάλαιο, ενώ το μέγιστο μέρος επιδίδεται στην αναζήτηση άμεσης αποδοτικότητας μέσω χρηματοπιστωτικών τοποθετήσεων. Έτσι έχουμε την εικόνα της βιβλικής καταστροφής στο αποβιομηχανοποιημένο Ντητρόιτ όπου παραμένουν στους δρόμους πτώματα ανέργων άταφα γιατί αδυνατούν οι συγγενείς να αναλάβουν το κόστος της κηδείας…Ποτέ στη σύγχρονη ιστορία με εξαίρεση τα κρεματόρια του Άουσβιτς ή την ανθρωποσφαγή του Βερντέν η ανθρώπινη ζωή δεν είχε τόση ελάχιστη αξία…

 Και πάνω στα συντρίμια αυτά ήρθε να επενδύσει ο λαϊκισμός του Τραμπ και δεν είναι ο μόνος που καλλιεργεί αυτές τις ψευδασισθήσεις, αφού οι λαϊκισμοί και εθνικισμοί αναφύονται και σε όλη τη γηραιά ήπειρο στα χρόνια μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 που εξελίχτηκε και σε κρίση της ευρωζώνης

Για να λήξει αναίμακτα αυτός ο πόλεμος θα πρέπει να καθίσουν στο τραπέζι οι ηγέτες των κρατών της Δύσης μαζί με τους πραγματικούς ηγέτες του πλανήτη τους τραπεζίτες και να αποφασίσουν μία παγκόσμια «σεισάχθεια» μία γενναία δηλαδή διαγραφή των χρεών. Αυτό προφανώς επιδιώκει η Αμερική και αποφεύγουν η Γερμανία, η Κίνα και η Ιαπωνία… Είναι τυχαίο άραγε ότι οι δύο από τις τρεις παγκόσμια πλεονασματικές χώρες είναι οι ηττημένοι του Β΄Παγκόσμιου πολέμου;

Η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση υπερβαίνει αυτή του κραχ του 1929 σύμφωνα με τους οικονομολόγους Μπάρυ Άικεγκρην του Μπέρκλεϋ και Κέβιν Ο Ρουρκ του πανεπιστημίου του Δουβλίνου. Η πτώση της παγκόσμιας παραγωγής, ιδίως της βιομηχανικής, υπερβαίνει ήδη την αντίστοιχη της πρώτης περιόδου του 1930: -42% στην διάρκεια των πρώτων 14 μηνών…

Σύμφωνα με το περιοδικό New Yorker αυτό που χρειάζεται η παγκόσμια οικονομία για να επανέλθει στην ευθεία οδό και να ξεφουσκώσουν οι «φούσκες» ώστε το εισόδημα να ανταποκρίνεται στην πραγματική παραγωγή πλούτου συνοψίζεται σε τρεις λέξεις: «Απομόχλευση, αποπαγκοσμιοποίηση, επαναρρύθμιση»…

Η μόχλευση ειδικά είναι το πυρηνικό όπλο στα χέρια των τραπεζιτών και των golden boys που τους υπηρετούν αφού κάνει την παγκόσμια οικονομία τόσο πολύπλοκη με τα χαοτικά μαθηματικά μοντέλα που χρησιμοποιεί και τόσο αλληλοεξαρτώμενη ώστε να καθιστά αναγκαία και την ύπαρξη τους όσο κανείς ηγέτης δεν αναλαμβάνει το ρίσκο να λύσει το γόρδιο δεσμό με το ξίφος, όπως ο Μεγαλέξανδρος…

Για την Ελλάδα που είναι στην κυριολεξία το πρώτο θύμα αυτού του πολέμου, η αντιπαγκοσμιοποίηση του Τραμπ μπορεί να ποβεί ολέθρια, αφού αναμένει άμεσες ξένες επενδυσεις για να ανακάμψει η οικονομία της και αύξηση των εξαγωγών, ενώ την ίδια ώρα κατέστρεψε το μοντέλο της σιτάρκειας στη χώρα..

 Υ.Γ. Πάντως οι πρώτοι διδάξαντες του εμπαργκο ήταν οι Ευρωπαίοι με τη Ρωσία και ας ολοφύρονται τώρα που βλέπουν την ίδια συμπεριφορά από τον μέχρι πρότινος ισχυρό τους σύμμαχο... Και υπάρχει βέβαια και το εμπάργκο στα μέσα της δεκαετίας του 90 της Ελλάδας , στα Σκόπια του τότε ηγέτη τους Κίρο Γκλιγκόροφ , από τον αείμνηστο Αντρέα, για να μην ξεχνιόμαστε...