Λάρισα–Ελασσόνα–Κοζάνη: Κάθετος άξονας της Εγνατίας ή δρόμος δεύτερης μοίρας λόγω Ε65;

Ο δρόμος Λάρισα–Ελασσόνα–Κοζάνη- Πιερία βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο της συζήτησης. Το ερώτημα πλέον είναι ξεκάθαρο: μπορεί να αποτελέσει έναν πραγματικό κάθετο άξονα προς την Εγνατία ή η ολοκλήρωση του Ε65 τον καταδικάζει σε έναν δρόμο δεύτερης προτεραιότητας;

Η ολοκλήρωση του βόρειου τμήματος του Ε65, που συνδέει την Καλαμπάκα με την Εγνατία, δημιουργεί αναμφίβολα μια νέα πραγματικότητα. Ο Ε65 προσφέρει ταχύτερη πρόσβαση από τη Δυτική Μακεδονία προς τη Θεσσαλία και τη νότια Ελλάδα.

Αντίθετα, η συζήτηση που άνοιξε τον Αύγουστο του 2026 στη Δυτική Μακεδονία υποστηρίζει ότι χρειάζεται άμεση βελτίωση του τμήματος Σέρβια–Ελασσόνα, μαζί με παράκαμψη της Ελασσόνας, ενώ μακροπρόθεσμα τίθεται και ο στόχος ένταξης του άξονα στο ευρωπαϊκό οδικό δίκτυο.

Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι ο άξονας Λάρισα–Ελασσόνα–Κοζάνη χάνει την αξία του με δεδομένο ότι πρόκειται για έναν άξονα καρμανιόλα που κρατά οδικά αποκλεισμένη και κοινωνικά απομονωμένη μια περιοχή με ιδιαίτερα αναπτυγμένη την κτηνοτροφία όπου παράγεται το 20% του εθνικού μας προϊόντος της φέτας, ενώ ταυτόχρονα Ελασσόνα και Πιερία είναι οι θεματοφύλακες της ήπιας τουριστικής ανάπτυξης του βουνού των θεών του Ολύμπου.

.Σήμερα, ο δρόμος παραμένει ένας κρίσιμος σύνδεσμος μεταξύ Θεσσαλίας και Κοζάνης με άσχημα γεωμετρικά χαρακτηριστικά που θέτουν καθημερινά σε κίνδυνο τη ζωή των ιερχόεμων. Το γεγονός ότι σε περίπτωση αποκλεισμού του τμήματος Ελασσόνα–Κοζάνη η επίσημη εναλλακτική διαδρομή οδηγεί μέσω Δεσκάτης και Γρεβενών στην Εγνατία δείχνει πόσο σημαντική είναι η συγκεκριμένη σύνδεση.

Το πραγματικό δίλημμα, λοιπόν, δεν είναι Ε65 ή Λάρισα–Κοζάνη. Είναι αν η Ελλάδα θα αποκτήσει ένα ολοκληρωμένο δίκτυο, όπου οι δύο άξονες θα λειτουργούν συμπληρωματικά. Για τη Λάρισα, την Ελασσόνα, τα Σέρβια και την Κοζάνη, η απάντηση θα κρίνει πολλά για την επόμενη δεκαετία.

Την ίδια ώρα η ένταξη του Ολύμπου στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ανοίγει μια νέα συζήτηση για τις υποδομές της Θεσσαλίας και της Πιερίας. Και στο επίκεντρο μπορεί να βρεθεί ο άξονας Λάρισα–Ελασσόνα–Όλυμπος–Πιερία.. Η σημερινή σύνδεση γίνεται μέσω Καρυάς- Λεπτοκαρυάς σε μια όμορφη μεν διαδρομή αλλά κάθε άλλο παρά ασφαλή και φυσικά υπάρχει και η σύνδεση Ελασσόνας- Λιβαδίου- Αγίου Δημητρίου Κατερίνης.

Ο άξονας Ελασσόνα–Λιβάδι–Άγιος Δημήτριος–Κατερίνη έχει σημεία που δικαιολογούν αυξημένη προσοχή, κυρίως επειδή πρόκειται για ορεινό δρόμο με στροφές, στενά τμήματα και προβλήματα που έχουν καταγραφεί κατά καιρούς.

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικό είναι ότι τον Οκτώβριο του 2025 δημοσιεύθηκαν καταγγελίες κατοίκων και επισκεπτών για κακή κατάσταση του δρόμου Λιβάδι–Πιερία, με αναφορές ακόμη και σε επικίνδυνα σημεία δίπλα σε απότομες πλαγιές.

Παράλληλα, η ανάγκη παρεμβάσεων δεν είναι θεωρητική: το 2026 ολοκληρώθηκε έργο κατασκευής τοιχίου αντιστήριξης στο Λιβάδι, προϋπολογισμού 62.600 ευρώ, για την αντιμετώπιση προβλήματος οδικής ασφάλειας και κατολισθήσεων. Σε εξέλιξη βρίσκεται επίσης έργο 538.600 ευρώ για την αποκατάσταση 2,25 χλμ. της περιμετρικής οδού του Λιβαδίου, μετά τις ζημιές από Daniel και Elias.

Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο τον χειμώνα. Έχουν καταγραφεί περιστατικά παγετού που προκάλεσαν εκτροπές οχημάτων και ακινητοποίηση λεωφορείου στη σύνδεση Λιβαδίου–Κατερίνης.

Δεν θα τον χαρακτηρίζαμε συλλήβδην «επικίνδυνο δρόμο», αλλά σίγουρα όχι δρόμο σύγχρονων προδιαγραφών. Η επικινδυνότητα αυξάνεται σημαντικά με νύχτα, βροχή, χιόνι ή παγετό

Η περιοχή του Ολύμπου αναγνωρίστηκε από την UNESCO για τη μοναδική φυσική και πολιτιστική της αξία. Πρόκειται πλέον για έναν παγκόσμιο προορισμό, γεγονός που δημιουργεί νέες ανάγκες αλλά και μεγάλες ευκαιρίες για την περιοχή.

Μέχρι σήμερα, η συζήτηση για τη σύνδεση Λάρισας–Ελασσόνας–Κοζάνης έχει κυρίως συγκοινωνιακό και οικονομικό χαρακτήρα. Θα μπορούσε όμως να αποκτήσει και τουριστική διάσταση: ένας σύγχρονος και ασφαλής άξονας θα μπορούσε να συνδέει τη Λάρισα και την Ελασσόνα με τον Όλυμπο, την Πιερία και τις ακτές του Αιγαίου.

Έτσι, ο δρόμος δεν θα ανταγωνιζόταν αναγκαστικά τον Ε65. Θα μπορούσε να λειτουργήσει συμπληρωματικά, δημιουργώντας έναν δεύτερο διάδρομο που θα ενώνει Θεσσαλία, Όλυμπο, Πιερία και Δυτική Μακεδονία.

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς ένας καλύτερος δρόμος. Είναι ένας «διάδρομος Ολύμπου», με υποδομές στάσεων, πολιτιστικών διαδρομών, πρόσβασης σε ορεινούς προορισμούς και σύνδεσης με την τοπική οικονομία.

Η UNESCO μπορεί να έδωσε στον Όλυμπο παγκόσμια αναγνώριση. Τώρα μένει να φανεί αν η Ελλάδα θα μπορέσει να μετατρέψει αυτή την αναγνώριση σε υποδομές, επισκεψιμότητα και ανάπτυξη για ολόκληρη την περιοχή.

Γ.Κ.