Αίσθηση έχει προκαλέσει στην τοπική κοινωνία της Λάρισας η είδηση ότι μια 55χρονη γυναίκα παρέμενε νεκρή στο υπόγειο διαμέρισμά της για ένα και πλέον χρόνο χωρίς κανείς να ενδιαφερθεί για την τύχη της.

 Νεώτερες πληροφορίες αναφέρουν ότι την άτυχη γυναίκα βρήκε ο νέος σπιτονοικοκύρης καθώς το διαμέρισμα το είχε αγοράσει από τον προηγούμενο και άνοιξε με τα κλειδιά του για να γνωριστεί με τη νοικάρισσα η οποία δεν είχε δώσει σημάδια ζωής για καιρό. 

 Όπως πληροφορούμαστε επίσης η άτυχη γυναίκα είχε διακόψει σχέσεις με το οικογενειακό της περιβάλλον εδώ και πάρα πολλά χρόνια και αυτός είναι και ο λόγος που δεν την αναζήτησαν ενώ γείτονες αναφέρουν ότι έπασχε από ζάχαρο. Οι αρχές πάντως ως όφειλαν ενημέρωσαν την αδερφή της που ζει στη Θεσσαλονίκη, ενώ το πτώμα της παρελήφθη κατευθείαν από Γραφείο Τελετών για την κηδεία της, χωρίς να μεσολαβήσει το ΕΚΑΒ. Μυστήριο επίσης παραμένει πως δεν αντιλήφθηκε κανείς το θάνατό της και δεν μύριζε η πολυκατοικία από το πτώμα της που βρισκόταν σε σήψη. Κάποιος μάλιστα διερχόμενος χθες αναρωτήθηκε πως σε μια πολυκατοικία με τόσους γιατρούς δεν αναρωτήθηκε κανείς τι είναι αυτή η δυσοσμία που αναδυόταν εφόσον φυσικά αναδυόταν...

 Η τραγική της ιστορία γεννά ερωτηματικά για το αν τελικά σε μια επαρχιακή πόλη όπως η Λάρισα έχουμε περάσει σε συνθήκες τέλειας αποξένωσης και αν μπορεί κάποιος να πεθαίνει χωρίς να τον αναζητήσει κανείς για πάνω από 12 μήνες.

 Η γυναίκα φέρεται να ε΄χει να πληρώσει κοινόχρηστα στην πολυκατοικία από τον Οκτώβριο του 2024 γεγονός που ενισχύει την άποψη ότι ίσως ο θάνατός της να έχει επέλθει εδώ και περίπου 20 μήνες! Φυσικά περισσότερο φως για το χρόνο και τα αίτια του θανάτου της αναμένεται να δώσει η ιατροδικαστική έκθεση.

 Το συμπέρασμα ωστόσο για την πόλη μας που συνηθίζουμε να την αποκαλούμε ένα μεγάλο χωριό, είναι ότι πλέον μετατρέπεται σε μεγαλούπολη με όλα τα κακά που αυτό συνεπάγεται, επαληθεύοντας τη ρήση του Αντώνη Σαμαράκη στο "Ζητείται Ελπίς":

“Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη, όσο είναι σήμερα. Και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη, όσο είναι σήμερα”

Ράνια Αλεξίου