Γιατί η κρίση στο θεσσαλικό κάμπο ανοίγει το παράθυρο ιδιωτικοποίησης των νερών

Ο θεσσαλικός κάμπος έχει μέλλον παρά την πρωτοφανή  θεομηνία που τον έπληξε το Σεπτέμβρη και κάθε κρίση μπορεί να δημιουργεί ευκαιρίες, αρκεί αυτές να είναι κυρίως για τους  άστεγους ή άνεργους πολίτες, τους πλημμυροπαθείς αγρότες, τους αστούς καταναλωτές, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και όχι αποκλειστικά για τα μεγάλα funds, τις κατασκευαστικές, τις εταιρείες διαχείρισης δημόσιων αγαθών που επωφελούνται τα μέγιστα  μέσω της φόρμουλας των ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα) 
Όλες αυτές  οι μεγάλες εταιρείες, αν δεν μπουν κανόνες υγιούς ανταγωνισμού,  έρχονται  να θησαυρίσουν την επόμενη ημέρα της θεομηνίας βάζοντας κάποιες άλλες αμφιβόλου αξιοπιστίας ως προπομπούς να ανοίγουν δρόμο (δείτε τι έγινε με ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά στον κάμπο) και να εκμεταλλευτούν τη φτώχεια και τις καταστροφές που άφησε πίσω της η συμφορά που βρήκε τον τόπο μας…

Η παραγωγή τροφίμων εξελίσσεται πλέον στο μεγάλο στοίχημα για την παγκόσμια οικονομία και η κατοχή γης που θα τα παράγει αρχίζει να ενδιαφέρει όλο και περισσότερο πολυεθνικές όχι μόνο της αγροτεχνολογίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μπιλ Γκέιτς την τελευταία 2ετία έχει προβεί σε επιθετικές εξαγορές 100.000 εκταρίων αγροτικής γης στις ΗΠΑ.
 Έχοντας απαξιωθεί ένα μεγάλο μέρος του πιο πολύτιμου κεφαλαίου της Θεσσαλίας που είναι η γη της, μετά τις βιβλικές καταστροφές του «Daniel» και του «Elias» και με δεδομένο ότι οι πολίτες πλέον για να νιώσουν ασφαλείς απαιτούν τα φράγματα στα ανάντη που έχουν και αντιπλημμυρικό πέρα από ενεργειακό και αρδευτικό χαρακτήρα, ανοίγονται «χρυσές δουλειές» μέσω του υπό σύσταση Ενιαίου Φορέα Διαχείρισης Νερού. Τα αρδευτικά δίκτυα στον κάμπο ακόμη και σε μεγάλους και εύρωστους ΤΟΕΒ όπως του Ταυρωπού, ή  του Πηνειού είναι πλέον κατεστραμμένα, άρα και οι διοικήσεις τους καθώς εξαρτώνται από την κρατική βοήθεια για να τα επαναλειτουργήσουν έχουν πλέον ελάχιστους βαθμούς ελευθερίας για να αντισταθούν σε αυτό που έρχεται

Μιλώντας στην εκπομπή «Πολιτικοί Διάλογοι» στη «Θεσσαλία τηλέοραση» ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Λευτέρης Αυγενάκης αναφέρθηκε εκτενώς στον υπό σύσταση Ενιαίο Φορέα Διαχείρισης Υδάτων, ενώ νωρίτερα στη συνάντηση που είχε με τους προέδρους των ΤΟΕΒ στη Λάρισα τους είπε «ορθά-κοφτά» ότι «σας θέλουμε καλούς αγρότες και όχι διαχειριστές του νερού». 
 Πρόκειται ασφαλώς για την κοινοτική οδηγία 2000 για τα ύδατα που επί της ουσίας απαιτεί μετρητές και στα χωράφια (υδρόμετρα) περιορισμό φυσικά της σπατάλης από τους χρήστες (το νερό κατά 82% χρησιμοποιείται για αγροτική χρήση σημείωσε ο υπουργός), αλλά δεν αναφέρει πουθενά ότι από δημόσιο αγαθό το νερό πρέπει να μετατραπεί σε εμπόρευμα το οποίο μάλιστα  πλέον διαπραγματεύεται στα  διεθνή χρηματιστήρια των commodities 

