Η συγκινητική ιστορία που μοιράστηκε σήμερα ανήμερα των γενεθλίων του ο Δημήτρης Κουρέτας

Ανήμερα των γενεθλίων του σήμερα 2 Μαΐου και ο περιφερειάρχης Δημήτρης Κουρέτας μοιράστηκε με ανάρτησή του μια υπέροχη ιστορία από τα φοιτητικά του χρόνια:

"Γενέθλια σήμερα και ευχαριστώ όλους και όλες που στέλνουν μηνύματα. Τους ευχαριστώ ειλικρινά που με έχουν στο μυαλό τους . Με οποιοδήποτε τρόπο . 
Εγώ όμως θα σας πω μια αληθινή ιστορία που εκτυλίχθηκε στα γενέθλια μου το 1989. Πριν από 37 χρόνια. Είχα ολοκληρώσει την διατριβή μου στο ερευνητικό τμήμα του Θεαγένειου αντικαρκινικου Θεσσαλονίκης και είχα εξασφαλίσει και μια θέση στην Αμερική . Όμως εφόσον είχα τελειώσει η υποτροφία μου τελείωσε και έπρεπε να βρω χρήματα για τους επόμενους 3 μήνες . Καθόμουν λοιπόν στο γραφείο μου και κοιτούσα τον τοίχο. Ήταν απόγευμα . Μπαίνει ο διευθυντής καθηγητής Ορφέας Αντωνογλου και μου λέει ότι υπήρχε ένας φάκελος κάτω στο κουτί μου και να πάω να τον πάρω. Πάω κάτω στο ισόγειο και παίρνω τον φάκελο. Τον ανοίγω και βλέπω ότι η ελληνική εταιρεία για τον καρκίνο μου απένειμε έπαινο για μια δημοσιευμένη δουλειά μου και μαζί και 80.000 δρχ. Λέω στον Αντωνογλου : καλά γίνονται αυτά ; 
Ε ναι μου λέει , προφανώς σε είδαν στο συνέδριο τον Μάρτιο . 
Αυτές οι 80.000 ήταν ότι πρέπει για να βγω μέχρι να φύγω Βοστώνη το φθινόπωρο. Χαρούμενος έφυγα και πήγα να κεράσω την παρέα μου.
Όταν πέθανε ο Αντωνογλου το 2011 , με έβαλαν να πω τον επικήδειο τον οποίο θα αναρτήσω κάποια στιγμή . Με πλησιάζει ο Σάκης ο Παπαγεωργίου συνάδελφος και μου λέει :
Μην κλαίς γιατί ο Ορφέας δεν ήθελε να τον κλάψουμε . Πόσο σε αγαπούσε ρε Δημήτρη. Θυμάμαι όταν ήσουν στη Βοστώνη με έστελνε να πάρω την αθλητική ηχώ της Δευτέρας να στην στείλει στην Αμερική . Και εκείνο με τα χρήματα ρε παιδί μου; 
Ποια χρήματα ρε Σάκη ;
Εκείνο με τις 80.000 τότε. Ήμουν ταμίας στην εταιρεία και μας είχε πει ότι θα τα έβαζε αυτός αλλά  να μην το μάθεις  ποτέ. Τώρα όμως που δεν ζει στο λέω. 
Τι λες μωρέ του λέω; Τι λες ; Ο Ορφέας έβαλε τα χρήματα ; 
Ναι αλλά δεν το ήξερε κανείς μόνο εγώ .
Κάθε 2 Μαΐου λοιπόν εγώ δεν μπορώ να μην θυμηθώ. Και δεν μπορώ να γινόμουν κάτι λιγότερο από κείνον που σημάδεψε τη ζωή μου."