Θρήνος στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο: Πέθανε ο σπουδαίος Κέβιν Κίγκαν

Ο εκλιπών είχε αποτελέσει έναν από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές των δεκαετιών του -70 και του -80, παίζοντας σε Σκάνθορπ (1968-1971), Λίβερπουλ (1971-1977), Αμβούργο (1977-1980), Σαουθάμπτον (1980-1982) και Νιούκαστλ (1982-1984).


Ο Κίγκαν κατέκτησε μεταξύ άλλων, πρωταθλήματα Αγγλία και Γερμανίας, ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών και δύο Κύπελλα UEFA, ενώ τιμήθηκε με τη Χρυσή Μπάλα δύο συνεχόμενες χρονιές, το 1978 και το 1979.

Με την εθνική Αγγλίας μέτρησε 21 τέρματα σε 63 συμμετοχές μεταξύ 1972 και 1982, ενώ ως προπονητής πέρασε δις (1992-1997 και 2008) από τη Νιούκαστλ και μία φορά από τον πάγκο των Φούλαμ (1998-1999), εθνικής Αγγλίας (1999-2000) και Μάντσεστερ Σίτι (2001-2005).

Με ύψος μόλις 1.73, ο Κίγκαν υπήρξε ένας από εκείνους τους ποδοσφαιριστές που κάλυπταν τα φυσικά τους μειονεκτήματα με μεγάλη μαχητικότητα, ταχύτητα, σωστή τοποθέτηση μέσα στην περιοχή και ενδυνάμωση στα πόδια, η οποία του επέτρεπε με το άλμα να κερδίζει στον αέρα αντιπάλους έως και τριάντα εκατοστά ψηλότερους από αυτόν.


Κάπως έτσι, ο βραχύσωμος επιθετικός από το Αρμθορπ, ένα χωριό στο νότιο Γιορκσάιρ που φημίζεται γιατί βγάζει περίφημους παλαιστές, πάλεψε και νίκησε στον σκληρό χώρο του ποδοσφαίρου, παρότι πιτσιρικάς ασχολήθηκε και με την πυγμαχία, το ράγκμπι, το κρίκετ και τους αγώνες ανώμαλου δρόμου.

Πάλεψε και πέτυχε αρχικά στη Σκάνθορπ, προτού κάνει το πρώτο «μπαμ» με την κόκκινη φανέλα της Λίβερπουλ, όντας ένας από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που άφησαν το Νησί για να αγωνιστούν στην Γερμανία.

Το έκανε στο Αμβούργο, μια ομάδα που τις προηγούμενες δύο δεκαετίες δεν είχε τερματίσει ποτέ πάνω από την έκτη θέση στην Bundesliga. Με τον Κίγκαν ως σημείο αναφοράς, κατέκτησε το πρωτάθλημα και έφτασε μια ανάσα από την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.


Οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις στο HSV τού έδωσαν τη δυνατότητα να βραβευθεί σε δύο διαδοχικά χρόνια με τη «Χρυσή Μπάλα» ως κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην Ευρώπη, όντας μέχρι και σήμερα ο μοναδικός Αγγλος με δύο Οσκαρ στη συλλογή του και περισσότερα από θρύλους όπως ο Εουσέμπιο, ο Μπόμπι Τσάρλτον, ο Γκερντ Μίλερ ή ο Ζινεντίν Ζιντάν.

Το 1984 συνυπήρξε με τους  Βασίλη Χατζηπαναγή και Θωμά Μαύρο σε φιλικό με τη μικτή κόσμου.

Παρότι στο Αμβούργο επιβεβαίωσε την τεράστια κλάση του, αυτή η επιλογή καριέρας τού στοίχισε την καταπληκτική σχέση που είχε με τους φιλάθλους της Λίβερπουλ και, κυρίως, με τη θρυλική εξέδρα του «Ανφιλντ», το περίφημο «Kop».


«Το μόνο που φοβόμουν ήταν να χάσω καθαρή ευκαιρία για γκολ μπροστά στο “Kop”. Θα πέθαινα αν συνέβαινε αυτό» εξηγεί, παραδεχόμενος ότι «όταν αρχίζουν να τραγουδούν το “You’ll Never Walk Alone“, τα μάτια μου αρχίζουν να βουρκώνουν. Υπήρξαν φορές που έκλαιγα ενώ έπαιζα».

Αυτή η σχέση καρδιάς έγινε θρύψαλα όταν ο Κέβιν κοίταξε τον ίδιο και την οικογένειά του αποδεχόμενος την πρόταση της γερμανικής ομάδας, η οποία του έδωσε 122.000 λίρες ως ετήσιες αποδοχές, όταν στην τελευταία από τις έξι σεζόν στη Λίβερπουλ, όπου ήταν ο απόλυτος σταρ, έπαιρνε… 22.000!

Τον έβλεπαν πλέον ως «μισθοφόρο», παρότι στα έξι χρόνια (λαμπρής) παρουσίας δεν ζήτησε ποτέ αύξηση. Αυτό, βεβαίως, το έκανε γιατί είχε ζητήσει με το «καλημέρα» στον σύλλογο, επειδή ο πατέρας του Τζο, μεταλλωρύχος στο επάγγελμα, του έμαθε πάντα να ψάχνει το καλύτερο.


