Η μέση λύση των κοντέινερ και ανησυχία για το «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού»

Η συζήτηση γύρω από τις αποκαταστάσεις των ζημιών και την κατασκευή νέων οικιών θα μας απασχολεί για ένα μακρύ διάστημα, μέχρι έως ότου οι πληγέντες του Νομού αποζημιωθούν δίκαια και όσο το δυνατόν ταχύτερα.

Εστιάζουμε κυρίως στις διαδικασίες αποζημίωσης, οι οποίες χρειάζεται να συνοδεύονται από ταχύτητα, ευελιξία, αλλά και αποφυγή γραφειοκρατικών εμποδίων με απώτερο σκοπό την επαναφορά μιας στοιχειώδους ομαλότητας στις ζωές των ατόμων.

Τα μηνύματα όμως, που έρχονται εδώ και χρόνια από τις σεισμόπληκτες περιοχές του Δαμασίου Λάρισας και του Αρκαλοχωρίου Ηρακλείου, μαρτυρούν μια εικόνα διαρκούς εσωστρέφειας, προβληματισμού και απόγνωσης.

Συγκεκριμένα, κυριαρχεί το αίσθημα εγκατάλειψης, καθώς έχουν περάσει πάνω από 2,5 χρόνια από τους σεισμούς στο Δαμάσι (6,3 Ρίχτερ) και στο Αρκαλοχώρι (5,8 Ρίχτερ).

Ο λόγος είναι ότι εδώ και τρία σχεδόν χρόνια αρκετοί κάτοικοι των δύο περιοχών εξακολουθούν να ζουν σε κοντέινερ, τα οποία εξ αρχής προορίζονταν για προσωρινές, μέσες λύσεις αλλά όπως κανείς γνωρίζει στην Ελλάδα «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού».

Αναλυτικότερα στην εφημερίδα Νέος Αγών