Η απόλυτη καλτ ελληνική ταινία του Δεκαπενταύγουστου βαθμολογήθηκε με 0 και έκοψε σκάρτα 4.000 εισιτήρια

Ναι, ναι και πάλι ναι. Το Τσίου ήταν, είναι και θα είναι το ετήσιο καλτ προσκύνημα κάθε Δεκαπενταύγουστου. Μια underground ταινία που δεν θα σταματήσει ποτέ να αρέσει, ακριβώς λόγω της αυθεντικότητας και της αλήθειας που κομίζει. Διαχρονικές ατάκες που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά από τους φαν, μία αίσθηση οικειότητας και ζεστασιάς στην καρδιά που μόνο σαν αγαπάς κάτι, γεννάται.

Σήμερα άπαντες παραδέχονται την αξία της ταινίας, κατανοούν ακριβώς τι ήταν αυτό που την έκανε τόσο ξεχωριστή. Δεν ήταν πάντα έτσι. Στην αρχή, το Τσίου πέρασε πολύ… δύσκολα. Οι κριτικοί το έθαψαν. Απολύτως ενδεικτικό του πόσο, το σχόλιο του Δημήτρη Δανίκα. «Μπορεί να αποδειχθεί ταλέντο, μπορεί η πρώτη του ταινία να τον αδικεί (σ.σ.: τον Μάκη Παπαδημητράτο), μπορεί, μπορεί. Μακάρι και από το στόμα μου στου Θεού τ’ αυτί. Εγώ αυτό που προσέλαβα είναι μια ψηφιακή μηχανή, μερικοί φίλοι, δύο τηλέφωνα και μερικά δωμάτια και επί μιάμιση ώρα η τζουρα, της τζούρας, ω χαβαλέ!», έγραψε, βαθμολογώντας με 0 (!) την ταινία, «αλλά 10 ως καφενείο», ως ειρωνικά συμπλήρωσε.

Αλλά ούτε και το κοινό στήριξε την ταινία στις αίθουσες. Με το ζόρι να κόπηκαν 4.000 εισιτήρια. Μόνο που γι’ αυτό υπήρχε μια πολύ καλή εξήγηση και ταυτόχρονα μια απίστευτα δυναμική διαδικασία. Το Τσίου είχε διαρρεύσει στο διαδίκτυο πριν παιχτεί στα σινεμά και είχε διαδοθεί φουλ από στόμα σε στόμα, από υπολογιστή σε υπολογιστή. Φτάνοντας σύντομα να γίνει ένα μίνι ιντερνετικό φαινόμενο. Μέσα από την πειρατεία και την παράνομη διακίνηση κατάφερε να ξεπεράσει τα 1.000.000 views στο google videos, το 2005 όλα αυτά παρακαλώ, όταν το viral ήταν άγνωστη λέξη. Από εκεί και πέρα όλα πήραν το δρόμο τους, ενώ τα χρόνια «γέρασαν» ακόμα πιο όμορφα την ταινία.

Κυκλοφορούσε κάποτε μια φήμη πως ήταν ο Μάκης Παπαδημητράτος που «έσπασε» το δημιούργημά του, online. Κάτι πάντως που ο ίδιος έχει διαψεύσει. Ποτέ συνεπώς δεν μαθεύτηκε ποιος και πώς το έκανε, αν το καλοσκεφτούμε πάντως, αυτό ήταν η «σωτηρία» του Τσίου, το πρώτο βήμα για να αποκτήσει το τρέχον θρυλικό status. Διόλου άσχημα αν αναλογιστούμε πως μιλάμε ενδεχομένως για την πιο low budget ταινία μεγάλου μήκους που έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα, με κόστος κάτω από 1000 ευρώ. Αν επίσης σου πούμε πως ο Ρένος Χαραλαμπίδης, που συμμετείχε τότε σε τηλεταινία μαζί με τον Μάκη Παπαδημητράτο, είχε προσπαθήσει επανειλημμένως να τον πείσει να μην προχωρήσει το εγχείρημα αφού «μόνο κωμωδία δεν είναι μια ιστορία για ένα πρεζάκι που ψάχνει τη δόση του».

Να όμως που ένα σωρό κόσμος, κάθε Δεκαπενταύγουστο, δεν παύει να αναζητάει τη… δόση του από Τσίου. Γιατί, τελικά, η αρχή δεν είναι πάντα το ήμισυ του παντός και δεν υπάρχει μόνο μια συνταγή επιτυχίας. Παρά μόνο ίσως το εξής: Πως πρέπει να «μπολιάζεις» με αγάπη ό,τι κάνεις. Καλή ώρα.