Στη Σκάνθορπ έπαιρνε 35 λίρες την εβδομάδα (άλλες εποχές…) και η Λίβερπουλ του έδινε 45. Οταν είπε στον θρυλικό προπονητή Μπιλ Σάνκλι ότι περίμενε κάτι παραπάνω, του είπε ότι θα του δίνει 50.

Ο δυναμικός Σκωτσέζος, όμως, του ξεκαθάρισε ότι «αν θέλεις να συνεχίσεις να παίζεις για τη Λίβερπουλ και τους φιλάθλους της, μην μου ζητήσεις ξανά αύξηση στην υπόλοιπη ζωή σου»!

Οταν αποφάσισε να επαναπατριστεί, παρότι η Λίβερπουλ είχε προτεραιότητα βάσει συμβολαίου, δεν του άνοιξε ξανά την αγκαλιά της. Το έκαναν Σαουθάμπτον και Νιουκάστλ, ομάδα της οποίας ήταν φίλαθλοι ο πατέρας και ο θείος του.


Στις «καρακάξες» άφησε τη δική του σφραγίδα και, μάλιστα, στον τελευταίο του αγώνα ως επαγγελματία αποχώρησε με ελικόπτερο από τον αγωνιστικό χώρο, αφού έτσι θέλησε να τον τιμήσει ο σύλλογος.

Στην καριέρα του ως ποδοσφαιριστή άφησε πολλές ατάκες για την αιωνιότητα, αλλά ως προπονητής το πήγε σε…. άλλο επίπεδο. Μέχρι και σήμερα παραμένει viral το ξέσπασμά του ζωντανά στην τηλεόραση, όταν τα έβαλε με τον σερ Αλεξ Φέργκιουσον και τα περίφημα mind games που έκανε ο προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Το 1996, οι «κόκκινοι διάβολοι» πάλευαν με τη Νιουκάστλ για το πρωτάθλημα, οι «καρακάξες» έφτασαν στο +12 στις αρχές Φεβρουαρίου, αλλά σταδιακά έχασαν τη διαφορά και είδαν την αντίπαλό τους να σηκώνει το τρόπαιο την τελευταία αγωνιστική.

Ο πανέξυπνος Σκωτσέζος είχε υποστηρίξει ότι οι αντίπαλες ομάδες δεν παλεύουν τόσο σκληρά όταν αντιμετωπίζουν τη Νιουκάστλ σε σχέση με τα παιχνίδια κόντρα στη Γιουνάιτεντ, προκαλώντας την έκρηξη του Κίγκαν.

«Εχω παραμείνει πολύ σιωπηλός, αλλά θα σου πω κάτι», ανέφερε απευθυνόμενος στον δημοσιογράφο που του έπαιρνε συνέντευξη. «Αυτός (σ.σ.: ο Φέργκιουσον) έπεσε στην υπόληψή μου όταν είπε ότι δεν απαντήσαμε σε αυτό. Παλεύουμε για τον τίτλο, και σου μιλάω ειλικρινά, θα το λατρέψω αν τους νικήσουμε, θα το λατρέψω!». Εντέλει, όμως, δεν τους νίκησε…


Μετά από αυτή την οδυνηρή (όπως εξελίχθηκε) απώλεια, η εξαιρετική ομάδα που είχε χτίσει ο Κίγκαν αποδομήθηκε και δεν σήκωσε πραγματικά κεφάλι μέχρι και πριν από λίγα χρόνια, έστω και αν παραμένει χωρίς πρωτάθλημα εδώ και… 99 χρόνια!

Εκείνη η απώλεια σημάδεψε την προπονητική καριέρα του «βασιλιά Κεβ», ο οποίος πέρασε για λίγο καιρό από το τιμόνι της Εθνικής Αγγλίας και, όταν αποχώρησε, υπήρξαν παίκτες όπως ο Ντέιβιντ Μπέκαμ που έκλαιγαν γιατί είχε καταφέρει να τους κερδίσει με την (σύντομη) παρουσία του.

Ενας από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που έμοιαζαν περισσότερο με σταρ της μουσικής (έβγαλε, μάλιστα, και δίσκο), πρωταγωνίστησε σε διαφημίσεις που τον έβαλαν σε όλα τα αγγλικά σπίτια, ήταν αγαπητός παντού, εκτός ίσως από μέρος του… σκληροπυρηνικού Λίβερπουλ και αποφάσισε, μετά μια δεύτερη θητεία στην αγαπημένη του Νιουκάστλ, να αποσυρθεί από την προπονητική σε ηλικία 57 ετών.

Το 1979 κυκλοφόρησε το single «Head Over Heels In Love» το οποίο έφτασε μέχρι το Νο 31 στα βρετανικά charts, ενώ γνώρισε και τεράστια επιτυχία στη Γερμανία, όπου τότε αγωνιζόταν στο Αμβούργο.