Συγκινεί ο Πέτρος Τατσόπουλος: Ποτέ δεν είναι αργά, μέχρι την ώρα που είναι

Στην μεγάλη δοκιμασία της υγείας του αναφέρετα με άρθρο του με τον εύγλωττο τίτλο «Στα χέρια των άλλων» που δημοσιεύεται στα ΝΕΑ ο συγγραφέας και πρώην βουλευτής
Με άρθρο του στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ ο συγγραφέας και πρώην βουλευτής Πέτρος Τατσόπουλος κάνει έναν απολογισμό της μεγάλης περιπέτειας που πέρασε με την υγεία του, για να καταλήξει ότι ποτέ δεν είναι αργά, μέχρι την ώρα που είναι.
Ο κ.Τατσόπουλος αναφέρεται στις κρίσιμες ώρες της νοσηλείας τος, αλλά και στα αυτονόητα που πάντα θεωρούμε ότι έχουμε χρόνο να κάνουμε, μέχρι που πλέον απλά δεν έχουμε. γράφει μεταξύ άλλων ο Πέτρος Τατσόπουλος:

«Την πρώτη μέρα που βγήκα από το χειρουργείο ήμουν απολύτως βέβαιος πως ένας κοντός με αλογοουρά προσπαθούσε να με στραγγαλίσει πισώπλατα με μια κίτρινη σακούλα και, ανεξαρτήτως αυτού του δυσάρεστου ενδεχομένου, όσο ήμουν ζωντανός, δεν θα επέτρεπα στον Δημήτρη Λυμπεριάδη, τον επικεφαλής καρδιοχειρουργό, να παρέμβει σε καμιά από τις εγκεφαλικές μου λειτουργίες, όλες εξίσου απαραίτητες μέχρι σήμερα για να γράψω τα είκοσι βιβλία μου»,

Και συνεχίζει ο Πέτρος Τατσόπουλος στο άρθρο του: «Ο Λυμπεριάδης ύστερα από πέντε ώρες στο χειρουργείο, με ανοιχτή ντουζιέρα τον ιδρώτα του, με κάθε λάθος χιλιοστού να γνωρίζει ότι μπορεί να καταδικάσει ισοβίως σε ηπατική ή νεφρική ή εγκεφαλική ανεπάρκεια, υποχρεώθηκε επιτέλους να αποκαλύψει πού έχει γραμμένα τα είκοσι βιβλία μου. Το έχω ξαναπεί. Υστερα από τόσες ομηρικές μάχες, όπου η ομάδα των διασωστών σου προσπαθεί να επιτύχει τον απόλυτα πετυχημένο συνδυασμό ενεργειών στον απόλυτα νεκρό χρόνο, το να προσθέσεις στην εξίσωση παρεμβάσεις υπερφυσικών δυνάμεων δεν μαρτυράει παρά αχαλίνωτο σαδισμό και όχι ιδιαίτερη εξυπνάδα. Γιατί να το κάνουν; Για να επιβραβεύσουν τα αθώα πλάσματα –τα παιδιά ιδίως– και να τιμωρήσουν τα ένοχα κτήνη;».

Και ο συγγραφέας καταλήγει: «Δεν χρειάζεται να σου ανοίξουν την καρδιά και να σου την ξεσκονίσουν προκειμένου να πάρεις χαμπάρι ότι αυτός ο δρόμος δεν σε βγάζει πολύ μακριά. Χάρηκα που αυτή η δοκιμασία μού έδωσε την ευκαιρία να κατανοήσω ότι απέναντί μου δεν στέκονται, δεν επιχειρηματολογούν και δεν χειρονομούν μονάχα πολιτικά τέρατα (εντάξει· την επόμενη φορά θα προτιμούσα κάτι πιο διακριτικό· μια κάρτα ίσως). Χάρηκα που κατάλαβα ότι, σε αυτή τη μικρή χώρα, όπου καθημερινά οι συμπολίτες μας περνούν από εξετάσεις απανθρωπιάς, υπάρχουν ακόμη περιθώρια για να κάνεις πράγματα που μέχρι σήμερα θεωρούσες αυτονόητο ότι κάποτε θα τα κάνεις και ουδέποτε τα έκανες. Ποτέ δεν είναι αργά, μέχρι την ώρα που είναι».