Μια στάση στο καφενείο της Μαρίας στο Ματσούκι Τζουμέρκων -Σημείο αναφοράς για τους κατοίκους του χωριού

Το καταφύγιο του χειμώνα

Στο κέντρο του χώρου, μια επιβλητική καφέ σόμπα τραβά αμέσως την προσοχή. «Είναι ο θησαυρός μας τον χειμώνα», εξηγεί η Μαρία, σηκώνοντας για λίγο το βλέμμα της από τα καρύδια. «Όταν χιονίζει και το θερμόμετρο πέφτει κάτω από το μηδέν, αυτή η σόμπα κρατάει το μαγαζί ζεστό. Γίνεται το καταφύγιο του χωριού τις κρύες μέρες».

Τα απαραίτητα της καθημερινότητας

Γύρω μας, τα ράφια του παντοπωλείου είναι οργανωμένα με μια λιτή αλλά ουσιαστική λογική. «Δεν έχουμε πολλά πράγματα», παραδέχεται η Μαρία, «αλλά έχουμε ό,τι χρειάζεται κανείς για να τα βγάλει πέρα εδώ πάνω. Ειδικά τον χειμώνα, που καμιά φορά το χιόνι μας αποκλείει για μέρες».

Πρωινές στιγμές στο καφενείο

Σε μια γωνιά, ένας κάτοικος απολαμβάνει το πρωινό του τσίπουρο. Το ποτήρι του αντανακλά το φως του ήλιου, δημιουργώντας μικρές φωτεινές λίμνες στο τραπέζι. Η παρουσία του είναι διακριτική αλλά οικεία, σαν να αποτελεί κι αυτός μέρος του χώρου.

Μνήμες από τα παλιά

«Εδώ γεννήθηκα», αρχίζει να μας διηγείται η Μαρία, καθώς τα επιδέξια δάχτυλά της συνεχίζουν να καθαρίζουν καρύδια. «Τα παιδικά μου χρόνια ήταν μοιρασμένα ανάμεσα στο Ματσούκι και το Αγρίνιο. Έξι μήνες εδώ, έξι μήνες εκεί. Έτσι ήταν τότε η ζωή για πολλές οικογένειες του χωριού. Το καλοκαίρι ανεβαίναμε στο βουνό, τον χειμώνα κατεβαίναμε στα πεδινά».

Η απόφαση της επιστροφής

Σταματά για λίγο και το βλέμμα της ταξιδεύει έξω από τη τζαμαρία, προς τις βουνοκορφές. «Το ’96, μετά το γάμο μου με τον Σταύρο, πήραμε τη μεγάλη απόφαση. Είπαμε να μείνουμε μόνιμα εδώ, να κρατήσουμε το χωριό ζωντανό. Δεν ήταν εύκολο, αλλά δεν το μετανιώσαμε ποτέ». Χαμογελά καθώς προσθέτει: «Ο Σταύρος λείπει τώρα στην Κέρκυρα, επισκέπτεται την κόρη μας που διορίστηκε εκεί δασκάλα. Είμαστε περήφανοι που κατάφερε να σπουδάσει και να κάνει αυτό που αγαπά. Επιστρέφοντας θα περάσει από τον γιό μας που είναι στα Γιάννενα και μετά θα έρθει».