Όταν καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός από τα μπλόκα τα προβλήματα θα είναι πάλι εδώ

Όταν καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός από τα μπλόκα τα προβλήματα θα είναι πάλι εδώ

Ανεξαρτήτως το πως θα καταλήξουν οι κινητοποιήσεις μετά και τη συνάντηση του πρωθυπουργού και με εκπροσώπους της πανελλαδικής των μπλόκων και πότε  και ποια κόμματα θα καρπωθούν σε ψήφους την πρωτοφανή αντίδραση στην ελληνική περιφέρεια, τα προβλήματα θα παραμείνουν στον πρωτογενή τομέα.
Και στα δύσκολα προβλήματα όπως οι επιπτώσεις της συμφωνίας Mercosur, ή οι αυριανές επιπτώσεις από μια πιθανή ένταξη της Ουκρανίας στην Ε.Ε., ή η κλιματική αλλαγή και ο ανταγωνισμός από βορειότερες χώρες που δεν ήταν δυνατόν στο παρελθόν να καλλιεργούν τα ίδια προϊόντα με την Ελλάδα αλλά πλέον  μπορούν, απαιτείται σχέδιο και διακομματική συναίνεση.

 Ειδικά για τη Θεσσαλία αυτό είναι ζητούμενο για πάνω από μια δεκαετία λόγω της λειψυδρίας και της ερημοποίησης του κάμπου. Το να συζητήσουν όλα τα κόμματα και να συμφωνήσουν τι θα γίνει με τα μεσαία φράγματα ή τα ημιτελή έργα του Αχελώου για παράδειγμα παραμένει διακαής πόθος των Θεσσαλών αγροτών και όχι μόνο. Αν θα ολοκληρωθούν ή αν θα γκρεμιστούν το φράγμα της Συκιάς και η σήραγγα της Δρακότρυπας παραμένει ακόμη ζητούμενο. Το έκαναν τα κόμματα στην Πορτογαλία πριν δυο δεκαετίες όπου κάλεσαν και το Ανώτατο δικαστήριο της χώρας (το ΣτΕ) και δεσμεύτηκαν ότι θα προχωρήσουν τα μεγάλα υδροηλεκτρικά-αρδευτικά  φράγματα στον Τάγο.
Κι έτσι παρέχουν φθηνό «πράσινο» ρεύμα σε όλη την Ιβηρική χερσόνησο και αρδεύουν και τα χωράφια τους. 
Καλό θα ήταν στη συνάντηση που θα έχει η πανελλαδική των μπλόκων με τον πρωθυπουργό τη Δευτέρα στ Μαξίμου, οι εκπρόσωποι των μπλόκων της Θεσσαλίας να θυμίσουν τις δεσμεύσεις του μετά τις θεομηνίες Ιανό και Ντάνιελ για την ολοκλήρωση των έργων του Αχελώου και το χρονοδιάγραμμα για τα μεσαία φράγματα (Μουζάκι, Σκοπιά στον Ενιπέα, Πύλη).

Μια διακομματική  επιτροπή για το αγροτικό  θα έπρεπε να συζητήσει καλώντας και τους «σοφούς» αλλά και τους συνεταιρισμούς και τις ομάδες παραγωγών για το ποια κατεύθυνση θα δώσουμε στη γεωργία. 
Θα παράγουμε μόνο προϊόντα delicatessen αφού δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε τα φθηνότερα από τη Λατινική Αμερική; Θα μειώσουμε το κόστος παραγωγής δίνοντας κατά προτεραιότητα δωρεάν ρεύμα με μικρά φωτοβολταϊκά, σε πομόνες, στάβλους και θερμοκήπια, ώστε να είμαστε ανταγωνιστικοί και αυτάρκεις και να μην εξαρτόμαστε από εισαγωγές στην παραγωγή βασικών διατροφικών προϊόντων;
Θα ενισχύσουμε την εμπορική διπλωματία για προώθηση εξαγωγών όπως κάνουν οι περισσότερες χώρες της Ε.Ε.; Όλα αυτά απαιτούν εθνικό στρατηγικό σχέδιο και διακομματική συναίνεση

Αυτή την διακομματική συναίνεση δεν την είδαμε ούτε στα μπλόκα όπου οι αγρότες αρκετές φορές διαχώρισαν τη θέση τους με βάση την κομματική τους προέλευση. Αλλά αυτό είναι φυσιολογικό. Σε κάθε διεκδίκηση υπάρχουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης από πίσω που στηρίζουν τους απεργούς. 
Εκείνο που δεν είναι αποδεκτό πλέον από την κοινωνία, είναι η μικροκομματική εκμετάλλευση από όλους και από την κυβέρνηση της εξέγερσης ενός ευαίσθητου και παραγωγικού τμήματος της κοινωνίας. 

 Η κοινωνία πλέον τον έχει ξεπεράσει αυτό τον θίασο του παραλόγου που αδυνατεί να συνεννοηθεί για τα αυτονόητα , δηλαδή κάποιες εθνικές «κόκκινες γραμμές» όχι μόνο στη γεωργία, αλλά και στα εθνικά θέματα,, την άμυνα, την παιδεία και την υγεία...
 Οι πολίτες ζητούν λύσεις για την ακρίβεια, στήριξη της ελληνικής περιφέρειας που συρρικνώνεται πληθυσμιακά, δουλειές που θα καλύπτουν το αυξημένο κόστος επιβίωσης και ένα παραγωγικό μοντέλο στη χώρα που θα της δίνει προοπτική και δεν θα τη βυθίσει και πάλι σε κρίση χρέους...
 Αυτές τις λύσεις έπρεπε το πολιτικό μα σύστημα να τις έχει βρει χθες…