Η δραματική κατάσταση στη Θεσσαλία απαιτεί αξιοπιστία, σοβαρότητα και δεσμεύσεις – (Κώστας Γκούμας – Τάσος Μπαρμπούτης)-

Η δραματική κατάσταση στη Θεσσαλία απαιτεί αξιοπιστία, σοβαρότητα και δεσμεύσεις – (Κώστας Γκούμας – Τάσος Μπαρμπούτης)*

Η αναγγελθείσα επίσκεψη του Αλ. Τσίπρα σε περιοχές της Θεσσαλίας επαναφέρει στη μνήμη μας την αρνητική συνεισφορά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (σε συνεργασία με τους ΑΝ.ΕΛΛ) στο μέγιστο θέμα του υδατικού προβλήματος της Θεσσαλίας.

Προφανώς δεν πρόκειται αναδρομικά να αναλωθούμε σε κριτική για την τότε κυβέρνηση. Εξάλλου το 2019 ο λαός της Θεσσαλίας με την ψήφο του έκρινε την πολιτική τους (μεταξύ άλλων και στο κρίσιμο οικολογικό και παραγωγικό ζήτημα των υδάτων). Και τα εκλογικά ποσοστά που τότε καταγράφηκαν δεν επιτρέπουν αμφισβήτηση στην εκτίμησή του.

Όμως, εφόσον ο Αλ. Τσίπρας διεκδικεί και πάλι την διακυβέρνηση της χώρας, ο ίδιος και η ΕΛΑΣ έχουν την υποχρέωση να τοποθετηθούν στα θέματα αυτά υπεύθυνα και δεσμευτικά.

Για να αντιληφθούν και οι λιγότερο ενημερωμένοι συμπολίτες μας την ουσιαστική πλευρά των προβλημάτων και για να αποφευχθεί η συνήθης διασπορά συγχύσεων, περιορίζουμε το  πεδίο προβληματισμού  στον εγκεκριμένο από την σημερινή κυβέρνηση σχεδιασμό διαχείρισης των υδάτων στο Υ.Δ. Θεσσαλίας (ΣΔΛΑΠ, Οδηγία 60/2000/ΕΚ).

Σημειωτέον το ΣΔΛΑΠ ισχύει από το 2024 και για ένα διάστημα θα δεσμεύει και  την νέα κυβέρνηση, τουλάχιστον έως την επόμενη αναθεώρησή του. Ο σχεδιασμός αυτός προβλέπει, μεταξύ άλλων, την ενίσχυση του υδατικού δυναμικού του ΥΔΘ, με μεταφορά 250 εκατ. κ. μ. νερού ετησίως από την λεκάνη Αχελώου.

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα, πως ο Αλ. Τσίπρας και τα τοπικά του στελέχη (που πολλά από αυτά σιωπούν μπροστά στα αμείλικτα αυτά διλήμματα) θα πορευτούν στο ζήτημα αυτό. Άραγε η νέα αυτή πολιτική παράταξη θα αναλάβει (ως κυβέρνηση ή κυβερνητικός εταίρος) να ολοκληρώσει και να θέσει σε λειτουργία τα ημιτελή έργα, εξασφαλίζοντας τα άκρως αναγκαία για την περιοχή υδατικά αποθέματα ;  Ή μήπως σκέφτονται και πάλι να επιδοθούν σε μία παρελκυστική διαδικασία, με ατέρμονες διαδικασίες και συζητήσεις γύρω από το θέμα, ώστε  (όπως έπραξε και η κυβέρνηση Κυρ. Μητσοτάκη) να «διασφαλιστεί» η ακινησία στα έργα που τόση ανάγκη έχει η περιοχή μας ;

Εάν πάλι παραμένουν δογματικά προσκολλημένοι στην «άρνηση» της εκτροπής Αχελώου, τότε έχουν υποχρέωση να μιλήσουν με ειλικρίνεια στον θεσσαλικό λαό και κυρίως στους γεωργούς και κτηνοτρόφους για τον αναπόφευκτο σημαντικό περιορισμό των αρδεύσεων, με ότι αυτό συνεπάγεται για το εισόδημα και τις προοπτικές παραμονής στον τόπο τους.

Και επειδή η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη, ας μην προσπαθήσουν στο θέμα αυτό να κρυφτούν πίσω από φληναφήματα τύπου Φάμελλου που τότε ως υπουργός μας παρουσίαζε σαν λύση την κατασκευή μικρών πεδινών ταμιευτήρων σε δεκάδες χιλιάδες στρέμματα, οι οποίοι με τον περιορισμένο όγκο υδάτων που θα συγκέντρωναν θα συνέβαλαν (υποτίθεται) στην εξισορρόπηση του υδατικού ισοζυγίου, θα διατηρούσαν τις αρδευόμενες εκτάσεις στα 2,5 εκατ. στρέμματα και θα αναβάθμιζαν το περιβάλλον !

