Ανάγκη για οργανωμένο σχέδιο αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής στο θεσσαλικό κάμπο

«Σαν να ’χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καϋμοί του κόσμου» (Αλ. Παπαδιαμάντης, Μοιρολόγι της φώκιας)

Η ρήση αυτή του Σκιαθίτη «κοσμοκαλόγερου» ταιριάζει απόλυτα στα όσα βιώνουν αγρότες και κτηνοτρόφοι του τελευταίους 11 μήνες στο θεσσαλικό κάμπο.
Μετά τις καταστροφικές θεομηνίες του περασμένου φθινοπώρου, ήρθε η λειψυδρία και η ξηρασία και στη συνέχεια η πανώλη των αιγοπροβάτων, με τη θανάτωση μέχρι στιγμής χιλιάδων ζώων, ενώ το εθνικό μας προϊόν η φέτα απειλείται με εξαφάνιση στην καρδιά της παραγωγής του. 
Καλλιέργειες καταστρέφονται από τον πρωτοφανή σε διάρκεια φετινό καύσωνα, στον κάμπο σε ποτάμια και κανάλια «βγαίνουν καραμπίνες» για το υπερπολύτιμο αρδευτικό νερό, καθώς πολλές καλλιέργειες λόγω και των επανασπορών στο βαμβάκι έχουν οψιμήσει και θα χρειαστούν πότισμα ακόμη και μέσα στο Σεπτέμβρη. Οι τιμές των προϊόντων κατρακυλούν σε επίπεδα κάτω από το κόστος παραγωγής και την αρχική σύγχυση και το θυμό στον αγροτικό κόσμο τη διαδέχονται η απόγνωση και η απελπισία που στο τέλος οδηγούν σε παραίτηση…

 Οι αγρότες βιώνουν επίσης τον εφιάλτη της επιστροφής της επιδότησης στο ηλεκτρικό ρεύμα με απειλή μάλιστα διακοπής της παροχής, αν δεν εξοφληθεί άμεσα κι ενώ κάτι τέτοιο στην πιο κρίσιμη φάση της αρδευτικής περιόδου θα τους θέσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά εκτός παραγωγικής διαδικασίας.
 Και ήρθε και η πληρωμή της εξόφλησης του ΕΛΓΑ για να ανατρέψει υπολογισμούς και προγραμματισμούς σε χιλιάδες αγροτικά νοικοκυριά καθώς τα χρήματα ήταν κατώτερα του αναμενομένου, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν  με εγκατάλειψη και ερήμωση τα χωριά στον πιο παραγωγικό κάμπο της χώρας.
 Εδώ όπου παράγεται το 40% της φέτας, το 35% του βαμβακιού, το 40% των σιτηρών και το 30% των ζωοτροφών, ο κίνδυνος είναι άμεσος για κατάρρευση της τοπικής οικονομίας  αν δεν υπάρξουν νέα γενναία μέτρα στήριξης καθώς η έλλειψη ρευστότητας είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Το ενδεχόμενο ύπαρξης ενός προγράμματος de minimis για στήριξη σε βασικές καλλιέργειες είναι εφικτό και διεκδικήσιμο, πριν οδηγηθούμε σε κοινωνική έκρηξη στον κάμπο, καθώς για πρώτη φορά οι απογοητευμένοι αγρότες συζητούν ακόμη και για καλοκαιρινά μπλόκα!

Αγρότες και κτηνοτρόφοι που άντεξαν στα χρόνια των μνημονίων βλέπουν τώρα να καταστρέφονται οικονομικά λόγω της κλιματικής αλλαγής με την πολιτεία να αδυνατεί να κάνει τα ελάχιστα για να τους προστατεύσει και αυτό είναι ικανό να τους οδηγήσει σε ακραίες συμπεριφορές.
Χθες ανακοινώθηκαν οι βάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ της χώρας. Η ίδρυση όμως ενός πανεπιστημιακού τμήματος που θα προσφέρει τα μέγιστα στην έρευνα, με αντικείμενο σπουδών τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στην αγροτική οικονομία θα μπορούσε να είναι η απαρχή για την ανάταξη του θεσσαλικού κάμπου. Οι υποδομές υπάρχουν και η ευκαιρία είναι μοναδική, αν θέλει πράγματι η πολιτεία να βοηθήσει αυτό τον τόπο και να μην τον καταστήσει βορρά για πλουτισμό επιτήδειων
 Οι σπουδές μάλιστα θα ήταν επί του πεδίου (in vivo), με έρευνα στην υφαλμύρωση στα παρακάρλια, τη διάβρωση στα επικλινή χωράφια λόγω των βίαιων πλημμυρών, τη λειψυδρία και την ερημοποίηση που συντελείται με γεωμετρική πρόοδο τα τελευταία χρόνια στο θεσσαλικό κάμπο, την ανάταξη των πλημμυρισμένων και μπαζωμένων από φερτά υλικά χωραφιών, Το τμήμα αυτό θα μπορούσε να εστιάσει στις αβελτηρίες και τη χρονοβόρα και φθοροποιό γραφειοκρατία που «φρενάρει» τις εξελίξεις και βυθίζει τον τόπο στις δυνάμεις της αδράνειας. 

 Να ανατρέψει κρατούσες αντιλήψεις στις αστικές ελίτ που θεωρούν ότι η μεταφορά νερού σε έναν κάμπο όπου υπάρχει τεράστιο έλλειμμα καταστρέφει ενώ επί της ουσίας προστατεύει το περιβάλλον και τη βιώσιμη και αειφόρο ανάπτυξη.
Οι αγρότες μας που βλέπουν δημητριακά, όσπρια, αμπέλια, μποστάνια με καρπούζια και πεπόνια, δέντρα να έχουν «καεί» από τους παρατεταμένους καύσωνες  ή τη λειψυδρία  και τους ήπιους χειμώνες περιμένουν από την επιστημονική κοινότητα  να τους προτείνει λύσεις πριν την οριστική τους χρεοκοπία.
 Η Θεσσαλία μπορεί να καταστεί ξανά ο ευλογημένος τόπος παραγωγής τροφίμων και να εξισορροπήσει το ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο εισαγωγών- εξαγωγών, αρκεί να υπάρξει πολιτική βούληση για ένα οργανωμένο σχέδιο που θα εξυπηρετεί αυτές τις ανάγκες και όχι των εύκολο πλουτισμό ημετέρων που έρχονται να εκμεταλλευτούν την κρίση στο θεσσαλικό κάμπο.
 Το «περιβόλι της Ευρώπης» θα πρέπει να εξακολουθήσει να παράγει πλούτο για τη χώρα και να επιλύει τις επισιτιστικές της ανάγκες , διαφορετικά αυτός ο τόπος δεν έχει μέλλον.