Λαρισαία που ζει στο Παρίσι μεταφέρει το μήνυμα της εξέγερσης των νέων: «Δεν θέλουμε να γίνουμε η γενιά ενός πολέμου» (video)

Η Λαρισαία εκπαιδευτικός Χριστίνα Ηλιάδη και ο κοινωνιολόγος Νίκος Πουτσιάκας ανέλυσαν στο «Μαγκαζίνο της Θεσσαλίας» την έκρηξη της νεολαίας και τον φόβο μιας γενιάς που βλέπει τον πόλεμο να επιστρέφει ως ευρωπαϊκή προοπτική

Ένα διαφορετικό μήνυμα εκπέμπει η νεολαία στη Γαλλία, καθώς η κοινωνική αναταραχή δεν εκφράζει μόνο την οργή για τις πολιτικές επιλογές και την οικονομική ανασφάλεια, αλλά και έναν βαθύτερο φόβο: μήπως η νέα γενιά προετοιμάζεται να ζήσει σε μια Ευρώπη πολέμου.

Μιλώντας σήμερα στο «Μαγκαζίνο της Θεσσαλίας», η Λαρισαία εκπαιδευτικός Χριστίνα Ηλιάδη που ζει και εργάζεται στο Παρίσι στο διαμέρισμα 16 και ο κοινωνιολόγος Νίκος Πουτσιάκας που σπου΄δασε στη Γαλλία, επιχείρησαν να αποκωδικοποιήσουν τα μηνύματα της νεανικής έκρηξης στη Γαλλία, φωτίζοντας τις κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις της.

Η κ. Ηλιάδη στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι η κινητοποίηση ξεκίνησε από μαθητές Λυκείων, αναδεικνύοντας μια νέα διάσταση στην αντίδραση της νεολαίας. Όπως επισήμανε, για πρώτη φορά αποτυπώνεται με τόσο έντονο τρόπο ο φόβος των νέων ότι οι ίδιοι μπορεί να αποτελέσουν τη γενιά που θα κληθεί να ζήσει έναν πόλεμο στην Ευρώπη.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο. Για τους νέους, ο πόλεμος δεν αποτελεί πλέον μια μακρινή εικόνα από τα δελτία ειδήσεων ή μια σκοτεινή ανάμνηση των προηγούμενων γενεών. Αρχίζει να εισβάλλει στον δικό τους ορίζοντα, απειλώντας το δικαίωμά τους να σχεδιάζουν το μέλλον με ασφάλεια.

Το δίλημμα «βούτυρο ή κανόνια», που παραδοσιακά περιγράφει την επιλογή ανάμεσα στις κοινωνικές δαπάνες και τους εξοπλισμούς, αποκτά σήμερα μια ακόμη πιο σκληρή διάσταση. Όπως υπογράμμισε χαρακτηριστικά η εκπαιδευτικός, η Ευρώπη μοιάζει να απαντά όχι μόνο με κανόνια, αλλά και με «βούτυρο για τα κανόνια»: τα ίδια τα παιδιά της κινδυνεύουν να πληρώσουν το τίμημα μιας νέας πολεμικής εποχής.

Η παρέμβαση των δύο συνομιλητών στο «Μαγκαζίνο της Θεσσαλίας» επαναφέρει ένα κρίσιμο ερώτημα: μπορεί η Ευρώπη να μιλά για ασφάλεια και άμυνα χωρίς να ακούει τους νέους που φοβούνται ότι το μέλλον τους μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης;

Γιατί μια γενιά που ζητά προοπτική, εργασία, παιδεία και ειρήνη δύσκολα θα αποδεχθεί ως αυτονόητη μοίρα της να γίνει η γενιά του πολέμου.

Γ.Κ.