Σήμερα το μεσημέρι έπεσε το ρεύμα στο κέντρο της Λάρισας.

Για τους περισσότερους ήταν μια ενόχληση. Χαλασμένα τρόφιμα, δουλειά που κόπηκε στη μέση, ανελκυστήρες κλειστοί.

Σε ένα σπίτι όμως έγινε κάτι χειρότερο.

Μια φίλη μου έχει τον άντρα της σε μηχανική υποστήριξη. Εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Όταν πέφτει το ρεύμα, δεν σβήνουν τα φώτα. Σταματάει η αναπνοή.

Γι- αυτό ακριβώς είχε Σήμερα το μεσημέρι έπεσε το ρεύμα στο κέντρο της Λάρισας.

Για τους περισσότερους ήταν μια ενόχληση. Χαλασμένα τρόφιμα, δουλειά που κόπηκε στη μέση, ανελκυστήρες.

Σε ένα σπίτι ήταν κάτι άλλο.

Μια φίλη μου έχει τον άντρα της σε μηχανική υποστήριξη. Εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Όταν φεύγει το ρεύμα, δεν σβήνουν τα φώτα. Σταματάει η αναπνοή.

Γι- αυτό ακριβώς είχε ειδοποιήσει. Είχε ενημερώσει τον ΔΕΔΔΗΕ και τη ΔΕΗ, είχε ζητήσει να τους παίρνουν τηλέφωνο σε κάθε διακοπή — προγραμματισμένη ή όχι — για να προλαβαίνουν.

Σήμερα δεν την πήρε κανείς.

Ειδοποίησε μόνη της το ΕΚΑΒ. Έτρεξαν, κουβάλησαν φιάλες οξυγόνου. Τον πρόλαβαν με κορεσμό 85.

Ογδόντα πέντε.

Και όταν πήρε μετά να διαμαρτυρηθεί, της είπαν να κατεβάσει την εφαρμογή. Μίλησε με ρομπότ. Και η εφαρμογή, όπως έμαθε, ενημερώνει μόνο για τις προγραμματισμένες διακοπές. Για τις ξαφνικές — αυτές δηλαδή που σκοτώνουν — τίποτα.

Κάθισα και σκεφτόμουν όλο αυτό.

Έχουμε τεχνητή νοημοσύνη που γράφει κείμενα, που ζωγραφίζει, που οδηγεί αυτοκίνητα. Έχουμε αλγόριθμους που ξέρουν τι θα αγοράσουμε πριν το σκεφτούμε. Και δεν μπορούμε να στείλουμε ένα μήνυμα σε πενήντα σπίτια μιας πόλης όπου κάποιος ζει με μηχανή;

Δεν είναι θέμα τεχνολογίας αυτό. Η τεχνολογία υπάρχει και είναι φθηνή.

Είναι θέμα του ποιον θυμάσαι όταν κάνεις τον προγραμματισμό .

Κάποιος κάθισε και σχεδίασε αυτή την εφαρμογή. Σκέφτηκε τις προγραμματισμένες διακοπές, τους χρόνους αποκατάστασης, τα στατιστικά. Δεν σκέφτηκε ότι πίσω από κάποιους μετρητές υπάρχει ένα κρεβάτι με έναν άνθρωπο που αναπνέει με ρεύμα.

Αυτό με τρομάζει περισσότερο από κάθε συζήτηση για τα ρομπότ. Όχι ότι οι μηχανές θα μας ξεπεράσουν. Αλλά ότι εμείς, φτιάχνοντάς τες, ξεχνάμε ποιον υπηρετούν.

Ο άντρας της φίλης μου σώθηκε σήμερα. Στο παρά πέντε, και επειδή η γυναίκα του δεν περίμενε κανέναν.

Την επόμενη φορά;