«Αλαζονεία, Απολυτότητα, Βερμπαλισμός, Αμετροέπεια» και Μεσοχώρα

Συνεχίζονται οι αντιδράσεις ομάδας κατοίκων του οικισμού Μεσοχώρας που (καθ’ ομολογία τους) επιδιώκουν την κατεδάφιση του ομώνυμου, σχεδόν ολοκληρωμένου, υδροηλεκτρικού έργου [φράγμα στη Μεσοχώρα, αγωγός προσαγωγής μήκους σχεδόν 8 χλμ. και πλήρως κατασκευασμένος σταθμός παραγωγής ενέργειας στην θέση Γλίστρα].

Ως γνωστόν, για να σιγουρέψουν την επιτυχία αυτής της «ευγενούς» επιδίωξης τους, στηρίζουν μια νέα προσφυγή στο ΣτΕ κατά της αδειοδότησης λειτουργίας του σπουδαίου αυτού ενεργειακού συγκροτήματός και παράλληλα οι υποστηρικτές τους συνεχίζουν τις δημόσιες τοποθετήσεις  τους.

Ας μας επιτραπεί λοιπόν να σχολιάσουμε μερικές μόνο από τις αιτιάσεις που πρόσφατα χρησιμοποιήθηκαν σε επιστολή που δημοσιεύθηκε πρόσφατα σε ΜΜΕ (25/1/2023), συνδέοντας αυτές με χαρακτηρισμούς που  απέδωσαν σε εμάς για να θολώσουν την ουσία της όλης υπόθεσης.

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ : Θεωρούμε πως ο χαρακτηρισμός αυτός ταιριάζει απόλυτα με την επιμονή στον παραλογισμό κατεδάφισης αυτού του τόσο σπουδαίου ενεργειακού συγκροτήματος της ΔΕΗ, αξίας μεγαλύτερης των 600 εκατομμυρίων ευρώ, από μια ελάχιστη μειοψηφία ατόμων  που επιδεικτικά περιφρονούν την συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, το σύνολο των κομμάτων της Βουλής, την εκφρασμένη βούληση όλων (χωρίς εξαίρεση) των εκλεγμένων κυβερνήσεων κατά τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες, το σύνολο των επιστημονικών επιμελητηρίων της χώρας (ΤΕΕ, ΓΕΩΤΕΕ, Οικονομικό) κοκ.

Και προφανώς ματαιοπονούν όταν προσπαθούν να αποδώσουν έναν τέτοιο χαρακτηρισμό σε εκείνους που συμμετέχουν σε μια συλλογική προσπάθεια απόκρουσης των συνεχιζόμενων επιθέσεων κατά του ΥΗΕ Μεσοχώρας ….

ΑΠΟΛΥΤΟΤΗΤΑ : Ζούμε σε μια χώρα που ταλανίζεται από την ενεργειακή κρίση, που βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των χωρών της ΕΕ σχετικά με την ενεργειακή εξάρτηση [82% (!) σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία].

Το βασικό της «καύσιμο» που αντικατέστησε τον λιγνίτη είναι το εισαγόμενο πανάκριβο «φυσικό» αέριο [Σημ. : σημαντικό μέρος του εξορύσσεται από σχιστολιθικά πετρώματα στις ΗΠΑ (με καταστροφικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις) και άλλες χώρες και μεταφέρεται με τεράστιες επιβαρύνσεις σε υγρή μορφή (LNG)]. Επίσης η κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας από την πιο φθηνή εγχώρια πηγή, την Υδροηλεκτρική, περιορίζεται στο 10% του σχετικού μείγματος ενώ οι εισαγωγές λόγω έλλειψης ΥΗ έργων (που κατά κανόνα καλύπτουν τις αιχμές ζήτησης) γίνονται από τα υδροηλεκτρικά της Αλβανίας και, καθόλου σπάνια, από τα πυρηνικά εργοστάσια της  Βουλγαρίας.

Τέλος, η ενεργειακή φτώχεια καλύπτει όλο και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.

Και έρχονται τώρα κάποιοι «ειδήμονες» να ισχυριστούν ότι η χώρα μας  «δεν έχει κανένα πρόβλημα επάρκειας ηλεκτρικής ενέργειας», πως τα Υδροηλεκτρικά έργα «έχουν ξεπεραστεί» και συνεπώς το ΥΗΕ Μεσοχώρας ….περισσεύει και θα πρέπει να κατεδαφιστεί!

Ας σκεφθεί ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης πόσο συμβατός είναι ο όρος «απολυτότητα» με  αυτές τις καινοφανείς απόψεις και τον κοινωνικό αμοραλισμό που αποπνέουν.

ΒΕΡΜΠΑΛΙΣΜΟΣ : Παρατηρούμε πως επιστρατεύονται και πάλι οι γνωστές απόψεις των  δεκαετιών  1990 και 2000 πως τα νερά της Μεσοχώρας ταμιεύονται με σκοπό να μεταφερθούν στον θεσσαλικό κάμπο (!) καθώς και  τα επιχειρήματα για τις «αρδευτικές σπατάλες και υπερβολές», για τις «άκρως υδροβόρες γεωργικές καλλιέργειες» και πολλά αλλά που τόσο πολύ (υποτίθεται) σχετίζονται με την Μεσοχώρα !

Και κάπου εκεί  προσθέτουν  και ένα οικολογικό / συναισθηματικό  μήνυμα πως ο Αχελώος «ανήκει στον ρουν του».

Πολλά λόγια, ατάκτως ερριμένα, με έναν και μόνο σκοπό : να σκεπάσουν όσο γίνεται τις ομολογημένες θέσεις τους για την κατεδάφιση των έργων στη Μεσοχώρα και να μετριάσουν την οργή που αυθόρμητα αυτές προκαλούν στους εχέφρονες πολίτες αυτής της χώρας. Ο βερμπαλισμός στην υπηρεσία ενός άθλιου σκοπού.

ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΑ : Και τέλος πάντων, εφόσον επιμένουν στην κατεδάφιση του τεράστιου αυτού συγκροτήματος έργων, που κατασκευάστηκε με δικά μας χρήματα και που αναμένεται να εξυπηρετήσει τις δικές μας ανάγκες [με την χρήση ενός ανανεώσιμου φυσικού πόρου (νερό)], ας μας δώσουν (ειδικά οι έχοντες την ιδιότητα του μηχανικού) μια εκτίμηση τους σχετικά με το ύψος των δαπανών της κατεδάφισης που επιδιώκουν, καθώς και την πηγή χρηματοδότησης που προτείνουν για αυτό το εγχείρημα, που σε κάθε περίπτωση ΔΕΝ θα πρέπει να επιβαρύνει όλους εμάς που συνειδητά αποδεχόμαστε την ολοκλήρωση και λειτουργία του κοινωφελούς αυτού έργου.

Έχουν άραγε σκεφθεί κάτι για όλα αυτά ;

Ή μήπως η έλλειψη μέτρου που γενικά τους χαρακτηρίζει τους εμποδίζει ακόμη και να προσεγγίσουν στοιχειωδώς τέτοια κρίσιμα ερωτήματα ;

*Μπαρμπούτης Τάσος, πολιτικός μηχανικός, μέλος ΔΣ ΕΘΕΜ, πρ. γραμματέας ΤΕΕ/ΚΔΘ, μέλος Ε.Δ.Υ.ΘΕ

*Γκούμας Κώστας, γεωπόνος, πρ. Δ/ντής Εγγείων Βελτιώσεων, πρ. πρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ/Κεντρικής Ελλάδας, μέλος Ε.Δ.Υ.ΘΕ