Όπως όλοι γνωρίζουν, πολλά είναι τα σύννεφα που έχουν μαζευτεί πάνω από τη ζωή των ανθρώπων της υπαίθρου (καθυστερημένες οφειλές, έλλειψη χρηματοδότησης, χαμηλές τιμές προϊόντων, κόστος ενέργειας, εφοδίων και εξοπλισμού, ανασφάλεια λόγω ΚΑΠ, δηλώσεις ΟΣΔΕ, κλοπές των ενισχύσεών τους στον ΟΠΕΚΕΠΕ κ.ά.). Σε μια τέτοια δύσκολη στιγμή, εκτός από την στήριξή τους, απαιτούνται και υπεύθυνοι χειρισμοί στα μεγάλα προβλήματα της περιοχής.

Γι’ αυτό επισημαίνουμε ότι πολλά υπόγεια οικοσυστήματα κινδυνεύουν με κατάρρευση, ενώ τα περιορισμένα νερά του ταμιευτήρα Ν. Πλαστήρα δεν μπορούν να σώσουν την κατάσταση. Και αυτό εδώ και χρόνια, το επιβεβαιώνουν με απόλυτα τεκμηριωμένο τρόπο τα Σχέδια Υδάτων όλων των κυβερνήσεων, το σύνολο των επιστημόνων και τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα που έχουν ασχοληθεί με τις προοπτικές της Θεσσαλίας.

Σήμερα κανείς δεν αμφισβητεί τους υπολογισμούς του εγκεκριμένου ΣΔΛΑΠ, ότι δηλαδή ακόμη  και με την κατασκευή και λειτουργία των υπόλοιπων έργων που προτείνονται στο ΥΔΘ (δίκτυα και συστήματα άρδευσης με στόχο εξοικονόμηση 200 εκατ. κ. μ. νερού ετησίως, ταμιευτήρες Ενιπέα, Μουζακίου, Πύλης κ.λπ.), τα αποθέματα νερού που θα προκύψουν ΔΕΝ  επαρκούν για την εξισορρόπηση του έντονα ελλειμματικού ισοζυγίου και επειγόντως απαιτείται η ενίσχυσή τους.

[Ας σημειωθεί πως ένα σημαντικό μέρος των διαθέσιμων υδατικών πόρων στο ΥΔΘ (και από τις δύο «θεσσαλικές» λεκάνες Πηνειού και Άνω Αχελώου) θα διατίθενται αναγκαστικά και για πολλές δεκαετίες (60 χρόνια σύμφωνα με το ΣΔΛΑΠ/2017 της κυβέρνησης Τσίπρα) για την σταδιακή αποκατάσταση των υπό κατάρρευση οικοσυστημάτων της λεκάνης Πηνειού, καθώς τα επί δεκαετίες συσσωρευμένα ελλείμματα μόνιμων αποθεμάτων υπόγειου νερού έχουν εκτοξευθεί σε απίστευτα υψηλά επίπεδα (περίπου 4 δισεκατομμύρια κ. μ. !) και βαίνουν συνεχώς αυξανόμενα].

Ας αντιληφθούν λοιπόν η ηγεσία και τα τοπικά στελέχη της ΕΛΑΣ ποιά είναι η πραγματικότητα και ας μην θεωρούν την επιμονή όλων ανεξαιρέτως των οργανώσεων της Θεσσαλίας σχετικά με τα έργα Αχελώου ως φετίχ ή ως κάποια αναιτιολόγητη εμμονή.

Δυστυχώς οι αριθμοί επιβεβαιώνουν σταθερά εδώ και χρόνια την αμείλικτη πραγματικότητα. Και επιτέλους, εάν είναι οριστική η απόφασή τους για κατεδάφιση των έργων Αχελώου, δεν απομένει παρά να αποκαλύψουν πως ακριβώς θα χειριστούν την κατάσταση στα εγκαταλειμμένα εργοτάξια και κυρίως στο ημιτελές φράγμα Συκιάς. Άραγε είναι διατεθειμένοι να ξοδέψουν τα δεκάδες εκατ. ευρώ που απαιτούνται για την καθαίρεσή των έργων, την απομάκρυνση του τεράστιου όγκου των μπάζων (σκυροδέματα, σίδηρος, χωματισμοί κ.λπ.) και την εναπόθεση όλων αυτών σε θέσεις περιβαλλοντικά «κατάλληλες», κάπου στα βουνά της Πίνδου ; (**)