Γιατί η Αθήνα θέλει να φύγει ως καλλιέργεια το βαμβάκι από τη Θεσσαλία και τη χώρα

Εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες θα έχετε παρατηρήσει ότι όταν κυβερνητικά σχήματα ή δημοσιεύματα του αθηναϊκού τύπου αναφέρονται στο βαμβάκι υπάρχει μια απέχθεια και μια στοχευμένη κατασυκοφάντηση του τύπου είναι υδροβόρο, είναι ασύμφορη καλλιέργεια, βάλτε σουσάμι αντί βαμβακι ή παλιότερα με το Στέφανο Τζουμάκα στο τιμόνι του υπουργείου Γεωργίας "βάλτε καρπούζια"....

 Η αιτία είναι απλή:

 Το πολιτικό σύστημα της χώρας που παραμένει αυτοαναφορικά αθηνοκεντρικό έχει κατανοήσει πως οι μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις έρχονται τις χρονιές που είναι χαμηλές οι τιμές του βαμβακιού και με δεδομένο ότι προξενούν- όταν είναι πολυήμερες - και ζημιά στην εθνική οικονομία και ιδιαίτερα στις εξαγωγές προϊόντων θεωρούν καλό  να εξοβελιστεί η βαμβακοκαλλιέργεια που για τη Θεσσαλία είναι πηγή πλούτου.

Υπολογίστηκε μάλιστα από την ΕΣΕΕ (την Ένωση του Ελληνικού Εμπορίου του κ. Κορκίδη)  ότι  σε αυτές τις κινητοποιήσεις που βαίνουν προς την 50η ημέρα η ζημιά είναι περίπου 60 εκατομμύρια ευρώ ημερησίως, άρα έχουμε φτάσει αισίως στα 3 δις ευρώ, σε απώλειες που σχετίζονται με τις καθυστερήσεις σε εισαγωγές πρώτων υλών για τις βιομηχανίες και στα προβλήματα στις εξαγωγές. 

Προφανώς δεν κατανοούν στην Αθήνα ότι αν φύγει το βαμβάκι, που έχει και μια σημαντική στήριξη από επιδοτήσεις, τότε τα μπλόκα θα είναι πολύ πιο ισχυρά και επαναλαμβανόμενα γιατί και στις υπόλοιπες καλλιέργειες πχ σιτηρά καλαμπόκι, αύριο μεθαύριο στα φρούτα και το ρύζι λόγω Mercosur, τα προβλήματα στο εισόδημα των αγροτών θα είναι ακόμη μεγαλύτερα...

Και με δεδομένο ότι ειδικά για τη Θεσσαλία δεν έχουν επεξεργαστεί και δεν έχουν θέσει σε εφαρμογή υλοποιήσιμο σχέδιο για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας βολεύει όλο το ανάθεμα να πέσει στο βαμβάκι που είναι και από τις λιγότερο υδροβόρες εαρινές ποτιστικές καλλιέργειας σε σχέση για παράδειγμα με το καλαμπόκι ή τη βιομηχανική ντομάτα.

Τούτων δοθέντων απαιτείται ουσιαστική δουλειά σε επίπεδο και επικοινωνίας αλλά και τεκμηρίωσης από την πλευρά των φορέων της Θεσσαλίας, για να πειστεί το λεγόμενο αθηνοκεντρικό κράτος, ότι το πρόβλημα δεν είναι το βαμβάκι, αλλά τα γενικότερα αδιέξοδα στη γεωργία αλλά και τη βιομηχανία που καθιστούν μη ανταγωνιστικά τα ελληνικά παραγόμενα προϊόντα, όπως για παράδειγμα το κόστος της ενέργειας που παραμένει ψηλά σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τον ειδικό φόρο κατανάλωσης ενέργειας, κάτι που επισημαίνει και ο σύνδεσμός εξαγωγέων Βορείου Ελλάδας