Γιατί η συμφωνία Mercosur μας θέτει προ των ευθυνών για χάραξη εθνικής αγροτικής στρατηγικής

Η αντίληψη που έχει περάσει στην κοινή γνώμη και ιδιαίτερα στις τάξεις των αγροτών της χώρας είναι ότι η συμφωνία Mercosur που εγκρίθηκε χθες από την πλειοψηφία των μελών της Ένωσης είναι επιζήμια για τη χώρα και το μέλλον της γεωργίας.

Μπορεί η χώρα μην έχοντας καταφέρει να δημιουργήσει τις κατάλληλες συμμαχίες το λεγόμενο «μπλοκ μειοψηφίας» (minority block) να μην είχε τη δυνατότητα να την μπλοκάρει ή να πήρε κάποια ανταλλάγματα προστασίας για τα αγροτικά μας προϊόντα , όπως για τη φέτα τα λάδι κ.λ.π. ή κάποιοι να θεωρούν ότι δεν θίγονται οι συναλλαγές μας γιατί είναι πενιχρές με Βραζιλία και Αργεντινή, αλλά αυτή είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι η χώρα σταδιακά θα χάσει αγορές φρούτων και λαχανικών όπως αυτή της Γερμανίας για παράδειγμα καθώς εκεί θα επικρατήσουν τα πολύ φθηνότερα που θα εισάγονται χωρίς δασμούς από τις συγκεκριμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Και φυσικά τα 300 εκατομμύρια καταναλωτές της Λατινικής Αμερικής έχουν δεν έχουν τη μισή αγοραστική δύναμη από τα 150 εκατομμύρια καταναλωτών της Γερμανία και της Γαλλίας όπου κατευθύνονται κυρίως τα φρούτα μας, άρα οι μεγάλοι χαμένοι αυτής της συμφωνίας φαίνεται ότι θα είναι οι δενδροκαλλιεργητές

Πέραν αυτής της συμφωνίας όμως η χώρα αλλά και η Ευρώπη πρέπει να οριοθετήσουν τους στόχους βιώσιμης ανάπτυξης για τις επόμενες δεκαετίες και να αιτιολογήσουν αν αυτές οι θυσίες αρκούν για να αυξηθούν οι εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων του Βορρά των οποίων οι οικονομίες είναι σε ύφεση. Γιατί ας μη γελιόμαστε όσο και να ομφαλοσκοπούμε και να θεωρούμε ότι με πράξεις ηρωικές θα εναντιωθούμε στις συμφωνίες των ισχυρών της Ευρώπης η αλήθεια είναι ότι αυτές δεν εξυπηρετούν τα εθνικά μας συμφέροντα. Πάρτε για παράδειγμα την ΚΟΑ της Ζάχαρης όταν ο μακαρίτης ο τότε υπουργός Γεωργίας Βαγγέλης Μπασιάκος το 2006 έμεινε μόνος θεωρώντας ότι έχει πετύχει το Minority block και τελικά όλοι οι άλλοι πήραν ανταλλάγματα και η χώρα έκλεισε σταδιακά τα εργοστάσια ζάχαρης και ο θεσσαλικός κάμπος έχασε μια βασική εναλλακτική καλλιέργεια τα σακχαρότευτλα διά παντός.

Προφανώς λοιπόν λείπει πρώτιστα ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο μια συνέχεια στην αγροτική πολιτική που δεν θα πρέπει να αλλάζει όταν κάθε έναν χρόνο σχεδόν αλλάζει και ο υπουργός Αγροτική Ανάπτυξης, μια εθνική συνεννόηση δηλαδή που δεν υπάρχει ούτως ή άλλως και για άλλους σημαντικούς τομείς όπως για την εξωτερική πολιτική, την άμυνα , την παιδεία ή την Υγεία.

Και βέβαια αυτός ο σχεδιασμός και το αφήγημα λείπει και από την ίδια την Ευρώπη και τους ηγέτες της που άγονται και φέρονται από τα διάφορα ισχυρά λόμπι που αυτά αποφασίζουν για το μέλλον της και ένα από τα πιο ισχυρά είναι εκείνο των αυτοκινητοβιομηχανιών.

Η αγροτική μας οικονομία για παράδειγμα πρέπει να επαναπροσδιορίσει τους στόχους της. Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής είναι γνωστό ότι παράγουν Γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα η Ελλάδα όχι. Αυτό θα πρέπει να είναι το ατού μας για να παραμείνουμε στις απαιτητικές ευρωπαϊκές αγορές, αλλά μια τέτοια προσπάθεια απαιτεί υποστήριξη στο marketing των προϊόντων μας και στο branding.

Η Ιταλία για παράδειγμα ανακαλύπτει το βαμβάκι για τα δικά της κλωστήρια και επιχειρεί να το καλλιεργήσει ποντάροντας στο ότι είναι μη γενετικά τροποποιημένο. Οι δικοί μας εγχώριοι εκκοκκιστές και κλώστες πόσο το προώθησαν αυτό;

Πήραν ποτέ την προστιθέμενη αξία από τη μη γενετικά τροποποιημένη βαμβακόπιτα που ως ζωοτροφή μπορεί να είναι περιζήτητη τώρα που θα κατακλυστούμε από μεταλλαγμένη βραζιλιάνικη σόγια; Εννοείται φυσικά ότι από τη φθηνή Βραζιλιάνικη σόγια θα πληγεί και το καλαμπόκι που προορίζεται για ζωοτροφή

Τώρα που τα κλωστήρια της γειτονικής Τουρκίας έχουν κατακλυστεί από Βραζιλιάνικο μεταλλαγμένο βαμβάκι και για το εγχώριο σύσπορο και εκκοκκισμένο οι τιμές έχουν καταβαραθρωθεί, οφείλουμε να ψαχτούμε.

Κάθε κρίση γεννά και ευκαιρίες αρκεί να μπορεί να τις εκμεταλλευτεί αυτός που έχει σχέδιο και όραμα και δεν αναλώνεται σε μικροκομματικές αψιμαχίες τύπου ποιός ψήφισε τι και αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε δεχτεί πιο μπροστά τη συμφωνία ή όχι . Όλα αυτά μικρή αξία έχουν για το σημερινό οικονομικό αποτέλεσμα. Και αν το πολιτικό σύστημα της Αθήνας αδιαφορεί για το θεσσαλικό βαμβάκι και την τύχη των εγχώριων φρούτων και λαχανικών, ας αναληφθεί μια πρωτοβουλία σε επίπεδο περιφερείας ή συνεταιρισμών ή διεπαγγελματικών για να εκμεταλλευτούμε τα όποια συγκριτικά πλεονεκτήματα έχουμε διαφημίζοντάς τα και προωθώντας τα στις ξένες αγορές.

Ας υπηρετήσουμε επιτέλους μακριά από μικροκομματικές αντιλήψεις ένα εθνικό σχέδιο για την ελληνική ύπαιθρο και γεωργία, ας θέσουμε τις «κόκκινες γραμμές» μας στην Ευρώπη και όταν αυτές κινδυνεύουν να παραβιαστούν ας δημιουργούμε εκείνες τις συμμαχίες που είναι απαραίτητες για να το αποτρέπουμε.

Το «να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα» εκ των υστέρων δεν ωφελεί τους αγρότες, την ελληνική περιφέρεια, την εθνική οικονομία εντέλει.

Άλλο να θέλεις να «πουλήσεις Ελλάδα» κι άλλο να την ξεπουλήσεις…

«Ν.Α.»