Ο συγκινητικός αποχαιρετισμός του Γιώργου Τράντα για την απώλεια του συναδέλφου του Βασίλη Αθάνατου

Τι κακό τώρα τελευταία να γράφω αποχαιρετισμούς!

Σήμερα αποχαιρετώ ένα καλό παιδί. Έναν από εκείνους τους ανθρώπους που όταν τους συναντούσες, ο κόσμος γινόταν λίγο πιο ζεστός και χαμογελαστός.

Παιδί μεταναστών στη Γερμανία, κουβαλούσε μέσα του την ανησυχία του ξενιτεμένου αλλά και την αισιοδοξία εκείνου που δεν σταματά να ονειρεύεται. Συναντηθήκαμε στον "Ημερήσιο Κήρυκα", εκεί που τα πάθη και οι ιστορίες γίνονταν λέξεις. Του εμπιστεύτηκα το αστυνομικό ρεπορτάζ όταν αποχώρησα από την καθημερινή έκδοση - και το κουβάλησε με υπευθυνότητα, όπως κουβαλούσε όλα του τα βάρη.

Διατηρήσαμε επαφές. Εκείνες τις επαφές που δεν χρειάζονται λόγια πολλά, μόνο ειλικρίνεια.

Ατύχησε στον γάμο του - μια πληγή που δεν κλείνει εύκολα. Αλλά παρέμεινε πατέρας με αγάπη στα παιδιά του και ιδιαίτερα στη μικρότερη κόρη του.

Εγκατέλειψε σταδιακά τη δημοσιογραφία - την άφησε πίσω όπως αφήνεις έναν παλιό έρωτα που δεν κατάφερε ποτέ να σε χορτάσει. Ασχολήθηκε με την προώθηση προϊόντων στην Αθήνα, αλλά αυτό που πραγματικά προωθούσε ήταν η αισιοδοξία του, το χαμόγελό του.

Χαιρόταν τη συζήτησή μας. Κάθε φορά που μιλούσαμε, ένιωθες ότι σου χάριζε κάτι - χρόνο, προσοχή, αγάπη.

Έφυγε νωρίς. Πάρα πολύ νωρίς. Μόλις 53 χρονών - μια ηλικία που αρχίζεις να καταλαβαίνεις γιατί αξίζει να ζεις.

Κρίμα. Καλό σου ταξίδι, φίλε μου.