Από τα εργοτάξια του Αχελώου στο τελευταίο κουδούνι της Αργιθέας

Υπήρξε μια εποχή που το Ανθηρό δεν ήταν μόνο ένα ορεινό χωριό των Αγράφων. Ήταν ένας τόπος που μπορούσε να φιλοξενεί κόσμο, να προσφέρει δουλειές και να κοιτάζει το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία.

Η μεγάλη αλλαγή συνδέθηκε και με τα έργα του Αχελώου. Με την ανάπτυξη των εργοταξίων στην περιοχή, εργαζόμενοι και τεχνικά συνεργεία έφτασαν στην Αργιθέα, ενώ το Ανθηρό και η Αγορασιά απέκτησαν οικονομική κίνηση. Στην Αγορασιά εξακολουθεί να βρίσκεται το ανενεργό εργοτάξιο της σήραγγας εκτροπής του άνω ρου του Αχελώου, απομεινάρι μιας μεγάλης αναπτυξιακής προσδοκίας που έμεινε στη μέση.

Όμως η ιστορία πήρε διαφορετικό δρόμο. Η εσωτερική μετανάστευση είχε ήδη αρχίσει από τη δεκαετία του 1970, με πολλούς Αργιθεάτες να μετακινούνται προς την Αθήνα, την Καρδίτσα, τα Τρίκαλα, τον Βόλο, τη Λάρισα και άλλες πόλεις.

Η σταδιακή αποχώρηση των νέων, η γήρανση του πληθυσμού και η αποδυνάμωση των υπηρεσιών δημιούργησαν έναν φαύλο κύκλο: λιγότερες οικογένειες, λιγότερα παιδιά, λιγότερες δομές.

Και φτάσαμε στο σήμερα.

Στις 12 Ιουνίου 2026, το τελευταίο Δημοτικό Σχολείο της ορεινής Αργιθέας, στο Ανθηρό, έκλεισε. Οι δύο τελευταίοι μαθητές αποφοίτησαν και μαζί τους έπεσε η αυλαία μιας ολόκληρης εποχής.

Και μένει το μεγάλο «αν».

Τι θα είχε συμβεί αν ο Αχελώος είχε ολοκληρωθεί;

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν σήμερα θα υπήρχαν αρκετά παιδιά για να παραμείνει ανοιχτό το σχολείο. Είναι όμως εύλογο να υποθέσουμε ότι ένα ολοκληρωμένο μεγάλο έργο θα είχε διατηρήσει για περισσότερο χρόνο θέσεις εργασίας, πληθυσμό και οικονομική δραστηριότητα στην περιοχή.

Ίσως να είχαν μείνει περισσότερες οικογένειες. Ίσως να είχαν επιστρέψει κάποιοι νέοι. Ίσως το σχολείο να μην έκλεινε.

Σήμερα, το άδειο εργοτάξιο και το τελευταίο κλειστό σχολείο στέκουν σαν δύο εικόνες της ίδιας ιστορίας: ενός τόπου που κάποτε περίμενε την ανάπτυξη και τελικά περίμενε τους ανθρώπους που δεν ήρθαν.