Ο ρόλος των ΜΚΟ πίσω από τα δράματα στην «Κιβωτό του κόσμου»

 Οι συνταρακτικές αποκαλύψεις για την «Κιβωτό του Κόσμου» κλονίζουν την εμπιστοσύνη των πολιτών σε ένα θεσμό που αντέχει διαχρονικά σε μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας και έχουν να κάνουν με την εκκλησία, την αλληλεγγύη και την προσφορά για ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Αν και η περίπτωση του πατέρα Αντώνιου και της ΜΚΟ που διοικούσε είναι ξεχωριστή.

Η Αρχιεπισκοπή διαρρέει ότι ο π. Αντώνιος Παπανικολάου είχε αυτονομηθεί και δεν δεχόταν κανέναν έλεγχο από την εκκλησία. Ούτε όμως από το κράτος υπήρχε ουσιαστικός έλεγχος με το καθεστώς που υπήρχε ως τώρα. 
Το γεγονός αυτό επισήμανε και ο δωρητής της Κώστας Λούλης στη συνέντευξή του στη "Θεσσαλία τηλεόραση". "Οι περιφερειακές αρχές έχουν μηχανισμούς ελέγχου και έπρεπε να ελέγχουν τις δομές" ανέφερε ο αλευροβιομήχανος και δωρητής των δύο οικημάτων όπου στεγάζονται οι δομές σε Διμήνι και Άνω Βόλο. 
Παρόμοια είναι και η άσκηση εισαγγελικής έρευνας για την Μη Κυβερνητική Οργάνωση «HumanRights 360» που κατήγγειλε την Ελλάδα για τους 38 μετανάστες στον Έβρο. Η δίωξη περιλαμβάνει το κακούργημα του «ξεπλύματος Μαύρου Χρήματος». Κάποιες πολιτικές δυνάμεις ίσως και να τις χρησιμοποιούν για το ξέπλυμα «μαύρου πολιτικού χρήματος» κι εδώ αρχίζει να περιπλέκεται η υπόθεση…

Πως όμως φτάσαμε στο να ζουν και να βασιλεύουν οι ΜΚΟ στη «σκιά» των κυβερνήσεων ή τη ανοχή τους και ποιος ήταν ο εμπνευστής τους ;
Ποια είναι η αλληλεγγύη που προσφέρουν οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, γιατί τι έχουμε ανάγκη και πως ήρθαν να υποκαταστήσουν τις κρατικές δομές πρόνοιας και γιατί έμειναν ανεξέλεγκτες στη δράση τους;
Ο εμπνευστής τους ήταν ο Βρετανός φιλόσοφος και πολιτικός επιστήμονας Άντονι Γκίντενς , σύμβουλος του πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ στα τέλη της δεκαετίας του ’90, που εισήγαγε την έννοια του «Τρίτου δρόμου».

Ο Γκίντενς υποστηρίζει ότι η χάραξη ενός τρίτου δρόμου στην πολιτική είναι όχι μόνο δυνατή αλλά και απαραίτητη. Ο τρίτος δρόμος περνάει μέσα από την ανανέωση της Σοσιαλδημοκρατίας σ- έναν κόσμο, όπου οι απόψεις της παλαιάς αριστεράς έχουν πλέον καταστεί απαρχαιωμένες, ενώ οι θέσεις της νεοφιλελεύθερης παλαιάς δεξιάς έχουν αποδειχτεί ανεπαρκείς και αντιφατικές. Ο Γκίντενς πιστεύει ότι η μάχη για τον περιορισμό των ανισοτήτων είναι πάντα αναγκαία και ότι μια κυβέρνηση μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά σε αυτήν. Ο τρίτος δρόμος δεν επαγγέλλεται την κατάργηση του κράτους πρόνοιας· τάσσεται εναντίον των αλόγιστων κρατικών δαπανών, ενώ, αντίθετα, υποστηρίζει επενδύσεις σε τομείς όπως η εκπαίδευση. Στην παλιά διαμάχη για «περισσότερο» ή «λιγότερο» κράτος ο τρίτος δρόμος απαντά: περισσότερη δημοκρατία σε όλα τα επίπεδα. Στις μέρες μας που επικρατεί ένας πολιτικός κυνισμός και ένας οπορτουνισμός η έννοια του τρίτου δρόμου είναι επίκαιρη, ωστόσο όπως όλες οι θεωρίες κηλιδώθηκε από την ανεξέλεγκτη δράση ορισμένων ΜΚΟ (όχι όλων )που ήρθαν υποτίθεται να υποκαταστήσουν τη χαμένη κοινωνική αλληλεγγύη και τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις των κρατικών δομών.

Ανάμεσα στη θρησκεία της αγοράς και τη μεικτή οικονομία, ο τρίτος δρόμος υπενθυμίζει τις επιταγές του ανταγωνισμού και της ρυθμιστικής παρέμβασης. Αναδύεται έτσι ένα νέο σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα, πολυσυλλεκτικό και ρωμαλέο, που αγκαλιάζει ολόκληρη την κοινωνία και δίνει νέα πνοή στον πολιτικό ιδεαλισμό έναντι του πολιτικού αμοραλισμού.
 Με την ανάπτυξη των social media που εγκαινίασαν μία νέα εποχή της επικοινωνίας έναντι της πολιτικής πράξης, οι έννοιες αυτές ατόνησαν…
Κάποια θεαματικά δρώμενα που εισηγούνται επικοινωνιολόγοι έρχονται για να κρύψουν αβλεψίες και, πολιτική αδράνεια…
 Κι έτσι φτάσαμε στη σημερινή εποχή των δυσάρεστων εκπλήξεων και των δραμάτων, που αφορούν αθώες παιδικές ψυχές…