Ο χαλβάς Φαρσάλων και η ιστορία του από το 1396 - οι Τούρκοι έβαλαν το χεράκι τους‏

Ο θρυλικός φαρσαλινός χαλβάς, που τιμά τα Φάρσαλα και η φήμη του έχει απλωθεί εντός και εκτός Ελλάδας, είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης. Πότε, όμως από ποιους, με τι υλικά και πώς ξεκίνησε η ιστορία του χαλβά στα Φάρσαλα;
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ανθρώπων που χρόνια τώρα συνέδεσαν τη ζωή τους με τον φαρσαλινό χαλβά, αυτός έχει τουρκική προέλευση

Από τη διαθήκη του κατακτητή της Θεσσαλίας Τουρχάν Μπέη, το έτος 1446, είναι γνωστό, το εργαστήρι του χαλβατζή Χαλίλ στη Λάρισα. Στην ίδια διαθήκη αναφέρονται επίσης οι χαλβατζήδες Ισά, Σιάχης και Χαλίλης. Την ύπαρξη 4 χαλβατζήδων στη Λάρισα το 1446 επισήμαναν και οι Τουρκολόγοι Ν. Beldicenu και P. Nasturel σε δημοσίευμά τους.
Στα νεότερα χρόνια και συγκεκριμένα το 1817 αναφέρεται στον χαλβά και τα στραγάλια των Φαρσάλων ο Ιωάννης Οικονόμου ο Λαρισαίος. Εξάλλου, ο Αλ. Φιλαδελφεύς στα 1897 αναφέρει ότι τα Φάρσαλα είναι «γνωστότερα και φημίζονται περισσότερον διά τον γευστικότατον και μελισταγήν χαλβάν των, όστις είναι ο ανά πάσαν της Ελλάδος κάλλιστος και θαυμαστότατος»
Ο χαλβάς έγινε γνωστός στη Θεσσαλία με τη διείσδυση των Τούρκων το 1393.. Πώς έγινε και περιορίστηκε η παρασκευή του χαλβά στα Φάρσαλα, όπου και πήρε μεγάλη φήμη, ώστε να ονομάζεται «Φαρσαλινός χαλβάς» δεν είναι γνωστό. Είναι γνωστό όμως ότι στα τέλη του περασμένου αιώνα ο καλύτερος ήταν ο Τούρκος Νουρής.

ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΟΥ ΧΑΛΒΑ

Στην αρχή οι χαλβατζήδες παρασκευαζόταν τριών ειδών χαλβά: Τον «πίριντς», τον «κόμματ» και τον «σαπουνέ».
Ο «πίριντς» παρασκευάζονταν κυρίως με αλεσμένο ρύζι και ζάχαρη, ο «κόμματ» γινόταν σε κομματάκια σαν λουκούμια και ήταν λευκού χρώματος, σκληρός, αλλά νόστιμος. Για τον εν λόγω χαλβά δεν υπάρχουν στοιχεία για τα υλικά που χρησιμοποιούσαν οι χαλβατζήδες, πωλείτο όμως μόνο στη διάρκεια του παζαριού των Φαρσάλων, ως το 1960 περίπου. Ο «σαπουνέ» χαλβάς με βούτυρο είναι γλύκισμα που δεν αλλοιώνεται και ήταν νόστιμος και καλύτερος από τους άλλους δύο. Υπήρξαν επίσης και δύο άλλες ποικιλίες χαλβά, ο «σουσάμ» από σουσάμι ή στραγάλια, άμυλο και ζάχαρη και ο «ασουτέ» που ήταν εύγεστος, αλλά δύσκολα διατηρητέος και παρασκευάζονταν μέχρι το 1920. Επικρατέστερος όλων όμως ήταν ο «σαπουνέ», το σήμα κατατεθέν των Φαρσάλων.

Από τους πιο παλιούς χαλβατζήδες της πόλης, ο αείμνηστος Τάκης Δεληδημητρίου, που ως γνωστόν δώρισε όλη την περιουσία του στον Δήμο Φαρσάλων έλεγε για την τέχνη του χαλβά τα εξής: «Το μεγάλο μυστικό του χαλβά είναι στο ψήσιμο και σε ποια χρονική στιγμή ρίχνονται τα υλικά. Το ψήσιμο για να έχεις καλό αποτέλεσμα χρειάζεται τουλάχιστον μία ώρα».
Πριν γίνει η νέα εθνική οδός Αθηνών - Θεσ/νίκης στα μέσα της δεκαετίας του 1960, οι ταξιδιώτες που πήγαιναν για τη Βόρεια Ελλάδα ή αντίστοιχα για την Νοτια Ελλάδα, περνούσαν από τα Φάρσαλα. Ηταν η χρυσή εποχή για τον φαρσαλινό χαλβά και για τα εργαστήρια που εργάζονταν επί 24ώρου βάσεως για την εξυπηρέτηση των ταξιδιωτών. Όταν έγινε η νέα εθνική οδός Αθηνών - Θεσ/νίκης από το 1966 και μετά άρχισε η μεγάλη κρίση για τον φαρσαλινό χαλβά και από τότε τον περίφημο «σαπουνέ» χαλβά μιμήθηκαν πολλοί και σ΄ άλλες περιοχές της Ελλάδας με αποτέλεσμα μαζί με τη γεύση του να αλλοιώνεται και η φήμη του.

eirinika.gr