Ζήσης Αργυρόπουλος: Η Χημεία που δεν μαθαίνουμε...

Γράφει σε ανάρτησή του με τίτλο "η  Χημεία που δεν μαθαίνουμε..." για την τραγωδία στο εργοστάσιο Βιολάντα τν Τρικάλων:

Πριν πολλά χρόνια, στην Εθνική οδό, κοντά στα Καμμένα Βούρλα, ένας τροχονόμος σταμάτησε ένα βυτιοφόρο που μετέφερε προπάνιο, για έλεγχο. Πρώτο λάθος: το σημείο δεν ήταν το κατάλληλο, γιατί η ορατότητα ήταν μικρή, λόγω στροφής. Πάνω στο βυτιοφόρο επέπεσε μα ταχύτητα ένα φορτηγάκι από πίσω και ο κρουνός άνοιξε. Ο τροχονόμος παρέμεινε στη θέση του και κάλεσε την Πυροσβεστική. Τι έπρεπε να κάνει; Να ενημερώσει την Τροχαία για το συμβάν κι αυτή να αποκλείσει το δρόμο, δύο χιλιόμετρα εκατέρωθεν! Ο οδηγός του βυτιοφόρου, ξέροντας ποιον διάολο κουβαλούσε, το - βάλε στα πόδια. Αλλά δεν στάθηκε τυχερός! Στα 400 μέτρα μακρυά, τον βρήκε λαμαρίνα από την έκρηξη και τον σκότωσε! 
Δεύτερο λάθος: η Πυροσβεστική έστειλε δύο νέα παιδιά πυροσβέστες στον τόπο της σύγκρουσης να παλέψουν με το θεριό που λέγεται προπάνιο, δηλ. τα έστειλε σε σίγουρο θάνατο! Κι έτσι εγινε...
   Τι έπρεπε να έχουν διδαχτεί όλοι αυτοί; Τη στοιχειώδη Οργανική Χημεία του γυμνασίου και κυρίως τις ιδιότητες όλων αυτών των υλικών που είναι κακοί υπηρέτες όταν τους αγνοείς! Πολλές φορές, με ρωτούσαν οι γονείς των παιδιών που δίδασκα: " τι τη χρειάζεται τη Χημεία το παιδί μου, αφού θα σπουδάσει πχ οικονομολόγος;"
  Μ- αυτή το λογική πορευτηκαμε ολόκληρες δεκαετίες και βγάλαμε επιστήμονες μονοδιαστατους, με ανάπηρη - ανεπαρκή σκέψη και καμαρώναμε γι- αυτό, αφού μας γοήτευε ο όρος " εξειδίκευση". Απωλεσαμε, όμως, την επιστήμη της καθημερινότητάς μας και τη σοφία της γενικής γνώσης που ποτέ, μα ποτέ δεν πήγε χαμένη!
  Πολύ τραγικό αυτό που συνέβη το πρωί της Δευτέρας στα Τρίκαλα! Χάθηκαν πέντε αθώες κι ανυποψίαστες νέες γυναίκες, μάνες μικρών παιδιών! Γιατί, ίσως, κάποιοι πήραν αψηφιστα τις αναφορές για μυρωδιές που υπήρχαν στο χώρο εργασίας! Γιατί αυτό που λέμε λήψη μέτρων απέναντι σ- αυτό που ονομάζουμε διαχείριση επικίνδυνων υλικών, απαιτεί καμία φορά να γίνεσαι υποχόνδριος, να εξετάζεις ακόμα και το πιο ευφάνταστο σενάριο και να στηλωνεις τα πόδια σου, μέχρι να μπει στη λογική του Σχεδίου Διαχείρισης που καταρτίζεις!
   Αλλιώς, κι η ζωή καμιά φορά σου τα φέρνει εκεί που δε θες, εκεί που δεν προβλεψες! Κι ύστερα θερίζεις θανατικό! Γιατί; Γιατί τις πιο πολλές φορές δεν καταρτίζεις Σχέδιο Διαχείρισης Κρίσης αλλά Σχέδιο Διαχείρισης ευσεβών πόθων. Και πας ήσυχος για ύπνο, πιστεύοντας ότι τα χειρότερα δε θα συμβούν σε σένα.