 Σε ότι αφορά λοιπόν τον Ενιαίο Φορέα Διαχείρισης νερού ο υπουργός ανέφερε πως το θέμα πρόκειται να συζητηθεί άμεσα στο υπουργικό συμβούλιο και η Θεσσαλία θα λειτουργήσει «πιλοτικά» και για την υπόλοιπη Ελλάδα. Ο στόχος είναι όλες οι υπηρεσίες της περιφέρειας, της αποκεντρωμένης και οι ΤΟΕΒ να περάσουν κάτω από την ομπρέλα ενός ενιαίου φορέα διαχείρισης, ο οποίος θα αναλαμβάνει και το κόστος συντήρησης των δικτύων άρδευσης που σήμερα ανήκει στους ΤΟΕΒ , αλλά αυτοί ενισχύονται παράτυπα από χρήματα δήμων ή της περιφέρειας ή του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, τόνισε ο κ. Αυγενάκης, αφού ο νόμος που τους διέπει είναι ένα βασιλικό διάταγμα του 1958. 
 Θυμίζουμε ότι ο πρωθυπουργός στις πρώτες του δηλώσεις μετά τη θεομηνία “Daniel” στη Θεσσαλία είχε αναφέρει πως θα συσταθεί ένας ενιαίος φορέας που θα λειτουργεί ως task force που θα ωριμάζει τα αναγκαία έργα αντιπλημμυρικής προστασίας, άρδευσης (πιθανόν και ύδρευσης;) και θα τα δημοπρατεί. Κι εδώ αρχίζουν οι δεύτερες σκέψεις αγροτών αλλά και δήμων και πολιτών. Πάμε δηλαδή για ιδιωτικοποίηση του πιο πολύτιμου αγαθού που είναι το νερό ακόμη και για ύδρευση; Με πρόσχημα τις ΔΕΥΑ που έχουν οφειλές και οι οποίες διογκώθηκαν την τελευταία διετία λόγω της ενεργειακής κρίσης, ή τους ΤΟΕΒ που είναι κατακερματισμένοι και υπολειτουργούν, ένας Ενιαίος Φορέας που μπορεί να διέπεται και από ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια (Νομικό πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου) θα καθορίζει την τιμή του κυβικού είτε για ύδρευση είτε για άρδευση και ο ρόλος των ΔΕΥΑ ή των ΤΟΕΒ θα είναι απλά επικουρικός;

 Όλα αυτά μένει να απαντηθούν το προσεχές διάστημα, αλλά μια ιδιωτικοποίηση ακόμη και των νερών της Λίμνης Πλαστήρα από την οποία υδρεύονται 90.000 κάτοικοι του Νομού Καρδίτσας και φυσικά αρδεύεται το μεγαλύτερο μέρος του θεσσαλικού κάμπου, δεν θα πρέπει πλέον να αποκλειστεί στο ορατό μέλλον. Ότι ξεφεύγει από τη δημόσια σφαίρα και από τις ευθύνες της πολιτείας, όπως το να αισθάνεται ασφαλής ο πολίτης λόγω της κλιματικής αλλαγής δεν θα πρέπει να μετακυλύεται σε ιδιωτικά συμφέροντα που θα έρθουν να μας φτιάξουν τα μεγάλα ή μεσαία φράγματα ή να συντηρήσουν τα υπάρχοντα υποτίθεται για να μας προστατεύσουν. Η μόχλευση ιδιωτικών κεφαλαίων για την ανασύσταση της κατεστραμμένης Θεσσαλίας δεν πρέπει να αποκλειστεί ασφαλώς, αφού οι δημόσιοι πόροι  δεν επαρκούν, αλλά αυτό θα πρέπει να γίνει με κανόνες υγιούς  κερδοφορίας αυτών που επιχειρούν και όχι με ληστρική εκμετάλλευση των φτωχοποιημένων Θεσσαλών. Για το καλό μας δηλαδή θα φροντίζουν πριν από μας για μας;