Τράπεζες; Aντί της λογοδοσίας η..ασυδοσία -το φωτεινό παράδειγμα της Συνεταιριστικής Καρδίτσας

Μία στρεβλή οικονομία που οδηγεί και πάλι σε ελλείμματα

 Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει πως με πληθωρισμό 10% και επιτόκια δανεισμού από 7,5 ως 8,5% οι ελληνικές τράπεζες εξακολουθούν να δίνουν επιτόκια καταθέσεων με 0,05%..
 Όσο και αν ο υπουργός Οικονομικών τις παροτρύνει να αλλάξουν τακτική και να μην αυξήσουν τα επιτόκια δανεισμού, οι ελληνικές συστημικές τράπεζες που ανακεφαλαιοποιήθηκαν τρεις φορές (όσα και τα μνημόνια) με χρήματα της ελλειμματικής εθνικής οικονομίας, άρα με λεφτά του ελληνικού λαού, χαράσσουν μία αυτόνομη πορεία, χωρίς επί της ουσίας να λογοδοτούν στις κυβερνήσεις. 

Μάλιστα μειώνουν και το προσωπικό και κλείνουν υποκαταστήματα θέλοντας να οδηγήσουν τους πελάτες τους σε ηλεκτρονικές συναλλαγές τις οποίες στη συνέχεια τις χρεώνουν με έξοδα κατά το δοκούν χωρίς να απολογούνται σε κανέναν!

«Φωτεινό παράδειγμα» η Συνεταιριστική Καρδίτσας που όπως ανέφερε ο πρόεδρός της Γιώργος Μπούκης στο «Μαγκαζίνο της Θεσσαλίας» δεν αυξάνει τα επιτόκια δανεισμού, ούτε χρεώνει αλόγιστα για τις συναλλαγές τους πελάτες της. Προφανώς γιατί λογοδοτεί στους μικρομετόχους της. Πρόσφατα μάλιστα άνοιξε υποκατάστημα και στα Φάρσαλα, εν΄-ω φιλοδοξεί μέσα στην επόμενη τριετία να ανοίξει και σε Λάρισα, Βόλο. Αντίθετα οι συστημικές κλείνουν συνεχώς υποκατσστήματα

 Αναμφίβολα οι πιέσεις στοχεύουν στην αναθέρμανση της «παγωμένης αγοράς» προκειμένου οι επιχειρήσεις να μην γονατίσουν , έχοντας και το βραχνά του υπέρογκου ενεργειακού κόστους, πόσο μάλλον τα ελληνικά νοικοκυριά. Η διαφορά είναι ότι η παρότρυνση όφειλε να είναι λογοδοσία,  εφόσον οι τράπεζες έχουν διασωθεί από τους πολίτες, που αποτελούν επί της ουσίας τους μικρομετόχους τους... Οι  τράπεζες βέβαια με πρόσχημα, ότι θα βρεθούν εκτός ανταγωνισμού, αφού παρόμοια συμπεριφέρεται η διεθνής τραπεζική κοινότητα, ακολουθούν το δικό τους δρόμο και ετοιμάζονται για αύξηση των επιτοκίων δανεισμού, ενώ με την πρακτική τους αναμένεται να δημιουργήσουν νέο κύκλο μη εξυπηρετούμενων δανείων. 

Μακριά από τις απαιτήσεις των καιρών, σαν να είναι ένα «κλειστό κλαμπ», αδιαφορούν για το στοιχειώδες, ότι υποθηκεύοντας το ελληνικό επιχειρείν πριμοδοτούν ένα φαύλο κύκλο ελλειμμάτων, που στο τέλος θα τις φέρει και τις ίδιες εκ νέου σε δεινή οικονομική θέση. Προφανώς γιατί γνωρίζουν οι διοικήσεις τους ότι  πάλι θα «σωθούν» με τα δικά μας χρήματα. Κινήσεις με μηδενικό επιχειρηματικό ρίσκο, δεν θα έπρεπε να υπάρχουν όμως σε μια καλώς νοούμενη ελεύθερη οικονομία που λειτουργεί με τους κανόνες της αγοράς. Κι εδώ ξεκινούν τα προβλήματα και οι παθογένειες της ελληνικής οικονομίας, που λειτουργεί με τη λογική των ολιγοπωλίων και όχι με κανόνες ανταγωνισμού.
 Πάρτε για παράδειγμα τις συμβάσεις ΣΔΙΤ για τις εθνικές οδούς που υπογράφηκαν και εκτελέστηκαν στη χώρα την τελευταία 15ετία. Στα σχήματα αυτά των κατασκευαστικών ομίλων συμμετείχαν και τράπεζες που επέβαλαν όρους καταχρηστικούς, όπως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα στα διόδια. Όταν οι αγρότες αναφέρονται σε αυτό στις διεκδικήσεις τους , η πολιτική μας ελίτ χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη  απαίτηση παλαιο-κομμουνιστική.

Στρεβλώσεις υπάρχουν και άλλες στην εθνική οικονομία και δεν είναι τυχαίο ότι η χώρα μας στη συνθήκη της Λισσαβώνας που αναφέρεται στον υγιή ανταγωνισμό κατατάσσεται μονίμως στις τελευταίες θέσεις. Ακόμη κι η αδυναμία επιβολής πλαφόν στην τιμή της ενέργειας, εξυπηρετεί ολιγοπώλια, γιατί η φορολόγηση εκ των υστέρων των υπερκερδών των ενεργειακών ομίλων με 90% για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν θα μπορέσει να σταθεί σε μία πιθανή δικαστική προσφυγή, άρα τα χρήματα αυτά θα επιστρέψουν στους μεγάλους ενεργειακούς ομίλους.

Πολιτικές που υπηρετούν τα ολιγοπώλια, αντί να τα ελέγχουν και αντί να τροφοδοτούν την ανάπτυξη υγιών επιχειρήσεων,  δείχνουν όμως βραχύ οικονομικό βίο και τροφοδοτούν το φαύλο κύκλο των ελλειμμάτων και την επιστροφής σε μνημόνια και στενή επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας. 

 Από όποια οπτική γωνία και αν το αναλύσει κάποιος, θα παρατηρήσει ότι στη χώρα σήμερα επιβιώνουν μόνο επιχειρήσεις που ζουν με μαύρη οικονομία και ορισμένες εξωστρεφείς ή κάποιες  που έχουν δεσπόζουσα ή μονοπωλιακή θέση και συνεχίζουν να είναι κρατικοδίαιτες. Όλες οι υπόλοιπες στενάζουν κάτω από το ενεργειακό κόστος, το υπέρογκο κόστος εξυπηρέτησης των δανείων και, το δυσβάσταχτο εργοδοτικό κόστος (το υψηλότερο στις χώρες του ΟΟΣΑ) χωρίς να διαχέεται αυτό στους εργαζόμενους…
 Οφείλει λοιπόν το πολιτικό μας σύστημα να αρχίσει και πάλι να υπηρετεί τους πολίτες (τους πολλούς) και όχι τους λίγους…